Ӯ пеш аз эҳё ва баъд аз эҳёи Худ як хел аст. Ҳамчун Худованди эҳёшуда, Ӯ бо шогирдони Худ дар баҳри Тибария вомехӯрад ва онҳо мефаҳманд, ки ин Худованд аст. Ӯ ба онҳо ба таври монанд ба давраи хидмати оммавии Худ кӯмак мекунад. Ӯ ба Петрус (дар давраи хидмати оммавии Худ) гуфта буд, ки дар нисфи рӯз ба оби чуқур барои моҳидорӣ равад. Дар Юҳанно 21, Ӯ мегӯяд: «Тӯрро ба тарафи рости киштӣ партоед ва хоҳед ёфт.» Аммо на танҳо ин: ҳатто пас аз сууд кардани Худ, мо мехонем, ки Ӯ хидмати шогирдонро аз осмон бо кор кардан бо онҳо дастгирӣ мекунад (ниг. Марқӯс 16:20).
Дар Матто 14 мо мебинем, ки Исо дар кӯл роҳ меравад ва шогирдон аз тарс фарёд мезананд, зеро онҳо фикр мекарданд, ки Ӯ арвоҳ аст. Худованд чӣ кор мекунад? Ӯ худро ба онҳо ошкор мекунад, ба онҳо наздик мешавад ва қудрати Худро бар қувваҳои табиат нишон медиҳад. Пас аз эҳёи Худ, Ӯ ногаҳон ба шогирдон пайдо мешавад ва ба онҳо мегӯяд: «Сулҳ ба шумо бод.» Сипас гуфта мешавад: «Аммо онҳо, ошуфта ва тарсида, гумон карданд, ки рӯҳро мебинанд» (Луқо 24:37). Боз ҳам, Ӯ фавран тарси онҳоро дур мекунад ва ба онҳо дастҳо ва пойҳои сӯрохшудаи Худро нишон медиҳад.
Писари эҳёшудаи Худо инчунин ба Марями Маҷдалия пайдо шуд — ва дар ин замина ба таври возеҳ зикр шудааст, ки Ӯ 7 девро аз вай берун карда буд. Вай овози чӯпони некро вақте ки Ӯ «Марям» мегӯяд ва ӯро бо номаш даъват мекунад, мешиносад. Вай бо овози Ӯ ошно буд.
Одамон фикр ё рафтори худро тағйир медиҳанд. Аммо Писари Худо як хел мемонад. Як рӯз издиҳом фарёд зад: «Ҳусанна ба Писари Довуд,» ва пас аз муддате шояд ҳамон одамон фарёд заданд: «Ӯро дур кунед! Ӯро салиб кунед!» Писари Худо дар як лаҳза «ҳа» ва дар лаҳзаи дигар «не» нагуфт. Ӯ омад, то шариат ва ҳама чизеро, ки дар бораи Ӯ навишта шуда буд, иҷро кунад. Павлус ба Қӯринтиён навишт:
Зеро Писари Худо, Исои Масеҳ, Ӯ ки аз ҷониби мо дар байни шумо мавъиза шудааст ... ҳа ва не нашуд, балки ҳа дар Ӯст. (2 Қӯринтиён 1:19)
Ҳатто имрӯз «ҳа» дар Ӯст ва «Омин» дар Ӯст — то ваъдаҳои Худоро ба амал оварад (ниг. 2 Қӯринтиён 1:20).
