Ба соли нав нигоҳ кардан
Аз АЛФА то ОМЕГА
«Ман Алфа ва Омега, Аввал ва Охир, Ибтидо ва Инҷом ҳастам». — Ваҳй 22:13
Моҳи оянда мо соли навро ҷашн мегирем, вақти оғоз ва анҷом, ё «Алфа ва Омега», ки яке аз унвонҳои Исои Масеҳ аст (Ваҳй 1:8; 21:6; 22:13 NV). Азбаски алфа ҳарфи аввали алифбои юнонӣ ва омега охирин аст, ин унвон маънои «аввал ва охир» ё «ибтидо ва инҷом» ва ҳама чизро дар байни онҳо дорад. Он тамоми алифбо, «А то З», ё комилиятро ифода мекунад. Аналогияи муодили вақт «24/7» дар робита ба ҳафта ё «1 январ то 31 декабр» дар робита ба сол хоҳад буд. Пас, «Алфа ва Омега» як роҳи шоиронаи гуфтани он аст, ки Худо ва Исо абадӣ ҳастанд.
Ин тафсирро унвонҳои марбутае, ки Исо барои ишора ба Худаш истифода кардааст, тасдиқ мекунанд – «Аввал ва Охир» (Ваҳй 1:17; 2:8; 22:13) ва «Ибтидо ва Инҷом» (Ваҳй 21:6; 22:13). Ин ҳақиқат дар Аҳди Қадим муаррифӣ шудааст, ки дар он Худо бо насли аввали инсоният ва бо охирин, ва Офаридгор ва Нигоҳдорандаи коинот гуфта шудааст (Ишаъё 41:4; 48:12-13). Дар ин робита Ӯ беназир аст (Ишаъё 44:6). Ӯ дар гузаштаи дур, ҳозира ва ояндаи дур вуҷуд дорад, ҳамчун Он ки «ҳаст, ва буд, ва меояд, Қодири Мутлақ» (Ваҳй 1:8). Танҳо Ӯ ҳама чизро, аз ҷумла ояндаро медонад.
Исо тамоми замон ва тамоми таърихро фаро мегирад. Ӯ дар ибтидои замон ва таърих буд ва дар охири замон ва таърих хоҳад буд. Вақте ки ҳамаи мақсадҳои Худо дар рӯи замин ба даст оварда мешаванд ва кори наҷоти Ӯ ба итмом мерасад, Исо хоҳад гуфт: «Иҷро шуд» (Ваҳй 21:6). Ин бо он мувофиқат мекунад, ки Ӯ замонро офаридааст, таърихро назорат мекунад ва абадӣ аст.
Вақте ки Юҳанно метарсид, ки дар ҷазираи Патмос бадарға шудааст, Исо ба ӯ гуфт: «Натарс. Ман Аввал ва Охир ҳастам. Ман Зинда ҳастам; ман мурда будам, ва ҳоло бубин, ман то абад зинда ҳастам! Ва ман калидҳои марг ва Ҳадесро дорам» (Ваҳй 1:17-18). Ӯ итминон дошт, ки сарнавишти ӯро Худои зинда назорат мекунад. Баъдтар Исо Юҳанноро бо дурнамои мукофотҳо барои хидмати содиқона ташвиқ кард: «Бубин, ман ба зудӣ меоям! Мукофоти ман бо ман аст, ва ман ба ҳар кас мувофиқи корҳояш хоҳам дод. Ман Алфа ва Омега, Аввал ва Охир, Ибтидо ва Инҷом ҳастам» (Ваҳй 22:12-13).
Исо инчунин ҳамчун «муаллиф ва комилкунандаи имони мо» тавсиф шудааст (Ибриён 12:2), ки инчунин ҳисси оғоз ва анҷомро ифода мекунад. Ғайр аз он ки Ӯ асосгузор ва офарандаи имони масеҳӣ аст, Ӯ инчунин кори наҷоти Худро ба итмом расонид ва намунаи комили ҳаёти имон аст.
Вақте ки мо ба охири як сол ва оғози соли дигар наздик мешавем, биёед дар хотир дорем, ки Исои Масеҳ Алфа ва Омега аст. Ҳар чизе ки Ӯ дар Китоби Муқаддас дар бораи гузашта, ҳозира ва оянда мегӯяд, боэътимод аст. Биёед ба Ӯ эътимод кунем ва ба Ӯ иҷозат диҳем, ки дар ҳаёти мо ҳукмронӣ кунад.
Исо мегӯяд:
«Натарс. Ман Аввал ва Охир ҳастам. Ман Зинда ҳастам; ман мурда будам, ва ҳоло бубин, ман то абад зинда ҳастам! Ва ман калидҳои марг ва Ҳадесро дорам». — Ваҳй 1:17-18
