«Барои ҳеҷ чиз ғамхорӣ накунед» (Филиппиён 4:6)
Ғамхорӣ накардан дар бораи ҳеҷ чиз, ва дуогӯӣ ва шукргузорӣ дар ҳама чиз, муносибати ҳақиқии онҳоест, ки Худоро нисбат ба шароит дар ин ҷаҳон мешиносанд; ва чӣ гуна ҳаёти қаноатмандӣ ва сулҳи муборакро ин ҳолат ба вуҷуд меовард. Аммо барои ҳеҷ яке аз мо табиӣ нест, ки аз шароит болотар бошем, ва шояд пурсида шавад: Оё ин имконпазир аст?
Навиштаҳо на танҳо ба мо амрҳо ва насиҳатҳои муборактаринро медиҳанд, балки ин амрҳо ба мо, ба таври зинда, дар одамоне мисли худамон пешниҳод карда мешаванд. Инҳо шоҳидони он ҳастанд, ки ҳаёти итоат ба ин амрҳо хусусияти утопикӣ надорад, балки дар дастрасии ҳар касест, ки ба Худо омада, бовар дорад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ мукофотдиҳандаи онҳоест, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд.
Се ҷавони ибрӣ (Дониёл 3) дар қатори бузургтарин шоҳидони он ҳастанд, ки бепарво будан имконпазир аст. Онҳо бо қудрати бераҳмонаи як автократи бутпараст рӯ ба рӯ шуданд ва бо таҳдиди нобудшавӣ дар кӯраи оташ қарор гирифтанд, аммо онҳо бе ларзиш дар ҳузури қудрати бадӣ истоданд ва аз роҳи ростӣ рӯй гардонданро рад карданд ва гуфтанд: «Эй Набукаднесар, МО ҒАМХОР НЕСТЕМ» (ояти 16).
«Худои мо қодир аст»
Оё ин далерӣ бепарвоёна аз ҷониби ин се ҷавон буд, ё танҳо бепарвоӣ ба оқибатҳо, ё саркашии иродаҳои шикастнопазир, ки онҳоро водор сохт, ки ба подшоҳи Бобил муқобилат кунанд? Не, ин имони онҳо ба Худо буд; онҳо метавонистанд дар бораи Ӯ ҳамчун «Худои мо» сухан гӯянд, ва онҳо медонистанд, ки Ӯ дар паси шароит аст ва аз ҳамаи онҳо бузургтар аст; онҳо медонистанд, ки Ӯ аз подшоҳи мағрур ва хашмгин, ки дар пеши ӯ истода буданд, бузургтар аст, ва имони онҳо равшан ва ҳақиқӣ садо дод, вақте ки онҳо гуфтанд: «Мо ғамхор нестем… ХУДОИ МО ҚОДИР АСТ» (ояти 17). Қазия дар дасти Худо буд, Ӯ довари сарнавишти онҳо буд, Ӯ метавонист онҳоро аз оташ наҷот диҳад ё онҳоро аз он гузаронад; аммо новобаста аз оқибатҳо, онҳо ба Ӯ эътимод мекарданд ва ба Ӯ хидмат мекарданд. Ҷавонони наҷиб! дар имони худ ба Худои маълум устувор, онҳо аз тамоми бузургӣ ва ҷалоле, ки дар он рӯз дар ҳамвории Дуро ҷамъ шуда буд, бузургтар ва ҷалолноктар буданд.
«Хизматгорони Ӯ… ки ба Ӯ эътимод доштанд» (Дониёл 3:28)
Ва натиҷаи ин муноқиша байни имони содда ва бешубҳа ба Худо ва қудрати ин подшоҳи аз шайтон илҳомбахшида чӣ буд? Хашми подшоҳ ҳадду марз надошт, ва Шадрак, Мешак ва Абеднего, ки дасту пояшон баста буд, ба оташ андохта шуданд. Худо кӯраро хомӯш накард ё набардошт: Ӯ кори бузургтаре кард — Ӯ онҳоро аз он гузаронд; нафаси гарми он мисли насими тобистон ба рухсораҳои онҳо буд, ва дар миёни он, аз ҳар гуна банд, юғ ва ғам озод, онҳо бо Писари Худо дар мувофиқати хушбахтона роҳ мерафтанд. Ҳамин тавр, бо имон ва садоқати онҳо Худо ҷалол ёфт, ва ба ҷаҳоне, ки Ӯро намешинохт, исбот шуд, ки Ӯ метавонад ва хизматгорони Худро, ки ба Ӯ эътимод доранд, наҷот медиҳад.
«Хизматгорони Ӯ… ҷисмҳои худро таслим карданд» (Дониёл 3:28)
Бале, ҷисмҳои онҳо, на рӯҳҳои онҳо. Ҷисмҳои онҳо баста ва сӯзонида мешуданд, аммо рӯҳҳои онҳо озод буданд, зеро онҳо аз онҳое, ки ҷисмро мекушанд, наметарсиданд, зеро Худои ҷисм ва рӯҳ, Худои ҳама шароит, Худои замон ва абадият барои онҳо як воқеияти бузург ва ҳозира буд.
«Зеро ки ӯ ба Худои худ имон дошт» (Дониёл 6:23)
Дониёл низ шоҳиди он ҳақиқати муборак аст, ки хизматгорони Худо метавонанд дар бораи ҳеҷ чиз ғамхорӣ накунанд, чунон ки ӯ низ намунаи касест, ки дар ҳама чиз дуогӯ ва шукргузор буд. Дасисаҳои душманони ӯ, фармони тағйирнопазири Дориюши Модӣ ва чоҳи шерон, одати дуогӯии ҳаёти ӯро тағйир надоданд; ӯ бо сулҳи Худо, ки ба Ӯ эътимод дошт, муҳофизат карда шуд, ва чунон ки пештар «ӯ се бор дар як рӯз зону зада, дуо мекард ва ба Худо шукр мегуфт».
Душманони ӯ нобудии ӯро талаб карданд; подшоҳи ӯ барои наҷоти ӯ меҳнат кард: барои ҳеҷ яке сулҳ набуд; аммо касе, ки сарнавишташ дар тавозун қарор дошт, комилан ва амиқ ором буд. Ва ӯро ба ҳайвоноти ваҳшӣ партофтанд, аммо даҳони онҳо бо дастони фариштагон баста ва маҳкам карда шуд, ва Дониёл дар он чоҳи санглох ба мисли дар хобгоҳи бо парда пӯшидаи қаср ором ва хуб истироҳат кард. «Пас Дониёлро аз чоҳ берун оварданд, ва ҳеҷ осебе дар ӯ ёфт нашуд, зеро ки ӯ ба Худои худ имон дошт».
«Худо аз онҳо шарм намедорад, ки Худои онҳо номида шавад» (Ибриён 11:16)
Имони ҳақиқӣ мардонро бо чӣ қадар шараф мепӯшонад! Худо худаш аз онҳо шарм намедорад, ки бо онҳо ҳамчун Худои онҳо пайваст шавад; ва ин пайванд хеле шахсӣ аст.
Набукаднесар метавонист дар бораи Ӯ ҳамчун «Худои Шадрак, Мешак ва Абеднего» сухан гӯяд, ва Дориюш метавонист Ӯро «Худои Дониёл» номад, аммо ин мардон Ӯро тавассути муошират бо Ӯ мешинохтанд, ва онҳо метавонистанд Ӯро «Худои мо» ва «Худои ман» номанд. Имтиёзи муборак!
Худо имрӯз ҳамон аст: қудрати Ӯ кам нашудааст ва ҳар як ҳолат дар ҳаёти халқи Ӯ дар дасти Ӯст. Ӯ шояд барои хомӯш кардани зӯроварии оташ ё бастани даҳони шерон дахолат накунад. Ӯ шояд ҳатто ба онҳо иҷозат диҳад, ки бо «масхараҳои бераҳмона ва қамчинкорӣ, бале, илова бар ин, бо бандҳо ва зиндонҳо» озмуда шаванд; онҳо шояд «камбағал, азобдида, шиканҷашуда» бошанд, аммо Ӯ роҳеро, ки меравад, медонад, ва мукофоти онҳо бо Ӯст. Ӯ дар бораи ҳама чиз сухани охиринро мегӯяд. Ӯ аллакай гуфтааст, ва ҳеҷ қудрати одамон ё девҳо наметавонад онро тағйир диҳад.
«Ман Худованд ҳастам: ин номи Ман аст: ва ҷалоли Худро ба дигаре намедиҳам» (Ишаъё 42:8).
«Ман Худованд ҳастам; ва дигаре нест» (Ишаъё 45:18).
Ва «онҳоеро, ки Маро эҳтиром мекунанд, Ман эҳтиром мекунам» (1 Самуил 2:30).
