Як марде ҳаст, ки шуморо 100 фоиз мефаҳмад. Марде, ки дар бораи шумо фикр мекунад ва нисбат ба шумо ҳамдардии ҳақиқӣ дорад. Ва ин Исои Масеҳ, Писари Худост. Ӯ Саркоҳини шумо дар осмон дар дасти рости Худост.
«Зеро ки мо Саркоҳине надорем, ки ба заъфҳои мо ҳамдардӣ карда натавонад, балки Саркоҳине дорем, ки аз ҳар ҷиҳат мисли мо озмуда шудааст, вале бе гуноҳ аст.» (Ибриён 4:16)
Ӯ шуморо аз сабаби таҷрибаи худаш дар ин ҷо дар рӯи замин мефаҳмад. Агар шумо танҳо бошед, дар хотир доред, ки Ӯ медонад, ки ин чӣ гуна ҳис мекунад. Зеро ҳеҷ кас мисли Ӯ дар салиб танҳо набуд - аз ҷониби Худо ва одам таркшуда.
Агар шумо худро аз ҷониби одамони наздикатон нофаҳмида ҳис кунед, дар хотир доред, ки Исоро аксар вақт оилаи худаш ва шогирдонаш нофаҳмида буданд.
Шояд шумо ба ҳамдардӣ ва тасаллӣ аз касе ниёз доред. Худованд инро медонад. Дар Забур 69, Ӯ пешгӯӣ мекунад:
«Ман ба ҳамдардӣ нигоҳ кардам, аммо набуд, ва ба тасаллидиҳандагон, аммо наёфтам» (Забур 69:20).
Исо худро бо ниёзҳои одамон чунон як кардааст, ки дар бораи Ӯ гуфта мешавад:
«Ӯ бемориҳои моро гирифт ва дардҳои моро бардошт.» (Матто 8:17).
Ӯ медонад, ки шумо аз чӣ мегузаред. Ва Ӯ бо шумо ҳис мекунад!
