Худо туро медонад ва дӯст медорад
«Ва Исо ба Ериҳӯ даромада, аз он ҷо мегузашт. Ва инак, марде буд ба номи Закай, ки сардори боҷгирон ва сарватманд буд. Ва ӯ мехост бубинад, ки Исо кист, аммо аз сабаби издиҳом наметавонист, зеро ӯ қадпаст буд. Пас, ӯ пеш давида, ба дарахти тут баромад, то Ӯро бубинад, зеро Ӯ аз он ҷо мегузашт. Ва чун Исо ба он ҷо расид, ба боло нигариста, ӯро дид ва ба ӯ гуфт: «Закай, шитоб кун ва фуруд ой, зеро имрӯз Ман бояд дар хонаи ту бимонам».» — Луқо 19:1-5 NKJV
Яке аз корҳои аз ҳама лаззатбахше, ки сайёҳон ҳангоми сафар ба сарзамини Исроил мекунанд, ин рафтан ба дидани дарахтони тути қадима дар Ериҳӯ аст. Ва онҳо наметавонанд ҳайрон нашаванд, ки Закай барои дидани Исо ба кадом дарахт баромада буд.
Барои аксари мардуми Ериҳӯ дар он вақт, Закай бештар як нороҳатӣ буд, на чизи дигар. Боҷгирони яҳудӣ ҳамчун фурӯшандагон дида мешуданд, одамоне, ки метавонистанд барои Рум кор карда, хешовандони худро ғорат кунанд, пули зиёд ба даст оранд. Ҳеҷ кас намехост бо онҳо коре дошта бошад. Ҳеҷ кас, яъне, ба ҷуз Исо.
Издиҳоми ҷамъшуда Закайро аз роҳ дур кард. Пас, ӯ ба он дарахт баромад ва Наҷотдиҳандаро ҷуст. Ва чун Исо аз он ҷо мегузашт, ба ҳайрати он марди хурдакаки танҳо, Ӯ истод, ба ӯ нигарист ва ӯро бо ном хонд! Закай бояд бо худ фикр карда бошад: «Ӯ номи маро медонад!»
Оё ин дар бораи Исо аҷиб нест? Ӯ туро медонад. Ӯ ҳар як мӯи сари туро медонад; онҳо ҳатто аз ҷониби Ӯ ҳисоб шудаанд (Матто 10:30). Ва Ӯ мехоҳад бо ту бошад.
Новобаста аз он ки ту кистӣ ё чӣ кор кардаӣ, беҳтарин дӯсте, ки ту метавонӣ дошта бошӣ, Исо аст. Ӯ туро чунон дӯст медорад, ки барои ту дар салиб мурд (Юҳанно 15:13-15; Юҳанно 3:16). Пас, ҳар рӯз бо Ӯ дар дуо ва дар Каломи Ӯ вақт гузарон. Ва дар хотир дор, вақте ки дигарон туро рад мекунанд, Исо туро қабул мекунад. Пас, ҳар рӯз ба Ӯ часп.
