Оё шумо дӯсти содиқ доред?
Як замон деҳқоне буд, ки саги хеле муфид дошт. Аммо вақте ки саг пир шуд, соҳиби бешукраш қарор дод, ки ӯро бо ғарқ кардан халос кунад.
Нақшаи инсон
Ӯ сагро ба дарёи назди хоҷагии худ бурд ва сагро ба миёнаи он бо қаиқ бурд. Ӯ ба гардани саг бо ресмони кӯҳна санги вазнин баст. Вақте ки онҳо ба қисми амиқтарин дарё расиданд, ӯ сагро ба об партофт. Саги бечора ғарқ шуд, то даме ки ресмон канда шуд. Сипас ӯ бо нолиш ба боло баромад ва ба сӯи қаиқ шино кард. Аммо ҳар дафъае, ки ӯ кӯшиш мекард, ки ба қаиқ барояд, соҳиби бераҳмаш ӯро бо қаиқ аз қаиқ тела медод. Ниҳоят деҳқони бераҳм бархост ва қаиқро аз болои сараш бардошт. «Як зарбаи хуб ӯро ҳатман ғарқ мекунад,» — фикр кард ӯ. Вақте ки ӯ зарба зад, мувозинати худро гум кард ва ба об афтод.
Мушкилоти инсон
Ӯ шино карда наметавонист! Ӯ ғарқ мешуд! Аммо саги наҷиб соҳиби худро дар ҳоҷат дид, ба назди ӯ рафт, ҷомаи ӯро гирифт ва ӯро ба ҷои амн кашид. Сарфи назар аз муносибати бераҳмонае, ки нав гирифта буд, ин дӯсти содиқ ҳаёти марди бераҳмро наҷот дод. Ҳар касе, ки бо саги хуб ин тавр муносибат мекунад, сазовори ҷазост. Оё шумо розӣ нестед?
Нақшаи Худо
Аммо як дақиқа интизор шавед! Оё мо аз ин деҳқон гунаҳкортар нестем? Биёед ба замоне баргардем, ки Исо, Писари Худо, ба ин ҷаҳон бо муҳаббат ва баракат барои инсони бечора ва гуноҳкор омад. Ӯ беморонро шифо медод, мурдагонро эҳё мекард, гуруснагонро сер мекард ва ба ғамгинон шодӣ меовард. Ӯ содиқтарин дӯсте буд, ки инсон ҳеҷ гоҳ надошт. Аммо одамон фарёд заданд: «Ӯро дур кунед!» ва Ӯро ба салиб мехкӯб карданд. Дили инсон чӣ қадар бад аст? Китоби Муқаддас мегӯяд,
дил аз ҳама чиз фиребанда аст, ва бадтарин аст; кӣ онро дониста метавонад? (Ирмиё 17:9)
Мо баракати Худоро то он даме, ки ба мо мувофиқ аст, қабул мекунем, аммо баробари он ки ба Ӯ дигар ниёз надорем, Ӯро аз байн мебарем.
Таъмини Худо
Вақте ки мо ба Дӯсти содиқи худ дар салиб менигарем, муҳаббати Худоро мебинем – на як калима гуфта шудааст ва на як ангушт бар зидди мо дар доварӣ бардошта шудааст.
Худо Писари Худро ба ҷаҳон на барои маҳкум кардани ҷаҳон, балки барои он фиристод, ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад (Юҳанно 3:17).
Исо худро барои гуноҳкорон қурбон кард, ба душманони худ танҳо меҳрубонӣ нишон дод. Ӯ дуо кард:
Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд (Луқо 23:34).
Мисли он дарё, салиб ҷое буд, ки одамон кӯшиш карданд, ки Ӯро аз байн баранд. Аммо ба сабаби марги Ӯ, файз ҳанӯз аз Исо ба ҳамаи онҳое, ки тавба мекунанд, гуноҳҳои худро иқрор мекунанд ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод мекунанд, ҷорӣ мешавад. Саги содиқи ҳикояи мо ҳаёти соҳиби худро наҷот дод ва ба ӯ чанд соли дигар барои зиндагӣ дод. Исо на танҳо барои муддати кӯтоҳ наҷот медиҳад, балки ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд, ҳаёти абадӣ медиҳад.
Ҳаракати шумо
Агар шумо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ намешиносед, мо шуморо ташвиқ мекунем, ки ҳоло ба Ӯ иҷозат диҳед, ки шуморо бо файз наҷот диҳад. Баъдтар, вақте ки Ӯ дар доварӣ меояд, хашми Ӯ «мисли танӯр хоҳад сӯхт» (Малокӣ 4:1), ва он гоҳ шумо дар мушкилоти воқеӣ хоҳед буд! Оё шумо намегузоред, ки Дӯсти содиқи шумо ҳоло шуморо наҷот диҳад?
