«Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд». (Филиппиён 2:5)
«Ӯро фишор доданд ва азоб доданд, вале Ӯ даҳони Худро накушод. Мисли баррае, ки ба куштор бурда мешавад ва мисли гӯсфанде, ки дар назди пашмтарошонаш хомӯш аст, Ӯ даҳони Худро накушод». (Ишаъё 53:7)
Инак, сабри бепоёни Исо!
Ҳатто дар миёни шогирдони Худаш, Ӯ чӣ қадар бо таҳаммул кӯрии онҳо, тасаввуроти ғалат ва сахтдилии онҳоро таҳаммул кард! Филиппус се сол бо Ӯ буд — аммо ӯ «Ӯро намешинохт» — дар тамоми ин муддат ӯ дар нодонӣ ва гуноҳи аҷибе аз шаъну шарафи Худованди худ монда буд! Бубинед, ки Исо бо ӯ чӣ қадар нармӣ муносибат мекунад — дар ҷавоби иқрори нодонии ӯ чизе намедиҳад — балки ваъдаҳои бемисли файзро медиҳад!
Петрус, шогирди гиромӣ ва боэътимод — хоин ва тарсончак мешавад. Худованди бешарафи ӯ, ки аз чунин муҳаббати беҷавоб озурда буд, метавонист ин шахси ношоистаро ба ҳалокат расонад! Аммо Ӯ ӯро мебахшад, бо ӯ таҳаммул мекунад, нармӣ сарзаниш мекунад ва ӯро аз ҳарвақта бештар дӯст медорад!
Азобкаши илоҳиро дар саҳнаҳои охирини бешарафӣ ва андӯҳи Худаш бубинед! Чӣ қадар сабр! «Мисли баррае, ки ба куштор бурда мешавад ва мисли гӯсфанде, ки дар назди пашмтарошонаш хомӯш аст, Ӯ даҳони Худро накушод!» Дар ин лаҳзаҳои даҳшатнок, Қудрати Мутлақ метавонист дувоздаҳ лашкари фариштагонро даъват кунад — ва ба дасти ҳар яки онҳо як шишаи хашмро диҳад! Аммо Ӯ дар хомӯшии фурӯтан ва бошукӯҳ таслим мешавад. Воқеан, дар Ӯ «сабр кори комили худро анҷом дод!»
Дар бораи ҳамин сабр бо халқи Худаш фикр кунед — аз замоне ки Ӯ ба ҷалол сууд кард. Солҳо ва солҳо Ӯ муқовимати саркашии онҳоро ба файзи Худаш, бешукрии хиёнаткоронаи онҳо, саргардониҳои саркашии онҳо, сахтдилии онҳо ва нафрати онҳоро ба Каломи муқаддаси Худаш таҳаммул кард. Аммо, муҳаббати таҳаммулпазири ин Худои Наҷотдиҳандаро бубинед! Дасти раҳмати Ӯ ҳанӯз ҳам дароз аст!
Фарзанди Худо! Оё шумо ягон озмоиши талхро аз сар намегузаронед? Роҳи Худои шумо, шояд, ҳама сирр — дар роҳи печида осори муҳаббат намоён нест; дар абрҳои боло нур нест; дар ояндаи торик шуои дурахшон нест. Сабр кунед! «Худованд ба онҳое, ки Ӯро интизоранд, некӯст». «Онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав мекунанд!»
Ё шумо муддати дароз дар бистари беморӣ хобидаед — рӯзҳои дард ва шабҳои хастагӣ ба шумо таъин шудааст? Сабр кунед! «Ман ба ин нола бовар дорам,» гуфт як муқаддаси азобкаш, «ин ғур-ғур нест». Худо, бо ҳамин азоб, дар шумо ин файзи зеборо парвариш мекунад, ки дар хислати Худованди азизи шумо ин қадар намоён буд. Бо Ӯ ин як одати зебои рӯҳ буд. Бо шумо, «мусибат», ки «сабр»-ро ба вуҷуд меорад, интизоми зарурӣ аст. «Барои инсон хуб аст, ки ҳам умед дошта бошад ва ҳам оромона наҷоти Худоро интизор шавад» (Марсияҳо 3:26).
Оё шумо аз ягон беадолатӣ ё бемеҳрубонии беасос азоб мекашед, ба айбдоркуниҳои сахт ва озордиҳанда дучор мешавед, ки барои ҷисму хун таҳаммул кардан душвор аст? Сабр кунед! Аз шитобкорӣ дар сухан ё хашм эҳтиёт шавед; дар хотир доред, ки чӣ қадар бадӣ метавонад аз чанд сухани беандеша «бо лаб беандеша гуфташуда» ба амал ояд. Дар бораи Исо фикр кунед, ки дар назди додгоҳи инсонӣ, дар итоаткории хомӯшии бегуноҳӣ ва ростқавлии бошуурона истодааст. Қазияи худро ба Худо супоред. Бигзор ин ягона шакли шикояти шумо бошад: «Эй Худо, ман мазлумам — барои ман чора андеш!»
«Дар сабр,» пас, «ҷонҳои худро соҳиб шавед». Бигзор ин файз барои мавсимҳои махсус набошад, ки дар ҳолатҳои махсус ба миён ояд; балки як ҳолати доимӣ бошад, ки дар оромии ҳаррӯза зоҳир мешавад — оромӣ дар миёни нороҳатиҳои хурди ҳаёти ҳаррӯза — як қасди устувори дил барои интизори Худо будан ва ҳар як бори худро ба Ӯ партофтан!
