«Ин фикр дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд». (Филиппиён 2:5)
«Исо ба ӯ гуфт: Навишта шудааст!» (Матто 4:7)
Мо наметавонем дар ҷараёни таълимоти оммавии Наҷотдиҳанда аз муроҷиати доимии Ӯ ба каломи Худо ба ҳайрат наоем. Дар ҳоле ки, баъзан, Ӯ ба номи Худаш амри муқтадиронаи «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям»-ро баён мекунад, Ӯ аксар вақт бо ин роҳ баъзе корҳои бузургро муаррифӣ мекунад ё аз баъзе рӯйдодҳои наздик дар ҳаёти муҳими Худаш хабар медиҳад. «Ин чизҳо бояд ба амал оянд, то Навиштаҳо иҷро шаванд, ки мегӯяд…» Ӯ ба халқи Худ амр медиҳад, ки «Навиштаҳоро таҳқиқ кунанд»; аммо Ӯ худаш бо таҳқиқ ва тобеъ шудан ба онҳо намуна нишон медиҳад.
Хоҳ Ӯ саррофонро аз тиҷорати муқаддасшиканонаи онҳо дар маъбад берун кунад, хоҳ душмани бузурги Худро дар кӯҳи васваса шикаст диҳад — Ӯ инро бо ҳамон силоҳ мекунад: «Навишта шудааст!» Вақте ки Ӯ аз қабр эҳё мешавад, мавзӯи аввалин суханронии Ӯ як эҳтироми таъсирбахш ба арзиш ва қудрати ҳамон китобҳои муқаддас аст. Шогирдон дар роҳи Эммаус ба ғайр аз дарси Китоби Муқаддас чизе намешунаванд. «Ӯ ба онҳо дар ҳамаи Навиштаҳо — чизҳоеро, ки дар бораи Худаш буданд, шарҳ дод».
Чӣ қадар муҳим аст таълимоте, ки дар ин ҷо дода шудааст! Зарурати тобеъияти мутлақи ақл ба Каломи навиштаи Худо — калисоҳо, ақидаҳо, ходимон, китобҳо, ақидаҳои диниро — ҳамаро ба Навиштаҳо тобеъ ва хидматгор кардан; фалсафаи ба ном дурӯғро, ки изҳороти равшани Ваҳйро таҳриф мекунад ва ақли мағрури онҳоро ба хок месупорад, сарзаниш кардан.
Агар Наҷотдиҳандаи бехато, «қонун барои Худаш», дар ҳама ҷиҳат ба «қонуни навишташуда» тобеъ буд, — оё инсони хатокор аз нишастан бо омӯзандагии кӯдаки хурдсол ва гӯш кардани паёми илоҳӣ саркашӣ мекунад? Шояд дар Китоби Муқаддас чизе бошад, ки ақл дар он дармонад:
Мо чизе барои кашидан надорем ва чоҳ чуқур аст (Юҳанно 4:11). Аммо, «Худованд чунин мегӯяд», кифоя аст. Имон аввал намепурсад, ки нон аз чӣ сохта шудааст — балки онро мехӯрад. Он ҷузъҳои ҷараёни зиндаро таҳлил намекунад — балки бо шодӣ обро аз «чашмаҳои наҷот» мекашад.
Хонанда! Он Каломро ҳамчун «чароғе ба пойҳои ту ва нуре ба роҳи ту» қабул кун. Дар рӯзҳое, ки чароғҳои дурӯғ овехта шудаанд, нигоҳ доштани чашм ба чароғи бехато бештар зарур аст. Китоби Муқаддасро дар ҳама мушкилот довар — суди ниҳоии шикоят қарор деҳ. Мисли Марям, «дар пойҳои Исо нишин», танҳо хоҳиши аз Ӯ омӯхтанро дошта бош. Чӣ қадар мушкилотро аз шумо наҷот медиҳад! Чӣ қадар қадамҳои марговарро дар зиндагӣ пешгирӣ мекунад — чӣ қадар ашкҳоро!
«Ин як масъалаи бузург аст», мегӯяд бузургтарин файласуфи муосири масеҳӣ, «вақте ки ақл ба ягон порчаи Навиштаҳо таваҷҷӯҳ мекунад, танҳо дар бораи он фикр кардан, ки он чӣ қадар дуруст аст» (Ҳаёти Чалмерс). Дар ҳар як саволи шубҳанок, вақте ки пой дар замини баҳсбарангез меларзад, надониста, ки пеш равад ё ақибнишинӣ кунад, инро меъёри ниҳоӣ қарор деҳ: «Навиштаҳо чӣ мегӯянд?» Дунё метавонад эътироз кунад — дӯстони хатокор метавонанд норозигӣ баён кунанд — Шайтон метавонад васваса кунад — далелҳои моҳирона метавонанд шарҳ диҳанд; аммо, бо ангушти худ дар саҳифаи ошкоршуда, бигзор суханони Намунаи Бузурги мо ҳамеша як формулаи илоҳӣ барои роҳнамоии мо бошад — «Ин амрро ман аз Падарам гирифтаам!»
«Худро низ бо ҳамон фикр мусаллаҳ кунед».
