«Ту ҳамаи гуноҳҳои моро ба умқи баҳр хоҳӣ партофт». – Мико 7:19
Забур 69:2 Исо метавонист бар обҳои пурталотум роҳ равад; Ҳатто баҳрҳо ба фармони Ӯ итоат мекарданд; Аммо вақте ки Ӯ аз обҳои доварӣ гузашт Барои Наҷотдиҳандаи мо ҷои истодан набуд.
Забур 107:23-31 Ӯст, ки ба уқёнус фуруд омад; Танҳо дар он ҷое, ки мавҷҳои бузург меғелиданд, саргардон буд; Аз хашми онҳо дар шарм ғарқ шуда, Гуноҳҳои моро бардошта, чун онҳо ба ҷони Ӯ зарба мезаданд.
Забур 22:13 Мавҷ пас аз мавҷи торикии сиёҳ Бар Ӯ ҳамчун бардорандаи гуноҳ шикаст; Ӯ аз ҷониби Худо дар қурбонгоҳ тарк карда шуд, Гарчанде ки Ӯ бегуноҳ ва муқаддас буд.
Забур 69:1; Забур 42:7 «Маро наҷот деҳ, эй Худо», Ӯ фарёд зад, чун обҳо Ба ҷони Ӯ мисли тӯфон дар баҳр даромаданд. «Умқ ба умқ дар садои тӯфони онҳо фарёд мезанад, Ҳамаи мавҷҳои Ту аз болои Ман гузаштанд».
Юнус 2:26 Мо умқи азобро фаҳмида наметавонем Исо тоқат кард, чун Худо бо Ӯ дар он ҷо муносибат кард; Аммо мо Ӯро барои ҳамаи он чизе, ки азоб кашид, мепарастем, Барои наҷот додани мо аз ноумедии беохир мурд. — Бад Моррис
