«Ҷой барои шумо» Калимаҳои дар боло зикршударо Худованди мо Исои Масеҳ ду маротиба истифода бурдааст (ниг. Юҳанно 14). Ӯ гуфт,
Ва агар рафта, барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо назди Худам қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман бошам, шумо низ дар он ҷо бошед. (Юҳанно 14:2)
Як муаллими динӣ ба духтарону писарони сиёҳпӯст мегуфт, ки агар онҳо хуб бошанд ва ба гуфтаҳои онҳо амал кунанд, дар осмон дар ошхона ҷой хоҳанд дошт!
Яке аз писарон, сарфи назар аз ин таълими бад, ба туфайли раҳмати илоҳӣ, ба Худо ҳақиқатан табдил ёфт. Ҳамчун гунаҳкори тавбакарда, ӯ ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кард; ва ҷони ӯ аз шодӣ ва ҳамду сано пур шуд, вақте ки ӯ фаҳмид, ки Писари Худо ӯро чӣ қадар дӯст доштааст ва Худро барои ӯ додааст.
Ба дуо рӯ оварда, ва омӯхтани хондани Каломи Худо, хеле зуд Рӯҳи Муқаддас лабони ӯро барои сухан гуфтан дар бораи Масеҳ ба дигарон кушод. Вақте ки ӯ хеле пир шуд, пас аз хидмати тӯлонӣ, пурғайрат ва хушбахтона барои Худованд, ӯ боре ба мо гуфт, ки чӣ тавр ӯ бо ҷидду ҷаҳд Навиштаҳоро меҷуст, беҳуда кӯшиш мекард, ки ошхона дар осмон чӣ гуна хоҳад буд; ва сипас хитоб кард,
«Ман ягонтоашро наёфтам! Аммо, шукр Худо, ман фаҳмидам, ки Исо гуфт: «Дар куҷое ки Ман бошам, шумо низ дар он ҷо хоҳед буд!» Ин осмон барои ман аст!—ДАР ОН ҶО БУДАН, КИ НАҶОТДИҲАНДАИ МАН ҲАСТ!—БО Ӯ БУДАН!» Бале, касе, ки муҳаббати Исоро медонад, мехоҳад бо Худаш бошад. Ҳузури Ӯ дар он ҷо, дар хонаи Падараш, барои дилҳои мо чизи муҳимтарин хоҳад буд; ва ҳузури мо дар он ҷо чизест, ки дили Ӯ интизор аст; аз ин рӯ Ӯ гуфт,
Ман боз меоям ва шуморо назди Худам қабул мекунам. (Юҳанно 14:3)
