Ҳимоятгар ду корро мекунад: Ӯ барои мо назди Падар шафоат мекунад; Ӯ каломро ба мо татбиқ мекунад. Яке кори моро, агар гуноҳ кунем, назди Падар, бар зидди айбдоркунанда ҳифз мекунад; дигаре ҳолати амалии моро ба мавқеи мо меорад, ки ҳамеша бе гуноҳ аз ҷониби Ҳимоятгари одил, ки кафорат кардааст, нигоҳ дошта мешавад.
Нокомӣ дар ҳолати амалии мо аз он сабаб аст, ки мо дар як шахс ду табиат дорем.
Бо ақл ман худам ба шариати Худо хидмат мекунам, бо ҷисм ба шариати гуноҳ. (Румиён 7:25)
Ва ҳарчанд бо имон ва дар рӯҳ мо дигар дар ҷисм нестем, аммо дар асл он дар мост (ҳарчанд бо имон онро мурда меҳисобем), аз ин рӯ нокомӣ. Ҳеҷ баҳонае нест, аммо далел ин аст, ки мо ноком мешавем. Мавқеи мо ҳамчун фарзандон ҳамеша як хел мемонад, ҳатто агар мо гуноҳ кунем, ба шарофати Ҳимоятгари одил, ки кафорат кардааст.
Агар касе гуноҳ кунад, мо ҳимоятгар дорем. Аммо мо дар ҳолати амалии худ ноком шудем – мо олуда шудаем. Ҷисмҳои мо бо оби пок шуста шудаанд, ин дуруст аст (Ибриён 10:22); мо як бор шустани эҳёро доштем (Титус 3:5); мо аз нав таваллуд шудаем (Юҳанно 3:3); пас ба мо лозим нест, ки боз ба оббозӣ гузарем.
Аммо мо гуноҳ кардем, гӯё пойҳои мо дар гузаштан аз ин ҷаҳони гуноҳкор олуда шудаанд. Ин барои ҳузури Падар мувофиқ нест. Ҳимоятгар чӣ кор мекунад? Ӯ каломро ба мо татбиқ мекунад, пойҳои моро мешӯяд ва моро ба иқрор ва худшиносӣ мебарад. Ёдоварии Ҳимоятгари мо, ки кафорат кардааст, моро ба зонуҳоямон назди Падари мо бармегардонад, ки моро мебахшад ва моро аз ҳама беадолатии мо пок месозад.
Мо мувофиқи он чизе, ки Ӯ ҳамчун Одили дар ҳузури Падар аст, пок мешавем. Ин поксозӣ бо оби калом аст, на бо хун, ки ҳеҷ гоҳ такрор намешавад. Ин татбиқи марги Масеҳ, тавассути калом, ба олудагии ахлоқӣ аз решаи гуноҳ аст. Ҳамин тавр, кори мубораки Ҳимоятгар, аз як тараф, барои фарзандон назди Падар шафоат кардан аст, агар онҳо гуноҳ кунанд; аз тарафи дигар, пойҳои онҳоро бо калом шустан, то рафтор ва ҳолати амалии онҳоро ба мавқеи онҳо дар назди Ӯ баробар кунад.
Чӣ қадар хушбахт ҳастем, ки бо Ҳимоятгари муборак алоқаманд ҳастем! Аз як тараф, барои бародарони худ шафоат кардан, агар онҳо гуноҳ кунанд; аз тарафи дигар, каломро ба онҳо расонидан ва пойҳои онҳоро шустан. Бигзор Худованд ин файзро бештар ато кунад, то муқаддасон имтиёзи мубораки муҳаббатро барои пӯшонидани гуноҳҳо (Масалҳо 10:12), шафоат кардан барои бародарони худ, агар онҳо гуноҳ кунанд, ва дар садоқат ба онҳо амал кардан, дар расонидани калом ба онҳо, шустани пойҳои онҳо, то онҳо аз олудагӣ пок шаванд; ин охиринҳо, аз як тараф, бо хуни Барра бар айбдоркунанда ғолиб омада, агар онҳо гуноҳ кунанд, ва аз тарафи дигар, бо каломи шаҳодати худ, мисли Худованди мубораки Исои Масеҳ, ба ӯ ошкоро муқобилат кардан. Ӯ ба иблис, вақте ки ӯро ба гуноҳ васваса мекард, бо гуфтани «Навишта шудааст» ҷавоб дод. Мо низ бояд ҳамин тавр кунем. Агар мо гуноҳ кунем, Худоро шукр, мо ҳамеша метавонем ба Ӯ бо хуни Барра ҷавоб диҳем, ки ин малҳам барои ҳар захм аст.
Хуни Барра ва калом, шамшери Рӯҳ, асбобҳои мо бар зидди иблис дар ин ҷо ҳастанд, дар ҳоле ки Ҳимоятгар кори моро назди Падар дар осмон ҳифз мекунад. Ҳамин тавр, дар ҳар як ҳолат мо ҳифз мешавем ва ғолибон ҳастем, «аз ғолибон бештар ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст дошт».
