Мушоҳида кардани Худованд Исои Масеҳ, ки дар Инҷил тасвир шудааст, хеле ҷолиб аст. Марқӯс Ӯро ҳамчун хизматгори намунавии Худо нишон медиҳад. Ҳар як хислати хизматгори хубро дар Ӯ дидан мумкин буд. Ғайрат ва ҳамдардӣ, вобастагӣ, итоаткорӣ ва нерӯ – ҳамаи ин чизҳо дар Ӯ мавҷуд буданд ва дар ҳамоҳангии комил.
Танҳо Ӯро мушоҳида кунед, ва шумо Ӯро қадр хоҳед кард. Ин шуморо ба ибодат водор мекунад. Дар ғайрат ва нерӯи худ Ӯ тамоми рӯз хеле банд буд (Марқӯс 1:21-34 як рӯзи кориро тасвир мекунад). Баъд аз ин рӯзи дарози корӣ, шомгоҳон бисёриҳо барои кӯмак ба назди Ӯ омаданд, то ки ниҳоят «тамоми шаҳр дар назди дар ҷамъ омаданд» (ояти 33). Аммо рӯзи дигар, хеле барвақт субҳ, вақте ки дигарон ҳанӯз хоб буданд, Ӯ ба дуо рафт. Гӯши Ӯ «кушода» буд (Ишаъё 50:4). Вақте ки шогирдон ба Ӯ гуфтанд, ки бисёр одамон Ӯро меҷӯянд, Ӯ аз дурнамои маъруфияти ногаҳонӣ васваса нашуд. Ба ҷои ин, Ӯ ҷавоб дод: «Биёед ба шаҳрҳои дигар равем, то ки дар он ҷо низ мавъиза кунам: зеро ман барои ҳамин омадаам (Марқӯс 1:38).» Ин вобастагии Ӯ буд.
Аммо баъд Ӯ ҳамдардӣ низ дошт. Ин дар мавриди махав ба таври зебо нишон дода шудааст.
Бемории махав
Махав бемории даҳшатнок аст. Ҳатто имрӯз 10 миллион махавӣ ҳастанд ва тақрибан 700,000 нафар ҳар сол ба махав гирифтор мешаванд. Агар шумо хоҳед, ки дар бораи чӣ гуна кор кардани ин беморӣ тасаввурот пайдо кунед, ба суханони Ҳорун гӯш диҳед, вақте ки хоҳараш ба махав гирифтор шуд (дар мавриди ӯ, ҳукми мустақими Худо). Ӯ гуфт:
Бигзор вай мисли мурдае набошад, ки гӯшташ нимхӯрда аст, вақте ки аз батни модараш мебарояд (Ададҳо 12:12).
Худованд ба чунин шахсе, ки худро муаррифӣ мекунад, чӣ гуна муносибат мекунад?
Пеш аз он ки ба ин савол ҷавоб диҳем, биёед ба баъзе аломатҳои махав назар андозем. Ин рӯйхати баъзе хусусиятҳои ин бемории даҳшатнок аст. Шумо хоҳед дид, ки ҳар яки онҳо тасвири он аст, ки гуноҳ чӣ гуна аст:
Аломатҳои махав ва тасвири онҳо дар бораи гуноҳ
- Он ба таври хеле хурд оғоз меёбад: масалан, он метавонад танҳо як «доғи хурди равшан» дар пӯст бошад (ба Ибодат 13:2 нигаред)1
- Ин мушкилот «зери пӯст» аст: ин яке аз санҷишҳо буд, ки ба коҳин кӯмак мекард, ки оё мушкилот дар пӯст аз махав сарчашма мегирад ё не: агар он «аз пӯст чуқуртар» бошад, пас ин аломати махав буд.
- Он паҳн мешавад: дар баъзе ҳолатҳои душвортар, шахси мавриди назар бояд барои чанд рӯз маҳкам карда мешуд. Баъд аз ин давра, саволи калон ин буд, ки оё мушкилот паҳн шудааст. Мо мехонем: агар коҳин бубинад, ки, инак, доғ дар пӯст паҳн мешавад, пас коҳин ӯро нопок эълон мекунад: ин махав аст (Ибодат 13:8). Гуноҳи нобахшида ҳамеша ба гуноҳи бештар ва бадтар оварда мерасонад.
- Он сирояткунанда аст (Ибодат 13:46). Ҳамон тавре ки ҳар касе, ки ба махавӣ хеле наздик мешуд, ба ин беморӣ гирифтор мешуд, гуноҳ ба дигарон таъсири ифлоскунанда дорад (1 Қӯринтиён 15:3).
- Он аз ҳузури Худо маҳрум мекунад/берун мекунад (Ибодат 13:46 ва Ададҳо 5:2). Дар натиҷаи гуноҳ, инсон «аз ҷалоли Худо маҳрум мешавад» (Румиён 3:23).
- Он ҷудо мекунад (Ибодат 13:46 ва Ададҳо 5:2). Махавӣ дар байни қавми Худо ҷой надошт. Гуноҳ низ шуморо аз қавми Худо дур мекунад. Он шуморо аз лаззат бурдан аз муошират бо онҳо бозмедорад.
- Он фасоди пешрафтаро дар бар мегирад ва ба марг мерасонад (ба Ададҳо 12:12 ва 2 Подшоҳон 5:7 нигаред). Боз ҳам, ин далели маълум гуноҳро тасвир мекунад: Музди гуноҳ марг аст (Румиён 6:23).
- Онро танҳо Худо шифо дода метавонад: Подшоҳи Исроил инро хуб медонист. Вақте ки аз ӯ хоҳиш карданд, ки барои шифо ёфтани Наамон аз махав чора андешад, ӯ гуфт: Оё ман Худо ҳастам, ки бикушам ва зинда кунам, ки ин мард ба назди ман касеро мефиристад, то махавиро шифо диҳад? (2 Подшоҳон 5:7). Танҳо Худо метавонад гуноҳҳоро бахшад (Марқӯс 2:7).
- Шумо метавонед дигар аломатҳои махавро пайдо кунед, ки гуноҳро тасвир мекунанд, масалан, он ки он қурбонии худро торафт бештар беэҳсос мекунад.
Илтиҷои махавӣ ва ҷавоби Худованд
Чунин шахс ба назди Худованд омад. Ӯ дар ҳолати даҳшатнок буд. Як рӯз, он ҳамчун доғи хурд дар пӯст оғоз ёфт. Дар ҳамин ҳол, ӯ «пур аз махав» шуда буд, чунон ки мо аз Луқо 5:12 медонем. Чӣ қадар намуди зоҳирии ӯ дилсӯзона буд. Ва бо вуҷуди ин, ӯ ягона кори дурустро кард ва «ба назди Ӯ» омад. Барои гуноҳкор умеди дигаре ҷуз шахсан ба назди Исо омадан нест.
Сипас, зону зада, ин чанд сухани пурмазмунро мегӯяд:
агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ.
Ӯ дар бораи қудрати Худованд ҳеҷ шакке надошт. Ӯ медонист, ки дар назди Қодири Мутлақ зону задааст. Аммо дар бораи ин суханони «агар хоҳӣ» чӣ? Махавии бечора ба наздикӣ муҳаббати зиёдеро эҳсос накардааст. Ӯ инчунин метавонист ба худ, ба ҳолати даҳшатноке, ки дар он буд, нигоҳ кунад ва хулоса барорад, ки ҳеҷ кас намехоҳад ба ӯ кӯмак кунад. Аммо агар инсон ба худ нигоҳ кунад, ин ба ӯ барои қадр кардани муҳаббати Худованд кӯмак намекунад.
Аммо Худованд бо се кор ҷавоб медиҳад, ва Ӯ онҳоро ба тавре иҷро мекунад, ки ҳама шубҳаҳоро аз байн мебарад. Аввалан, Ӯ «дароз кард дасти Худро».
Ин аввалин аломати намоён буд, ки Худованд ба ӯ таваҷҷӯҳ хоҳад кард ва Ӯ аз ҳолати даҳшатноки ӯ рӯй нахоҳад гардонд. Дуюм, Ӯ «ӯро ламс кард». Ин бояд охирин чизе бошад, ки махавӣ интизор буд. Ҳеҷ кас намехост ӯро ламс кунад. Аммо Худованд метавонист ин корро кунад. Ӯ муқаддас буд ва аз махав осеб намедид. Сеюм, Ӯ ин суханони аҷибро мегӯяд: «Мехоҳам; пок шав». «Мехоҳам» муҳаббати Ӯро нишон медиҳад, ва «пок шав» қудрати Ӯро нишон медиҳад. Дароз кардани даст ва ламс кардани махавӣ тасвири зебои салиб аст: Худованд ба замин омад ва дар салиб мурд, барои гуноҳкорони бечора ва бадбахт. Оё шумо ҳанӯз ламси шифобахши Ӯро эҳсос кардаед?
Танҳо Марқӯс ба мо дар бораи эҳсосоти ботинии Худованд ҳангоми дароз кардани дастҳояш нақл мекунад: Ӯ «бо ҳамдардӣ ҳаракат кард». Дар боби 6:14 ва 8:2, Худованд аз номи мардуми зиёд бо ҳамдардӣ ҳаракат кард. Дар ин ҷо, мо мебинем, ки Ӯ аз номи як шахс, ва он ҳам дар ҳолати бад, бо ҳамдардӣ ҳаракат кард.
Поксозии комил ва фаврӣ
Натиҷа комил ва фаврӣ буд: «Ва ҳамин ки Ӯ сухан гуфт, дарҳол махав аз ӯ дур шуд, ва ӯ пок шуд». Боз ҳам, ин ба мо Голготаро ба хотир меорад. Кори Худованд комил аст. Ва онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, пок мешаванд – комилан ва фаврӣ: Ӯ
моро шустааст» (Ваҳй 1:5), мо «мувофиқ» карда шудаем – на хоҳем шуд – барои мерос (Қӯлассиён 1:12), ва «Ӯ моро дар Маҳбуб қабул кардааст» (Эфсӯсиён 1:5).
Вақте ки мард ё зан, писар ё духтар, бо имон ба назди Худованд Исо меояд, пас ӯ ё вай
то абад комил карда мешавад (Ибриён 10:14).
Ба ҳеҷ касе, ки иддао мекунад, ки ин нуқтаи оғози роҳи муқаддасии афзоянда аст, бовар накунед. Дуруст аст, ки масеҳӣ бояд афзоиш ёбад (2 Петрус 3:18), аммо кори Худованд чунон бузург ва комилан комил аст, ки дар назди Худо, мо дар Худованд Исо комилан қобили қабул карда шудаем.
Дарси итоаткорӣ
Чӣ таҷрибаи аҷиберо махавӣ аз сар гузаронд! Ва бо вуҷуди ин, ӯ дар оғози касби нави худ хато мекунад. Худованд ба ӯ қатъиян манъ карда буд, ки дар бораи он чӣ рӯй дода буд, сухан гӯяд. Махавӣ шояд нафаҳмида бошад, ки чаро, аммо Худованд барои гуфтаҳои худ сабабҳои худро дошт. Ба ҷои итоат кардан, махавии покшуда баръакси он чизеро, ки бояд мекард, мекунад. Ӯ хабарро дар ҳама ҷо паҳн мекунад. Дар натиҷаи беитоатии махавӣ, Худованд дигар наметавонист ба шаҳр дарояд, балки маҷбур шуд, ки худро пинҳон кунад. Чӣ қадар ғамгин аст дидан, ки – ҳарчанд бо нияти нек – марде, ки танҳо ин таҷрибаи бузурги шифо ёфтан аз бемории табобатнашавандаро аз сар гузаронд, барои Худованд ва барои хидмати Ӯ монеа мешавад.
Ин ҷоест, ки ҳар як масеҳӣ метавонад дарси амалӣ гирад. Идеалӣ, мо бояд итоат кунем ва фаҳмем, ки чаро Худованд мехоҳад, ки мо корҳои муайянро кунем ва дигаронро накунем. Аммо дар баъзе ҳолатҳо, масеҳӣ – махсусан мубаддали нав – шояд дақиқ нафаҳмад, ки чаро дастурҳои муайян дода мешаванд. Дар ин ҳолат, мо метавонем ба Худованд беҳтарин хидмат кунем, танҳо бо итоат кардан, ҳатто агар мо ҳама чизро нафаҳмем.
Бо ин роҳ мо метавонем қадрдонии худро ба Он ки дасти Худро «дароз кард» то ба мо бирасад, ки моро «ламс кард» ва моро аз махави гуноҳамон пок кард, нишон диҳем.
