Он гоҳ китобдонон ва фарисиён занеро, ки дар зино дастгир шуда буд, назди Ӯ оварданд. Ва ӯро дар миён гузошта, ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Ин зан дар зино, дар худи ҳамон амал дастгир шуд. Акнун Мусо дар шариат ба мо фармудааст, ки чунин касонро сангсор кунанд. Аммо Ту чӣ мегӯӣ?» >Юҳанно 8:3–5
Ин вохӯрӣ бо зане, ки дар зино дастгир шуда буд, ёздаҳ ояти аввали Юҳаннои 8-ро ишғол мекунад. Он боберо оғоз мекунад, ки пур аз муқоисаҳо ва ихтилофҳост: файз ва шариат (оятҳои 1–11), рӯшноӣ ва торикӣ (оятҳои 12–20), ҳаёт ва мамот (оятҳои 21–30), озодӣ ва ғуломӣ (оятҳои 31–47), шараф ва бешарафӣ (оятҳои 48–59). Аммо он бо ин зан оғоз меёбад, ки бо Худованд Исо вохӯрии мустақим ва тағйирдиҳандаи ҳаёт дорад.
Бар хилофи зане, ки хунравӣ дошт — дар Матто 9, Марқӯс 5 ва Луқо 8 омадааст — ки ихтиёран ва бо умед ба назди Худованд Исо омад, ин зан бо интихоби худ наомад. Ӯ маҷбур шуд ки биёяд, пас аз дастгир шудан дар худи амали зино ба ҳавлии маъбад кашола карда шуд. Тамоми саҳна қариб ки саҳнасозӣ шудааст, зеро саволи аввалине, ки бояд дода шавад, ин аст: Мард куҷост?
Шариат ба таври возеҳ гуфта буд, ки ҳар ду иштирокчиёни дар зино дастгиршуда бояд ҷавобгар бошанд (Ибодат 20:10; Такрори Шариат 22:22). Пас чаро танҳо зан пеш оварда шуд? Матн ҷавоб медиҳад:
>«Инро онҳо гуфтанд, то Ӯро бисанҷанд, то чизе барои айбдор кардани Ӯ дошта бошанд» (ояти 6).
Ин зан ҳамчун дом дар кӯшиши онҳо барои ба дом афтондани Худованд Исо истифода мешуд. Аммо Худованд ҳамаи одамонро медонист ва медонист, ки дар дили онҳо чӣ буд (Юҳанно 2:24–25). Ӯ дили айбдоркунандагони ӯ ва дили занеро, ки дар пеши Ӯ истода буд, медонист.
Ба ҷои он ки фавран ӯро доварӣ кунад, Ӯ доварҳоро доварӣ кард ва гуфт:
>«Ҳар кӣ аз шумо бегуноҳ аст, бигзор аввал ба ӯ санг партояд.»
Мувофиқи Шариат, айбдоркунандагон бояд аввал санг мепартофтанд (Такрори Шариат 17:7). Аз виҷдони худ маҳкум шуда, онҳо ба рафтан сар карданд — аз калонтарин сар карда, бо хурдтарин ба охир расиданд (ояти 9).
Зан танҳо бо Худованд Исо монд. Ӯ, ки бегуноҳ буд, ягона шахсе буд, ки ҳуқуқи маҳкум кардани ӯро дошт. Шояд ӯ интизор буд, ки ҳукм аз лабони одилонаи Ӯ фурӯ резад. Аммо ба ҷои ин, ӯ ин суханони пурфайзро шунид:
«Ман ҳам туро маҳкум намекунам; бирав ва дигар гуноҳ накун.»
Ҳузури муқаддаси Ӯ он рӯз ҳар дилро фош кард ва Ӯ идома медиҳад, ки эълон кунад:
>«Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт.»
Лаҳзаи имрӯза:
Оҳ! чӣ Наҷотдиҳандаест Исои Худованд, Номи Ӯро муқаддасонаш ситоиш кунанд! Ӯ онҳоро аз дӯзах бо хуни худ наҷот дод, Онҳоро абадӣ наҷот дод ва ба Худо овард.
Ҳоло дар ҷалол Ӯ интизор аст, ки бахшад Оромӣ ба виҷдон ва шодӣ ба дил — Интизор аст, ки пурфайз бошад, бахшад ва шифо диҳад Ҳамаи онҳое, ки гуноҳ ва бадбахтии худро ҳис мекунанд.
Ҳазорон нафар ба паҳлӯи сӯрохшудаи Ӯ гурехтанд, Ҳамаи онҳо хуш омадед, ҳеҷ кас рад карда намешавад; Хаста ва бори гарон, ҳамаи онҳо баракат ёфтанд, Ҳоло бо шодӣ дар Наҷотдиҳанда истироҳат мекунанд.
