ПАЁМИ ҶУМЪАИ ХУБ
Даъват ба биҳишт
«Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд». Луқо 23:43 NIV
Исо дар салиби худ дар байни ду ҷинояткор овехта шуд. Ҳама ба марг маҳкум шуда буданд. Ин ягона вохӯрии онҳо бо Наҷотдиҳанда дар ин зиндагӣ хоҳад буд. Чӣ шуд?
Яке аз онҳо Ӯро масхара карда гуфт: «Оё ту Масеҳ нестӣ? Худро ва моро наҷот деҳ!» Бо ин муносибат, ҷинояткори тавбанакарда сахтии дили худро ошкор кард ва сарнавишти абадии худро мӯҳр зад. Ба ҷои иқрор кардани гуноҳҳояш ва талаб кардани раҳмат аз Наҷотдиҳанда, ӯ ба издиҳом ва ҳокимон ҳамроҳ шуд, ки масхара карданд: «Бигзор Ӯ худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳи Худо бошад».
Аммо ҷинояткори дигар баръакс кард. Ӯ гуноҳҳояшро иқрор кард: «Мо одилона ҷазо мегирем, зеро мо он чизеро, ки аъмоли мо сазовор аст, мегирем. Аммо ин Мард ҳеҷ кори баде накардааст». Сипас, раҳмат талаб карда гуфт: «Исо, маро дар хотир дор, вақте ки ту ба Малакути Худ меоӣ». Охирин суханоне, ки ӯ дар ин зиндагӣ шунид, беҳтарин суханоне буданд, ки касе метавонист бишнавад. Исо гуфт: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд».
Вақте ки мо бо Масеҳ дар салиб вомехӯрем, мо бо Худои зинда вомехӯрем, ки гуноҳҳои моро ва ниёзи моро ба Наҷотдиҳанда нишон медиҳад. Мисли ду ҷинояткор, ба мо интихобе пешниҳод мешавад, ки ба мо барои абадият таъсир хоҳад расонд.
Оё шумо бо Наҷотдиҳанда дар салиб вохӯрдаед? Оё шумо тӯҳфаи ройгони ҳаёти абадиро, ки Ӯ пешниҳод мекунад, қабул кардаед? Агар накарда бошед, ҳоло ин корро кунед, пеш аз он ки дер шавад. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр. Паёми Ҷумъаи Хуб кафолати шумост, ки чизҳои хуб дар пешанд – барои абадият!
