Моҳи гузашта мо бо Ситораи Субҳ шинос шудем, ки субҳ пеш аз Офтоб тулӯъ мекунад, ва дидем, ки чӣ тавр Яҳёи Таъмиддиҳанда як навъ Ситораи Субҳ буд, зеро ӯ пешгузари Исо, Офтоби Адолат буд. Ин моҳ мо муносибати беназиреро, ки Яҳё бо Исо дошт, ва он чизеро, ки ин муносибат метавонад ба мо дар бораи муносибати мо бо Наҷотдиҳанда ва Худованди мо омӯзонад, ошкор хоҳем кард.
Ҳаётҳои мувозӣ
Ҳамчун пешгузари Исо, дар хидматҳои ҳамдигарфароги онҳо унсурҳои умумӣ мавҷуданд. Дар ҳақиқат, баъзе аз суханони онҳо қариб ки ивазшавандаанд. Аз ин сабаб, таълимоти Яҳё аксар вақт бо таълимоти Исо омехта мешавад. Масалан, Яҳё ба шогирдонаш гуфт: «Касе, ки ду курта дорад, ба он ки надорад, бидиҳад» (Луқо 3:11 KJV). Муносибати Яҳё ба одамони аз ҷомеа рондашуда ба таври зебо инъикоси Масеҳ буд. Ва аз ин рӯ, даъвати Яҳё ба тавба аз ҷониби бисёре аз онҳое, ки фарисиён бо нафрат онҳоро бебозгашт меҳисобиданд, қабул карда шуд. Зеро агар пайдоиши Ситораи Субҳ шодии дидан бошад, пас мардуми оддӣ Инҷили Яҳёро як сабукии тароватбахш аз мавъизаҳои «аз ту муқаддастарам» (Ишаъё 65:5) -и китобдорон меҳисобиданд.
Азбаски ҳасади кӯҳна як ҳаваси қотилона аст, душманони Яҳё то даме ки ӯ ба лашкари пурҷалоли пайғамбарони шаҳиди Худо ҳамроҳ нашуд, ором нагирифтанд (Аъмол 7:52). Дар айни замон, азбаски мардуми оддӣ дар атрофи Яҳёи Таъмиддиҳанда ҷамъ мешуданд, фарисиён аз маҳкум кардани ӯ метарсиданд. Ин онҳоро маҷбур кард, ки ҳангоми омадан ба таъмид гирифтан аз ӯ дар Урдун садоқати қалбакӣ нишон диҳанд. Яҳё, писари Закарёи коҳин, фирефта нашуд, балки меваҳои сазовори тавбаро талаб кард, ки бе онҳо ӯ ҳеҷ яке аз рӯҳониёни яҳудиро таъмид намедод. Барои қасос, ин мунофиқон Яҳёро ҳамчун пайғамбари дурӯғгӯи девзада маҳкум карданд (Матто 11:18). Ҳамчунин, чунон ки Изабели бадхоҳ кӯшиш кард, ки ҷони Илёсро бигирад, Ҳиродияи зинокор низ то даме ки сари Яҳёро дар табақ нагирифт, ором нагирифт.
Ғами бузургтарини ҳамаи ин дар он аст, ки чунон ки Яҳё тӯҳмат карда шуд, таъқиб карда шуд ва шаҳид шуд, хидмати ӯ низ рад кардани Масеҳро аз ҷониби миллат пешгӯӣ кард, ки Ӯ низ аз ҷониби онҳо тӯҳмат карда шуд, таъқиб карда шуд ва кушта шуд. Аммо, онҳо наметавонистанд далелро, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд ва аз ҷониби бисёриҳо дида шуд, кушанд. Гарчанде ки Яҳё Масеҳро пешгӯӣ кард, аммо монандӣ ба Ӯ ҳеҷ гоҳ нишонаи баробарӣ набуд. Вақте ки Худо аз осмон эълон кард, ки
«ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ розиям» (Матто 3:17), маълум буд, ки бузургтар аз Яҳё ин ҷо буд. Яҳё худаш иқрор шуд, ки «Он ки аз осмон меояд, аз ҳама болотар аст» (Юҳанно 3:31). Ин пешгузари фурӯтан инчунин гуфт, ки ӯ сазовори бардоштани кафшҳои Худованди худ нест (Матто 3:11).
Ин маънои онро дорад, ки дар ҳоле ки Яҳё дар аввал ҳамчун Ситораи Субҳ шуҳрат дошт, ӯ пеш аз дурахши Офтоби тулӯъкунандаи Адолат бо файз пажмурда шуд. Аммо, чунон ки Ситораи Субҳ ва Офтоб муддате якҷоя дида мешаванд, Яҳё ва Исо низ дар Урдун якҷоя пайдо шуданд.
Ҳамаи инро ба назар гирифта, ҳақиқати хислат ва хидмати Илёсмонандӣ Яҳё боқӣ мемонад. Худо, тавассути Малокӣ, ваъда дод,
«Инак, Ман Илёс пайғамбарро пеш аз омадани рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд ба шумо мефиристам (Малокӣ 4:5). Ва аз ин рӯ, вақте ки мо аз Малокӣ ба Матто мегузарем, мебинем, ки пайғамбар дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сухан мегуфт. Зеро «агар шумо онро қабул кунед, ин Илёс аст, ки бояд меомад» (Матто 11:14). Ба ҳамин сабаб фаришта Ҷабраил эълон кард, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда бо «рӯҳ ва қудрати Илёс» (Луқо 1:17) муҷаҳҳаз хоҳад шуд. Зеро чунон ки Илёс кӯшиш кард, ки Исроилро ба парастиши Худо баргардонад, Яҳё низ кӯшиш мекард, ки мардумро ба Худои худ баргардонад.
Сирри шаҳодат
Дар ҳоле ки Навиштаҳо Яҳёро ситоиш мекунанд, дар давраи зиндон буданаш ӯ аз муносибати таҳқиромези худ ҳайрон буд. Чаро Исо, Он ки ӯро дар Урдун таъмид дод, ба асир озодӣ надод, чунон ки Ишаъё ваъда дода буд (Луқо 4:18)? Ин нишон медиҳад, ки маҳбуси Ҳиродус ҳанӯз нафаҳмида буд, ки худи Исо бояд зиндон, азоби нангин ва маргро аз сар гузаронад (Ишаъё 53). Зеро агар Яҳё эътирофи оммавии Масеҳро пешгӯӣ карда бошад, пас ӯ низ рад кардани баъдии Ӯ ва куштори бадхоҳонаи Ӯро пешгӯӣ кардааст. Дар ҳақиқат, ҳеҷ яке аз ваъдаҳои Яҳё дар бораи Масеҳ ҳатто ба кушта шудани Ӯ дар берун аз Ерусалим ишора намекунад. Баръакс, ҳамаи пешгӯиҳои Яҳё танҳо пирӯзӣ ва ғалабаи шикастнопазири Масеҳро тасаввур мекунанд.
Гарчанде ки «Яҳё ҳеҷ мӯъҷизае накард», мавъиза ва тарзи ҳаёти ӯ чунон ҷолиб буд, ки ӯ шогирдони зиёде пайдо кард. Табиист, ки дар бораи Масеҳ будани ӯ тахминҳо вуҷуд доштанд. Яҳё дар иқрори худ қатъӣ буд, ки ӯ танҳо як хабаррасони Подшоҳи оянда аст. Аммо, онҳое, ки суханони ӯро дар бораи Масеҳ шуниданд, инро гуфтанд: «Яҳё ҳеҷ мӯъҷизае накард, аммо ҳама чизе, ки Яҳё дар бораи ин Мард гуфт, рост буд» (Юҳанно 10:41). Ва аз ин рӯ, пешгӯии Рӯҳ тавассути Яҳё як тасдиқи бешубҳа аз осмон буд. Инчунин, табдили гунаҳкорони бадбахт мӯъҷизаи бахшиши Худо буд. Дар ҳақиқат, Масеҳ табдили андозгирон ва фоҳишагонро ҳамчун нишонаи Худо дар худ тавсиф кард (Матто 21:32).
Дӯсти домод
Ситораи Субҳ яке аз чанд ҷирмҳои осмонӣ аст, ки пеш аз тулӯи Офтоб ва баъд аз он дида мешавад. Мувофиқи ин масали табиӣ, Яҳё ва Исо дар Урдун якҷоя дида шуданд. Зеро
«дӯсти домод, ки истода, Ӯро мешунавад, аз овози домод хеле шод мешавад: 'Ин шодии Ман аз ин рӯ иҷро шуд'» (Юҳанно 3:29). Аммо, ҳатто наздиктар ҳолатҳои нодире мавҷуданд, ки Зуҳра аз рӯи офтоб мегузарад. Ин ҳодиса, ки бо номи Транзити Зуҳра маълум аст, вобаста ба макони ҷойгиршавӣ 7/8 июни соли 2004 намоён буд. Ҳамин Ситораи Субҳ қарор аст, ки 5/6 июни соли 2012 транзити дуюмро анҷом диҳад. Ин махсус аст! Дар тамоми рӯзҳои асри 20 Зуҳра чунин коре накард.
Ин намунаи намоёни асри 21 ба мо ду ҳақиқатро меомӯзонад. Ҳангоми транзит Ситораи Субҳ ҳамчун нуқтаи сиёҳ дар рӯи офтоб дида мешуд. Аз ин рӯ, то ҷое ки Масеҳ меъёри ҳама чиз аст, пас паст будани бузургтарини занон, Яҳё (Матто 11:11), дар муқобили зебоии чашмрасӣ Ягонаи Падар дида мешавад. Дуюм, пайвастагии Ситораи Рӯз ва Ситораи Субҳ наздикии ояндаи Яҳёро ба Масеҳ дар ҷалоли абадӣ пешгӯӣ мекунад. Зеро агар Яҳё барои Ӯ азоб кашида бошад, пас ӯ низ бояд бо Ӯ ҳукмронӣ кунад (Юҳанно 12:26; 2 Тимотиюс 2:12; Ваҳй 3:21). Ба ин маъно, Яҳё намунаи ҳамаи онҳоест, ки дар рӯзи мукофотҳои Ӯ дар ҷалол бо Масеҳ дида хоҳанд шуд. Аз ин сабаб Устод ваъда додааст: «Агар касе ба Ман хидмат кунад ... дар куҷое ки Ман ҳастам, он ҷо низ хизматгори Ман хоҳад буд; агар касе ба Ман хидмат кунад, Падари Ман ӯро эҳтиром хоҳад кард» (Юҳанно 12:26).
- Транзитҳои Зуҳра аз ҷумлаи нодиртарин падидаҳои астрономии пешгӯишаванда мебошанд. Онҳо дар намунае рух медиҳанд, ки ҳар 243 сол такрор мешавад, бо ҷуфтҳои транзитҳо бо фосилаи ҳашт сол, ки бо фосилаҳои 121,5 сол ва 105,5 сол ҷудо карда шудаанд. Пеш аз соли 2004, ҷуфти охирини транзитҳо дар декабри соли 1874 ва декабри соли 1882 буданд. Аввалин ҷуфти транзитҳои Зуҳра дар асри 21 7/8 июни соли 2004 буд ва навбатӣ 5/6 июни соли 2012 хоҳад буд. Баъд аз соли 2012, транзитҳои навбатӣ дар декабри соли 2117 ва 2125 хоҳанд буд.
Ин силсила дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда ба охир мерасад
Яҳёи Таъмиддиҳанда, Овозе барои Калом «Ман овози касе ҳастам, ки дар биёбон фарёд мезанад.» — Юҳанно 1:23, Ишаъё 40:3 Дар ҷавоб ба саволи коҳинон, Яҳё аз Ишаъё 40:3 иқтибос овард, ки дар он пешгӯӣ шуда буд, ки як пешгузар барои эълон кардани омадани Масеҳ пайдо хоҳад шуд. Яҳё гуфт, ки ӯ пешгузарест, ки пешгӯӣ шуда буд. Ӯ овоз буд ва Исроил биёбон буд. Аз сабаби гуноҳ ва дур шудан аз Худо, мардум хушк ва бесамар шуда буданд, мисли биёбон. Яҳё худро танҳо ҳамчун овоз тавсиф кард ... на барои дидан, балки танҳо барои шунидан. Яҳё овоз буд, аммо Масеҳ Калом буд. Калом ба овоз ниёз дорад, то онро маълум кунад ва овоз бе калом арзише надорад. Калом аз овоз бениҳоят бузургтар аст, аммо ин метавонад имтиёзи мо низ бошад, ки барои Ӯ овоз бошем. — Вилям Макдоналд
