Дар рӯзи сеюм дар Қонои Ҷалил тӯйе буд, ва модари Исо дар он ҷо буд. Ҳам Исо ва ҳам шогирдонаш ба тӯй даъват шуда буданд. Вақте ки шароб тамом шуд, модари Исо ба Ӯ гуфт: «Онҳо шароб надоранд». Исо ба вай гуфт: «Эй зан, ташвиши ту ба Ман чӣ дахл дорад? Соати Ман ҳанӯз нарасидааст». Модараш ба хизматгорон гуфт: «Ҳар чӣ Ӯ ба шумо гӯяд, иҷро кунед».
Юҳанно 2:1–5
Вохӯрӣ бо Худованд Исо, ки мо имрӯз баррасӣ хоҳем кард, инчунин Худованд Исо ва модари Ӯро дар бар мегирад. Саҳна тӯйе дар Қоно аст, ки ҳардуи онҳо дар он ҷо ҳузур доштанд. Дар ҷараёни ҷашн, мизбон шароб тамом кард. Ин лаҳзаест, ки Меҳмон — Худованд Исо — мизбони ҳақиқӣ шуд. Дар оятҳои 1–2, мо Ӯро ҳамчун Меҳмон мебинем; дар оятҳои 3–5, ҳамчун Писар; ва дар оятҳои 6–12, ҳамчун Мизбон.
Шармсории мизбони тӯйро тасаввур кунед, ки шароб тамом шудааст. Марям дар дили худ бисёр чизҳоро дар бораи Писараш андешида буд ва медонист, ки Ӯ метавонад ин мушкилро ҳал кунад. Назди Ӯ омада, вай вазъиятро баён мекунад, ва ҷавоби Ӯ ба мо аҷиб метобад: «Эй зан, ташвиши ту ба Ман чӣ дахл дорад? Соати Ман ҳанӯз нарасидааст». Худованд Исо ба «Соати Ман» ишора мекунад, иборае, ки дар Инҷили Юҳанно на камтар аз даҳ маротиба зикр шудааст — панҷ маротиба ҳамчун «ҳанӯз нарасидааст» ва панҷ маротиба ҳамчун «соат расидааст».
Ҷавоби Ӯ Марямро хафа накард; вай фаҳмид, ки Ӯ чӣ маъно дорад. Ӯ ба вай хотиррасон мекард, ки Ӯ аз рӯи ҷадвали илоҳӣ амал мекунад. Он ки ин ҷадвалро назорат мекард, Падари Ӯ буд — на ҳолатҳои зиндагӣ.
Марям, пур аз имон, ба хизматгорон гуфт: «Ҳар чӣ Ӯ ба шумо гӯяд, иҷро кунед». Худованд баъд ба хизматгорон дастур дод, ки шаш кӯзаи обро бо об пур кунанд, ки онҳо бо итоат иҷро карданд. Вақте ки онҳо ба иҷрои дастурҳои Ӯ идома доданд ва аз кӯзаҳои об гирифтанд, онҳо фаҳмиданд, ки об ба шароб табдил ёфтааст — на танҳо ягон шароб, балки беҳтарин шароб (оятҳои 9–10)!
Худованд ба Марям ё хизматгорон нагуфт, ки Ӯ чӣ кор карданӣ аст, ё ҳатто чӣ гуна онро иҷро карданӣ аст. Ба ҳамин монанд, Ӯ тамоми нақшаи худро барои ҳаёти мо якбора ошкор намекунад. Ӯ мехоҳад, ки мо танҳо итоат кунем ва ба Ӯ бовар кунем.
Бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон аст (Ибриён 11:6).
Лавозимот барои имрӯз:
Вақте ки мо дар зиндагӣ бо ҳолатҳо рӯ ба рӯ мешавем, биёед ба Ӯ рӯ орем — Ӯ шодии сафарро таъмин хоҳад кард!
