«Он гоҳ Исо бо овози баланд фарёд зада гуфт: «Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам!» Ва инро гуфта, ҷон дод.» (Луқо 23:46)Ҷисми муқаддаси Исо аз ҷониби қамчинкорӣ ва салиб ба ҳадди аксар таҳқир шуда буд. Ишаъё менависад: «Намуди зоҳирии Ӯ аз намуди инсонӣ ва шакли Ӯ аз шакли фарзандони одамӣ хеле вайрон шуда буд» (Ишаъё 52:14).
Он гоҳ обҳои бузурги доварии Худо ба ҷони муқаддаси Ӯ даромаданд, ба тавре ки Ӯ бояд нолиш мекард: «Нигоҳ кунед ва бубинед, ки оё ғаме мисли ғами ман ҳаст, ки бар ман оварда шуд, ки Худованд дар рӯзи хашми шадиди худ ба ман расонд» (Нолаҳо 1:12). Ниҳоят, пас аз он ки ҳамаи ин ба охир расид, рӯҳи инсонии Ӯ, ки Ӯ аз Худо гирифта буд, бояд аз ҷисми Ӯ ҷудо мешуд.
Бори охир Ӯ бо овози баланд фарёд зад: «Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам!» Ҳеҷ каси дигар наметавонист дар чунин дарди азиятбахш дар салиб бо овози баланд фарёд занад. Аммо ҳарчанд Ӯ ин қудрати ғайритабииро дошт, Ӯ онро барои наҷот додани худ истифода накард. Ба ҷои ин, Ӯ рӯҳи худро бо эътимод ба дасти Он ки Ӯро фиристода буд, супурд. Ин фармонро Ӯ аз Падари худ гирифта буд — ва Ӯ то марг ба Ӯ итоат кард!
Худованд Исо дар вобастагӣ ба Худо зиндагӣ кард ва дар вобастагӣ ба Худо мурд. Чӣ қадар аҷиб Падар ба таслими комили Писари худ ҷавоб дод: Пас аз се рӯз, Ӯ қудрат ва ҷалоли илоҳии худро барои аз мурдагон эҳё кардани Ӯ, Он ки Ӯро дар ин ҷаҳон комилан ҷалол дода буд, истифода бурд. Ӯ ба Ӯ тамоми қудратро бар осмон ва замин дод (ниг. Матто 28:18) ва ниҳоят Ӯро ба ҷалол қабул кард.
Дар он ҷо Ӯ ҳоло дар дасти рости Ҳазрати Олӣ нишастааст — баланд бардошташуда «хеле болотар аз ҳар ҳукмронӣ ва ҳокимият ва қудрат ва салтанат, ва болотар аз ҳар номе, ки ном бурда мешавад» (Эфсӯсиён 1:21) — бо ҷалол ва шараф тоҷдор (ниг. Ибриён 1:4; 2:9).
Писари Худо дар ҳаёти худ ҳеҷ чизро нигоҳ надошт. Ӯ худро бечунучаро ба Худо супурд ва ниҳоят ҳатто рӯҳи худро ба дасти Падар дод. Иброҳим писари маҳбуби худро аз Худо нигоҳ надошт ва дар иваз сарватманд баракат ёфт. Павлус ва Барнабо ҷони худро барои номи Худованд Исо дода буданд ва аз ин рӯ ба онҳо вазифаи махсус супурда шуд (ниг. Аъмол 15:25-26).
Павлус гуфта метавонист: «Ман ҳаёти худро арзишманд ва барои худ азиз намедонам» (Аъмол 20:24). Бо ин муносибат Ӯ баъдтар дар зиндон шодии бештар дошт, назар ба аксари масеҳиёне, ки имрӯз дар озодӣ зиндагӣ мекунанд. Рӯҳбаландӣ ва такя ба Худованд бо мукофот ва баракати бузург алоқаманд аст!
Оё ҳоло ҳам чизҳое ҳастанд, ки шумо ба онҳо часпидаед ва аз Худо пинҳон мекунед, ё Ӯ дар ҳақиқат сад фоиз ҳаёти шуморо назорат мекунад? Барои шумо амалан чӣ маъно дорад, ки ҳаёти худро ба Худо ҳамчун «қурбонии зинда, муқаддас ва барои Худо мақбул» (Румиён 12:1) пешниҳод кунед?
