«То даме ки Ӯ довариро ба ҒАЛАБА расонад» (Матто 12:20).
- «Аммо вақте ки аз ӯ қавитаре омада, бар ӯ ҒАЛАБА мекунад» (Луқо 11:22).
- «Ман бар ҷаҳон ҒАЛАБА кардам» (Юҳанно 16:33).
- «Марг дар ҒАЛАБА фурӯ бурда шуд» (1 Қӯринтиён 15:34).
- «Чунон ки Ман низ ҒАЛАБА кардам» (Ваҳй 3:21).
- «Инак, Шери сибти Яҳудо, решаи Довуд, ҒАЛАБА кард, то ки китоб ва ҳафт мӯҳри онро кушояд» (Ваҳй 5:5).
- «Барра бар онҳо ҒАЛАБА хоҳад кард, зеро Ӯ Худованди худоён ва Подшоҳи подшоҳон аст» (Ваҳй 17:14).
- Тағйироти ночиз аз нусхаи тасдиқшуда дар иқтибосҳои дар боло овардашуда ворид карда шудаанд, то нишон диҳанд, ки ҳамон калима, дар шаклҳои гуногуни исм νȋκος ва феъли νȋκάω, дар ҳар як ҳолат барои ғалаба истифода мешавад.
Ин ҳафт оят ягона оятҳое мебошанд, ки дар онҳо ин калима дар робита бо Худованд Исо истифода шудааст ва ҳафт рамзи маъруфи ададии «пуррагӣ» мебошад. Вақте ки мо Наҷотдиҳандаи худро дар ин ғалабаи ҳафтгона баррасӣ мекунем, умедворам, ки ҳар як хонанда ҳавасмандии тозае барои пайравӣ аз Ӯ хоҳад гирифт.
1. «То даме ки Ӯ довариро ба ҒАЛАБА расонад» (Матто 12:20).
Ин як қисми иқтибос аз оятҳои аввали Ишаъё 42 аст, ки на ба ибрӣ ва на ба Септуагинта комилан дақиқ нест, аммо маънои аслиро комилан медиҳад. Ишаъё навишта буд: «Ӯ довариро ба ҳақиқат хоҳад овард». Тафсири Матто ин аст: «Ӯ довариро ба ғалаба хоҳад овард».
Тамоми порча ба таври возеҳ ду омадани Худовандро пешгӯӣ мекунад: аввал дар фурӯтанӣ ва сипас дар қудрат. Он чизе ки мо онро «давраи калисо» меномем, тамоман қайд нашудааст. Матто онро дар робита бо омадани аввал, ки дар он Худованд танҳо эътирофи имонро меҷуст (Матто 12:16), иқтибос меорад, аммо шаҳодати пайғамбаронаи ғалабаи Ӯро дар омадани дуюм дохил карданро фаромӯш намекунад. Дар он рӯз сирри Худо ба охир мерасад (Ваҳй 10:7) ва беинсофӣ тавассути доварӣ аз доираи ҳукмронии Ӯ дур карда мешавад. Ӯ ҳамчун Ғолиб бар ҳамаи қувваҳои бадӣ, ки бар зидди Ӯ саф ороста буданд, ҳукмронӣ хоҳад кард ва салтанат ва ҷалолро бо арӯси худ мубодила хоҳад кард. То он вақт бигзор дилҳои мо роҳи азобро бо Ӯ қабул кунанд (2 Тимотиюс 2:12).
2. «Аммо вақте ки аз ӯ қавитаре омада, бар ӯ ҒАЛАБА мекунад» (Луқо 11:22).
Ғалабае, ки мо аллакай ба таври мухтасар баррасӣ кардем, авҷи аъло ва натиҷаи ҳамаи он чизест, ки қаблан буд.
Ҳозира ва дуи баъдӣ ба душманони махсуси мо ишора мекунанд. Дар ин ҷо худи душмани асосӣ аст, ки ҳамчун «марди қавии мусаллаҳ» қасри худро нигоҳ медорад; аз ин рӯ, моли ӯ дар сулҳ аст. Ғалаба кардан бар ӯ зарурӣ муқаддимаи ҳаёти хидмати Худованди мост, зеро ба ин мубориза Ӯро Рӯҳ роҳнамоӣ карда буд (Луқо 4:1). Ғалаба тавассути нигоҳ доштани мавқеи вобастагӣ ва итоат, ки Ӯ ҳамчун Инсон гирифта буд, ба даст оварда шуд. Шайтон кӯшиш кард, ки Ӯро ба тарк кардани ин мавқеъ, бо амал кардан барои худ, фиреб диҳад. Аммо Исо ғалаба кард ва дар натиҷа, вақте ки Ӯ бори дигар бо душман вомехӯрад, на дигар дар биёбон, балки дар куништ, ҳамчун қотил (Луқо 4:28) ва сипас ҳамчун золим (Луқо 4:33), зоҳир мешавад, ки қудрати ӯ шикаста шудааст.
Дарси амалӣ барои мо ин аст, ки агар мо мехоҳем наҷотдиҳандагони дигарон бошем, зарур аст, ки аввал бо душман дар пинҳонӣ вохӯрем ва зиреҳи ӯро аз ӯ бигирем; он гоҳ ғанимат тақсим карда мешавад. Набудани пайравӣ аз ин нақшаи маърака шарҳи бисёр намоишҳои ғамангези заифӣ мебошад.
3. «Дилшод бошед, Ман бар ҷаҳон ҒАЛАБА кардам» (Юҳанно 16:33).
Дар ин робита Худованд ва хизматгорони Ӯ бо ҷаҳон дар муқобили онҳо дида мешаванд. Ин ҷаҳон дар шакли ҷолиби худ нест - он барои Ӯ ҷолибият надошт. Ӯ ба онҳо мегӯяд: «Дар ҷаҳон шумо азоб хоҳед дошт». Дар ин ҷо ғалаба на тавассути вобастагӣ ва итоат аст, ки барои мағлуб кардани Шайтон дар биёбон кофӣ буд, гарчанде ки бе онҳо нест.
Худи табиати илоҳӣ - муҳаббати қавӣ мисли марг - барои муқобила бо нафрат ва душмании инсон лозим ба назар мерасад ва танҳо ба шарофати қудрати хомӯшнашавандаи худ барои боло рафтан аз муқовимат кофӣ аст. Дар ҳолати мо, дар ин ҳамон мубориза, ба мо насиҳат дода мешавад, ки «синабанди имон ва муҳаббатва барои кулоҳ умеди наҷотро» пӯшем (1 Таслӯникиён 5:8).
4. «Марг дар ҒАЛАБА фурӯ бурда шуд» (1 Қӯринтиён 15:54).
Мубориза дар ин ҷо бо душмани охирин, марг аст; ва ғалаба тавассути қудрат ба даст оварда мешавад. Ин суханон аз Ишаъё 25:8 гирифта шудаанд, ки дар онҳо дар робита бо наҷоти Исроил ва баракат, тавассути онҳо, ба халқҳо истифода мешаванд. Павлус дар бораи ин чиз ҳамчун «ҳаёт аз мурдагон» (Румиён 11:15) сухан меронад, ки нишон медиҳад, ки қудрати эҳё барои ба даст овардани ин натиҷа лозим аст. Ҳамон муаллиф инро ба эҳёи ҷисм (1 Қӯринтиён 15) татбиқ мекунад, ки шаҳодати пурҷалоли ғалабаи он қудрат бар Шайтон ва гуноҳе, ки харобиро ба вуҷуд овард.
Дар робита бо ин ғалаба Рӯҳ ба мо таълим медиҳад, ки бигӯем: «Шукр Худоро, ки ба мо ғалабаро тавассути Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад»; ва аз ин рӯ, устувор, бетағйир, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошем.
5. «Чунон ки Ман низ ҒАЛАБА кардам» (Ваҳй 3:21).
Масеҳ дар ин ҷо ба фариштаи калисои Лаодикия ҳамчун «Шоҳиди содиқ ва ростқавл» сухан меронад. Ӯ аз ҷои худ дар тахти Падар сухан меронад; дар айни замон, ба таври рӯҳонӣ, Ӯ дар миёни ҳафт чароғдони тиллоӣ қадам мезанад.
Ӯ муқаддаси ғолибро бо ваъдаи ҳамроҳӣ бо худ дар тахти худ рӯҳбаланд мекунад. Ғалабаи Ӯ, ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба таври возеҳ ба роҳи заминии Ӯ ишора мекунад, ки дар он Ӯ худро - Шоҳиди Худо, содиқ ва ростқавл - исбот кард. Калисо дар ин робита нокомии даҳшатнок нишон дода шудааст ва бо нафрат рад карда мешавад. Аммо ғолибон ҳастанд ва Исо, ба таври беҳтар аз Ҷидъӯни қадим, онҳоро бо худ пайваст мекард ва ба онҳо мегуфт: «Ба Ман нигоҳ кунед ва ҳамин тавр кунед» (Доварон 7:17).
6. «Инак, Шери сибти Яҳудо, решаи Довуд, ҒАЛАБА кард, то ки китоб ва ҳафт мӯҳри онро кушояд» (Ваҳй 5:5).
Мо бояд ба Ваҳй 5:9 муроҷиат кунем, то бифаҳмем, ки ғалабаи дар ин ҷо зикршуда чӣ гуна ба даст оварда мешавад. «Ту сазоворӣ, ки китобро бигирӣ ва ҳафт мӯҳри онро кушоӣ, зеро Ту кушта шудӣ» - ва
Марги Ӯ дар ин ҷо ҳамчун нархи харид, ки на танҳо барои муқаддасон, балки барои замин, ки ҳоло бо гуноҳ олуда шудааст, пардохт шудааст, ки бар онҳо бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳанд кард. Аз ин рӯ, Ӯ ҳуқуқ дорад - ва танҳо Ӯ - бо ин печидагии даҳшатноке, ки гуноҳ ва Шайтон дар ин ҷо дар рӯи замин ба вуҷуд овардаанд, мубориза барад.
Ӯ ин корро ҳангоми кушода шудани ҳар як мӯҳр оғоз мекунад; ва аз тафсилот мо метавонем бифаҳмем, ки чӣ гуна дақиқ ва аниқ корҳо дар рӯи замин аз осмон назорат карда мешаванд. Ҳатто нархи гандум ва ҷав дар бозорҳои ин ҷаҳон аз ҷониби овозе дар миёни керубиён, ки Ӯ дар он ҷост, эълон карда мешавад. Чӣ гуна рӯҳбаландӣ барои нигоҳ доштани каломи сабри Ӯ!
7. «Барра бар онҳо ҒАЛАБА хоҳад кард, зеро Ӯ Худованди худоён ва Подшоҳи подшоҳон аст» (Ваҳй 17:14).
Навиштаи қаблӣ ба мо Барраро дар оғози амалҳои худ дар робита бо ҷаҳони душманонаи поён нишон медиҳад.
Дар ин ҷо мо Ӯро дар яке аз муносибатҳои ниҳоии худ бар зидди иттиҳоди бад, ки тавассути таъсироти шайтонӣ (Ваҳй 16:13-14) барои муқобилат бо Ӯ ҷамъ оварда шудааст, мебинем. Ин иттиҳод дар замонҳои гуногун шаклҳои гуногун гирифтааст (Забур 2:1-3; Юҳанно 11:47; ва ғайра; Аъмол 4:25; ва ғайра; Ваҳй 2:9; Ваҳй 3:9). Дар ин навишта он дар кӯшиши охирини ноумедонаи худ барои шикастани бандҳои Худо ва Масеҳи Ӯ ва партофтани ресмонҳои онҳо дида мешавад. Исо, Барра, ғалаба мекунад, зеро Ӯ бо ҳуқуқи худ ва мувофиқи маслиҳатҳои илоҳӣ Худованди худоён ва Подшоҳи подшоҳон аст. Агар Ӯ халқҳоро бо устувории асои оҳанӣ чӯпонӣ кунад, Ӯ онҳоро низ мисли зарфи кулолгар пора-пора мекунад.
Ӯ, ки ин чизҳоро шаҳодат медиҳад, мегӯяд: «Албатта, Ман ба зудӣ меоям». Бигзор ҳар як хонанда аз дили худ ҷавоб диҳад: «Омин. Биё, Худованд Исо».
