Дар Нома ба Ибриён, масеҳӣ ҳамчун як зоир ба хонаи осмонии худ аз ҷаҳон мегузарад. Барои ӯ, чунон ки барои Исроили қадим, ин зиёрат замони васваса ё озмоиш аст, ки дар он имон ва садоқати ӯ санҷида мешавад. Ва дар ин ҷост, дар замони заъф ва эҳтимолияти нокомӣ дар зери фишори озмоишҳояш, ё васваса шудан аз васвасаҳои саҳнаҳое, ки ӯ аз онҳо мегузарад, ки хидмати файзбахш дар ҳамдардӣ ва кӯмаки Худованди зинда ӯро дар эҳтиёҷаш пешвоз мегирад, файз медиҳад, то озмоишро таҳаммул кунад, ва ҳамдардии ҳақиқӣ медиҳад, дар ҳоле ки ӯ онро таҳаммул мекунад.
Дар бораи коҳини қадим гуфта мешавад, ки ӯ метавонист «бо нармӣ» (R.V.) ба андозаи худ бо онҳое, ки ба онҳо хидмат мекард, муносибат кунад, зеро худаш «бо заъф иҳота шуда буд» ва аз ин рӯ, ба хато кардан майл дошт. Аммо бо Саркоҳини Бузурги мо чунин нест. Зеро ҳарчанд Ӯ «дар ҳама чиз мисли мо васваса шуд, ба ҷуз гуноҳ», Ӯ ҳамеша худаш, Муқаддаси Худо буд, ба ҳеҷ заъф тобеъ набуд, бо ҳеҷ нотавонӣ иҳота нашуда буд, ба ҳеҷ васваса дода намешуд. Дар Ӯ инсоният дар тамоми камолот дида мешуд, бе шикаст ё доғ, ҳамеша ба Худо ҳама чизеро, ки инсон дар садоқат, итоат ва хидмат ба Ӯ қарздор буд, пешниҳод мекард.
Аммо дар ҳоле ки Ӯ «гуноҳро намедонист» (2 Қӯринтиён 5:21), ва бешубҳа ҳеҷ яке аз таъсироти онро дар заъф ё нотавонӣ таҷриба накард, Ӯ ба мо ба қадри кофӣ наздик шуд, дар ҳолати пасти мо, то «сохтори моро бидонад», ва душманиҳои ҷаҳонро, ки халқи Ӯ аз он мегузарад, ва озмоишҳоеро, ки онҳо ба онҳо тобеъанд, таҷриба кунад, то барои он ҷой ва он хидмате, ки Ӯ аз ҷониби Худо «даъват шудааст» (Ибриён 5:4), ва дар он Ӯ ҳамеша хоҳад монд, дар ҳоле ки як муқаддаси озмудашуда ва васвасашудаи Худо дар зиёрат дар замин аст, мувофиқ бошад.
Ӯ метавонад «бо эҳсоси заъфҳои мо ламс шавад», ва дар тамоми ҳамдардии комили инсонияти бегуноҳи Худ, Ӯ метавонад ҳам кӯмак кунад ва ҳам ҳамдардӣ кунад, зеро Ӯ «Исо, Писари Худо» аст, ки ба осмонҳо ва ба тахти абадӣ гузаштааст, ҳамчун Яке, ки дар инсонияти Худ барои ҳамдардӣ комил аст, чунон ки дар илоҳияти Худ барои наҷот баланд аст. Ӯ «ҳамон Исо» аст, ки ба бевазане, ки писари ягонаашро ба қабри Ноин пайравӣ мекард, раҳм кард, ки дар қабри Лаъзор бо хоҳарони мотамзадаи Байт-Ҳинӣ гиря кард, ва «раҳмдилии» нозуки Ӯ «кам намешавад». Ҳарчанд ҳоло худаш аз ранҷу азоби шахсӣ дур аст, Ӯ ҳанӯз ҳам ҳамдарди комил ва кӯмакрасони тавонои халқи Худ аст, дар ҳамаи ғамҳои онҳо ва дар миёни ҳамаи ашкҳои онҳо. Ӯ ҳамдардии Худро ба воситаи Калом ба воситаи Рӯҳ ба ҷони интизор хидмат мекунад, ва Ӯ қуввати Худро ба онҳое медиҳад, ки «бо ҷасорат» ба он Тахти файз, ки Ӯ бар он нишастааст, меоянд, то «раҳмат ба даст оранд ва файзро барои кӯмак дар замони эҳтиёҷ пайдо кунанд» (Ибриён 4:16). Ин имтиёзи халқи Ӯст, ки Ӯро дар ин хидмати беист ҳамчун Ҳамдард ва Кӯмакрасон, «ҳамаи рӯзҳои» зиёрати худ дар ин ҷо истифода баранд. Ва дар ҳоле ки ин шодии Ӯст, ки ҳамеша аз ҷониби худаш истифода шавад, махсусан дар ҳар «соати торик ва ташвишовар», дар рӯзҳои озмоишҳои имон ҳамдардии Ӯ махсусан дар амал ва дар мавсим аст.
