Ман ба дунё омадам
Як чизи саркаш ва гунаҳкор,
Бе ҳадаф ё мақсад
Ғайр аз як ишқи худхоҳона;
Аммо Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт,
Ӯ Писари Худро фиристод, то бошад
Писари Худо, ки маро дӯст дошт,
Ва худро барои ман дод.
Ман дар торикӣ ғарқ шудам
Аз мағрурии худписандӣ,
Боварӣ доштам, ки ман одилона хоҳам истод
Пеш аз курсии доварӣ;
Аммо Исо мушкили маро дид,
Ва ба замин омад, то бошад
Писари Худо, ки маро дӯст дошт,
Ва худро барои ман дод.
Ӯ гуноҳҳои маро бар худ гирифт,
Нафрати онҳоро ба назар нагирифт,
Ва бахшиши маро тарҳрезӣ кард
Бо мурдан ба ҷои ман.
Рӯҳи Муқаддас маро ламс кард,
Ва чашмони маро водор кард, ки бубинам
Писари Худо, ки маро дӯст дошт,
Ва худро барои ман дод.
Ман Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардам,
Ва ман аз нав таваллуд шудам,
Ва он чиро, ки ба ман лозим буд, гирифтам
Барои пирӯзӣ бар гуноҳ.
Ман бо Исо маслуб шудаам,
Ва Ӯ ҳамеша хоҳад буд
Писари Худо, ки маро дӯст дошт,
Ва худро барои ман дод. — Бад Моррис
Ман бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод. (Ғалотиён 2:20 NKJV)
