Ӯ Яҳудияро тарк карда, боз ба Ҷалил рафт. Аммо Ӯ бояд аз Самария мегузашт. Пас, Ӯ ба шаҳри Самария, ки Сухар ном дорад, назди қитъаи замине, ки Яъқуб ба писараш Юсуф дода буд, омад… Зане аз Самария барои обкашӣ омад. Исо ба вай гуфт: «Ба Ман об деҳ». Зеро шогирдони Ӯ ба шаҳр барои харидани хӯрок рафта буданд. Он гоҳ зани Самария ба Ӯ гуфт: «Чӣ тавр Шумо, ки яҳудӣ ҳастед, аз ман, зани самариягӣ, об мепурсед?» Зеро яҳудиён бо самариягиён муомила надоранд. (Юҳанно 4:3–5, 7–9)
Ин вохӯрӣ бо Масеҳ хеле арзишманд аст. Он ба мо хотиррасон мекунад, ки гузаштаи шумо ҳар қадар шикаста бошад ҳам, ҳеҷ гоҳ аз дастрасии Худои меҳрубон ва раҳим берун нест.
Зани самариягӣ, ки Худованд Исоро дар чоҳи Сухар вохӯрд, танҳо барои обкашӣ омад. Ӯ эҳтимол бо кӯзаҳои холӣ омада буд—рамзҳои ҳаёти худаш: холӣ ва хушк. Ӯ муҳаббат ва қабулро меҷуст, ки муносибатҳои зиёдеро санҷида буд—панҷ шавҳар дошт ва ҳоло бо марде зиндагӣ мекард, ки шавҳараш набуд (4:17–18). Ҳар як таҷриба ӯро бо ҳамон орзуи иҷронашуда дар умқи дилаш гузошт.
Ҳоло ӯ бо марди дигаре вомехӯрад—аммо ин мард фарқ мекунад. Ӯ омода аст, ки ҳар як монеаи нажодӣ ва иҷтимоиро убур кунад. Ҳарчанд Ӯ марди яҳудӣ буд, Ӯ аз вай, зани самариягӣ бо гузаштаи мушкил, об пурсид. Ин ӯро хеле ба ҳайрат овард. Аммо ӯ метавонист бигӯяд, ки ин мард фарқ мекунад—аз рӯи тарзи нигоҳаш ба вай ва аз рӯи тарзи суханаш бо вай. Ӯ ба монеаҳои нажодӣ ё мавқеи иҷтимоӣ таваҷҷӯҳ накард; баръакс, Ӯ рост ба дили вай нигоҳ кард ва ба ниёзи амиқи вай сухан гуфт.
Исо ҷавоб дод ва ба вай гуфт: «Агар ту тӯҳфаи Худоро медонистӣ ва кӣ ба ту мегӯяд: «Ба Ман об деҳ», ту аз Ӯ мепурсидӣ ва Ӯ ба ту оби зинда медод» (Юҳанно 4:10).
Суханони Ӯ ӯро боз ҳам бештар ба иштибоҳ андохтанд: «Ҷаноб, Шумо чизе барои обкашӣ надоред ва чоҳ чуқур аст. Пас, он оби зиндаро аз куҷо мегиред?» Ӯ кӯшиш кард, ки мавзӯъро иваз кунад, фарқиятҳои дин ва ибодатро ба миён гузошт, аммо Худованд Исо ба ниёзи дили вай таваҷҷӯҳ карданро идома дод:
Ҳар кӣ аз ин об бинӯшад, боз ташна мешавад, аммо ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна намешавад. Аммо обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе мешавад, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарояд.
Ӯ дар бораи ибодат сухан гуфтанро идома дод ва Худованд ба вай—ва ба ҳар як хонанда—хотиррасон кард, ки ҳамаи мо барои ҳамин мақсад офарида шудаем. Аммо ибодати ҳақиқӣ дар дин ёфт намешавад; он дар муносибат бо Худои зинда—Он ки ӯро офаридааст, ёфт мешавад.
Лаҳзаи имрӯза:
Худованд Исо ягона касе буд, ки метавонист холигии дили ин занро пур кунад, ва Ӯ ягона касест, ки метавонад холигии дили шуморо пур кунад.
