Худо шуморо баракат диҳад. Бародар Ланс дар ин ҷо, ба ҷои бародар Том, ки каме бемор аст. Пас, мо бо Еҳушаъ боби чорум идома медиҳем. Мо танҳо як дуо мекунем. Падар, мо ба Ту барои каломи Ту шукр мегӯем. Мо ба Ту барои муҳаббати Ту шукр мегӯем. Мо ба Ту барои наҷоте, ки дорем, шукр мегӯем. Ҳалелуё, ин наҷоти бузург. Ва мо ба Ту барои имтиёзи ёд кардани Худованди мо Исо ва эълон кардани марги Ӯ то омаданаш шукр мегӯем. Ва мо дуо мекунем, ки Худованд Исо, агар Ту имрӯз биёӣ, моро дар ҳоли интизорӣ, камар баста ва чароғҳои фурӯзон ҳамчун мардону заноне, ки Худовандро интизоранд, пайдо кунӣ. Ва акнун ба мо ёрӣ деҳ, вақте ки мо каломи Ту ва ин боби гаронбаҳоро дар китоби Еҳушаъ мекушоем. Мо инро ба исми Исо мепурсем. Омин.
Пас, дар Еҳушаъ боби 4, дар охири боби 3, онҳо танҳо ба Замини ваъдашуда медароянд. Онҳо дар дарёи Урдун ҳастанд, ки лабрез аст. Ин тавр нест, ки дарёи Урдун дарёи калонест, ки лабрез аст. Ин як дарёи нисбатан хурд аст, чизе монанди дарёи Арнон, аммо он аз соҳилҳои худ лабрез аст, аз ин рӯ, он аз замонҳои муқаррарӣ даҳшатноктар аст. Аммо вақти он расидааст, ки Худо сафари биёбонро ба охир расонад ва ба дарун ояд, то халқи худро ба Замини ваъдашуда биёрад, он замине, ки патриархҳо, аз Иброҳим сар карда, аз ҷониби Худо ваъда шуда буданд ва ба он ваъда барои дар замин будан часпида буданд. Ва аз ин рӯ, онҳо дар ин ҷо монеаи охирини худро доранд, ва он даҳшатнок аст. Ин монеаест, ки бе Худо, онҳо наметавонистанд аз он гузаранд, на ин ки, шумо медонед, як миллион ё се миллион нафар, ҳар чӣ ки буд.
Ва аз ин рӯ, дар боби чорум, ояти якум, чунин шуд, ки вақте тамоми қавм аз Урдун гузаштанд, Худованд ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфт: «Аз миёни қавм, аз ҳар қабилаи мард, дувоздаҳ нафарро гиред, ба онҳо фармон диҳед, ки: «Аз миёни Урдун, аз ҷое ки пойҳои коҳинон устувор истода буданд, дувоздаҳ сангро гиред, ва онҳоро бо худ бардошта, дар ҷои истиқоматгоҳе, ки имшаб хоҳед монд, гузоред.»
Он гоҳ Еҳушаъ дувоздаҳ нафарро, ки аз фарзандони Исроил, аз ҳар қабила як нафарро тайёр карда ё таъин карда буд, даъват кард. Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Пеш аз сандуқи Худованд Худои худ ба миёни Урдун гузаред, ва ҳар як аз шумо сангеро бар китфи худ бардоред, мувофиқи шумораи қабилаҳои фарзандони Исроил, то ин барои шумо нишонае бошад, ки вақте фарзандони шумо аз падарони худ, падарони онҳо, дар оянда пурсанд, ки: «Ин сангҳо барои шумо чӣ маъно доранд?» Он гоҳ шумо ба онҳо ҷавоб диҳед, ки обҳои Урдун пеш аз сандуқи аҳди Худованд, вақте ки аз Урдун гузашт, қатъ шуданд. Обҳои Урдун қатъ шуданд, ва ин сангҳо барои фарзандони Исроил то абад ёдгорӣ хоҳанд буд.»
Ояти 8: «Ва фарзандони Исроил чунон ки Еҳушаъ фармуд, карданд, ва дувоздаҳ сангро аз миёни Урдун бардоштанд, чунон ки Худованд ба Еҳушаъ гуфт, мувофиқи шумораи қабилаҳои фарзандони Исроил, ва онҳоро бо худ ба ҷое ки монда буданд, бурданд, ва онҳоро дар он ҷо гузоштанд.»
Ояти 9: «Ва Еҳушаъ дувоздаҳ сангро дар миёни Урдун, дар ҷое ки пойҳои коҳиноне, ки сандуқи аҳдро мебардоштанд, истода буданд, гузошт, ва онҳо то имрӯз дар он ҷо ҳастанд.»
Пас, ин як ҳодисаи назаррас, як ҳодисаи фаромӯшнашаванда дар замони Исроил аст. Дар асл, Еҳушаъ дар ояти охир онро ҳатто ба Баҳри Сурх монанд мекунад. Ояти 22: «Он гоҳ фарзандони шумо хоҳанд донист, ки: «Исроил аз ин Урдун аз хушкӣ гузашт, зеро Худованд Худои шумо обҳои Урдунро аз пеши шумо хушк кард, то даме ки шумо гузаштед, чунон ки Худованд Худои шумо ба Баҳри Сурх кард, ки онро аз пеши мо хушк кард, то даме ки мо гузаштем, то ки тамоми халқҳои замин бидонанд, ки дасти Худованд, ки он тавоно аст, то ки шумо аз Худованд Худои худ то абад битарсед.»
Пас, ин ҳодисаҳое, ки Худо кард, на танҳо барои Исроил, балки барои ҷаҳон шаҳодате буданд, ки Худои Яҳува Худо аст. Омин. Ва коҳинон, албатта, сандуқро гирифта буданд, чунон ки мо ҳафтаи гузашта бо бародар Том муҳокима кардем, ва сандуқро бар китфҳои худ бо асоҳо бардошта буданд. Дар асл, вақте ки онҳо ба обҳо даст расонданд, пойҳои онҳо ба обҳо даст расонданд, он гоҳ обҳо ба самте, ки аз он омада буданд, ақиб рафтанд. Ва онҳо ба миёнаи Урдун рафтанд, ва онҳо дар он ҷо истоданд, ва онҳо истоданд, то даме ки, шумо медонед, сандуқро, ки тахти Худо аст, ки ҳузури Худоро барои халқи худ ифода мекунад, нигоҳ доштанд. Ва онҳо дар он ҷо истоданд, то даме ки он як миллион ё ҳар чӣ, се миллион нафар — манзурам, ин каме вақт гирифт, яъне, барои гузаштан — ва онҳо аз хушкӣ гузаштанд.
Ва албатта, мисли Баҳри Сурх, обҳо марги Масеҳро тасвир мекунанд. Онҳо назари гуногун доранд. Яке Баҳри Сурх аст, шумо ба қафо нигоҳ мекунед ва мебинед, ки Худо халқи худро аз чӣ наҷот дод, онҳоро аз ғуломии Миср ва қудрати Фиръавн дар он ҷо наҷот дод. Ва аз ин рӯ, назар ба қафо нигаронида шудааст. Акнун онҳо ба пеш нигоҳ мекунанд, ва акнун тавассути марги Масеҳ, ки мо дар Баҳри Сурх дидем, онҳо аз хушкӣ дар Баҳри Сурх низ гузаштанд, марг, дафн ва эҳёи Масеҳ, то ки марг барои мӯъмин неш надошта бошад. Аммо акнун онҳо аз дарёи марг, Урдун мегузаранд, аммо онҳо ба пеш нигоҳ мекунанд, на ба қафо. Онҳо ба он чизе ки медароянд, нигоҳ мекунанд, ва он ба Замини ваъдашуда аст. Ва мо на танҳо ҳақиқати китоби Румиёнро дорем, чунон ки дар Баҳри Сурх дорем, балки акнун ба Қӯлассиён мегузарем, ва дар он ҷо ҳақиқатро дорем, ки мо бо Масеҳ мурдаем ва бо Ӯ эҳё шудаем.
Ва аз ин рӯ, ин як ифодаи бузург аст. Ман фикр мекунам, ки ҳар як аз ин мардон ба Урдун даромаданд, ва онҳо сангҳои хурд нагирифтанд. Он мегӯяд, ки онҳо бояд ӯро дар ояти панҷум гузоранд, «ҳар як аз шумо сангеро бар китфи худ», ки дувоздаҳ қабиларо ифода мекунад. Пас, ин ба таври амалӣ он чизест, ки ҳамаи мо ҳамчун мӯъминон бояд анҷом диҳем. Мо бояд бубинем, ки мо бо Масеҳ эҳё шудаем, ки мо дар Ӯ ҳаёти нав дорем, ва мо бояд он сангро ба замини Канъон бардорем. Ва дар ин бардоштан, ин як бори гарон аст. Ва шумо медонед, пас вақте ки мо дар номаҳое мисли Қӯлассиён мехонем, ва мо дар бораи хислати ахлоқии ҳаёти худ мехонем, мо мебинем, ки ин як масъулият аст, ин як бори гарон аст, ки мо дорем, ки мо бояд ҳамчун мардону занони эҳёшуда, ки бо Худованди эҳёшудаи худ муттаҳид шудаанд, зиндагӣ кунем.
Ва аз ин рӯ, шумо медонед, ин аҳамияти он аст. Ва ман танҳо, дар робита ба ин, Еҳушаъ дар ояти 9, «Ва Еҳушаъ дувоздаҳ сангро дар миёни Урдун гузошт.» Пас, чаро ин дувоздаҳ марди таъиншуда дувоздаҳ сангро берун мебаранд, аммо Еҳушаъ дар ояти нӯҳум касест, ки дувоздаҳ сангро, зоҳиран аз тарафи биёбон, аз тарафи шарқӣ, мегузорад ва онҳоро дар Урдун ҷойгир мекунад? Ва шояд ин аст, ки Худо намехоҳад, ки назари мо ба гузашта бошад. Ӯ мехоҳад, ки назари мо ба оянда бошад. Ин ҳақиқатест, ки мо бо Масеҳ мурдаем, аммо ин набояд моро банд кунад. Мо бояд банд бошем, ки бо Ӯ зиндагӣ мекунем. Ӯ гуфт: «Азбаски Ман зиндаам, шумо низ зинда хоҳед буд.»
Ва ман дидаам, шумо медонед, ҳамаи мо, ки чанд сол боз ба номи Худованд ҷамъ меоем, агар дар хотир доред, ки бисёр хидматҳо, бисёр хидматҳо дар бораи Румиён боби 7 буданд, ва он таҷрибаи ба ҷое расидан, ки шумо дигар ба худ нигоҳ намекунед, балки ба ноумедӣ меафтед ва ба худ нигоҳ мекунед ва кӯшиш мекунед, ки худро муқаддас кунед, то ниҳоят, «Эй марди бадбахт, ки ман ҳастам!» фарёди охири Румиён боби 7 аст. Ва ман инро акнун бо мӯъминон дидаам, ки шумо ба онҳо дучор мешавед, танҳо ном, шумо медонед, муносибатеро, ки бо мӯъмин доред, интихоб кунед, ва онҳо, мо пайваста, мунтазам ба қафо бармегардем ва — ва ман танҳо як мисол меорам, масалан, ман дирӯз бо як бародар сӯҳбат мекардам, ӯ гуфт: «Оҳ, ман хеле хуб ҳастам, аммо...» Ва он гоҳ ӯ ба тавсиф кардан оғоз кард, ки ӯ он чизе нест, ки бояд бошад, ва ӯ, ва ӯ аслан, ӯ рӯй мегардонад ва ба тарафи биёбонии Урдун нигоҳ мекунад, ва ӯ ба худ нигоҳ мекунад.
Ва мӯъминон, ки ба худ нигоҳ мекунанд, ҳеҷ гоҳ ҳисобро нафаҳмидаанд, ки мо бо Масеҳ мурдаем, ва ҳисобро, ба ибораи дигар, онро чунон ҳисоб кардан, ки мо бо Ӯ зиндагӣ мекунем. Мо набояд бо худ банд бошем. Ин бадтарин, харобиовартарин роҳи зиндагӣ аст. Он шуморо ба ҳаёти масеҳӣ намебарад, ва дар асл, он ҳатто шуморо зери ин ғуломии қонунӣ мегузорад, зеро шумо дар он ҷо ҳастед, зеро шумо кӯшиш мекунед, ки худро муқаддас кунед, ба ҷои он ки он чизеро, ки файзи Худо пеш аз мо дар Масеҳ кардааст, қадр кунед, ки мо бо Ӯ мурдаем, мо бо Ӯ эҳё шудаем, чунон ки Қӯлассиён ду ва се ба мо мегӯяд. Ва сирри ин аст: файз он чизест, ки моро наҷот дод, ва файз он чизест, ки моро муқаддас мекунад. Пас, ҳар қадар ки мо он чизеро, ки Масеҳ барои мо дар салиб кард ва ин наҷоти бузургро қадр кунем, шумо мебинед, ки Рӯҳи Худо назари шуморо аз худ дур карда, ба Масеҳ мегардонад, ва шумо қабул мекунед, ки ҳарчанд ҷисм дар шумост, ин шахсияти шумо нест.
Ва ман, ман ба Худо шукр мегӯям, ман дар ҳақиқат ба Худо барои дастуроте, ки дар ин бора гирифтаем, шукр мегӯям, зеро он озодкунанда аст. Ин комилан озодкунанда аст барои ҷони шумо, ки қабули худро дар Масеҳ пайдо кунед ва бидонед, ки ҳарчанд ҷисм, ки душмани дохилӣ аст, дар шумост, ин шумо нестед. Ин ба мисли шайтон дар берун ё ҷаҳон дар берун душман аст. Пас, ин, ин дар ҳақиқат як боби гаронбаҳо аст, ва ман танҳо як пешниҳод медиҳам, ки чаро Еҳушаъ сангҳоро аз тарафи шарқӣ ба дарё гузошт ва чаро дувоздаҳ нафар онҳоро берун оварданд. Омин.
Шумо медонед, Павлус гуфт: «Бо файзи Худо ман он чизе ҳастам, ки ҳастам, ва файзи Ӯ бетаъсир набуд.» Пас, файз таъсирбахш аст. Манзурам, ин, ин қудрат аз ҷониби Рӯҳи Худо аст, ки моро табдил медиҳад, то он чизеро, ки мо дар ин боб дорем, дар ҳаёти мо воқеият гардонад. Ва ҳамаи мо, умедворам, аз ин таҷрибаи банд будан бо худ гузаштаем, ва мо бояд дар ҳақиқат инро назорат кунем ва онро дарк кунем, вақте ки мо ин корро мекунем, зеро он ба ҳеҷ куҷо намерасонад. Он ҳамеша, барои истифодаи ифодаи Сулаймон дар Воиз, бо беҳудагӣ ва ранҷи рӯҳ ба охир мерасад. Ин пайгирии бод аст, ва дар он фоидае нест.
Ва шумо медонед, чунон ки мо дар Румиён боби ҳафт, Ғалатиён се, оятҳои се ё чаҳор дорем, аммо он дар бораи он сухан меронад, ки мо ба қонун мурдаем. Ва албатта, ин ҳам дар ин ҷо меояд, зеро мо, мо ба гуноҳ мурдаем. Мо бо Масеҳ дар Румиён шаш маслуб шудаем. Мо ба гуноҳ мурдаем. Румиён ҳафт, мо ба қонун мурдаем. Ғалатиён шаш, мо ба ҷаҳон мурдаем, ва ҷаҳон ба мо мурдааст. Пас, тавассути марги Масеҳ, тавассути ин сангҳое, ки дар Урдун гузошта мешаванд, ин анҷоми ҳаёти кӯҳна аст. Ин анҷоми қудрати қонун аст. Ва он дар он ҷо мегӯяд, ман фикр мекунам, ки ояти чаҳор аст, ки мо метавонем бо дигаре издивоҷ кунем, ҳатто бо ӯ, ки аз мурдагон эҳё шуд, то ки мо барои Худо мева орем. Пас, сирри мева барои Худо муносибат бо Худованд Исо аст, ва лаззат — ин хеле муҳим аст — лаззат аз он муносибат.
Акнун, ин ҷоест, ки Юҳанно, вақте ки Инҷили Юҳанноро навишт, ва ӯ худро «шогирде, ки Исо дӯст медошт» номид, он гоҳ шумо мебинед, ки ӯ аз он муносибат лаззат мебурд. Мо медонем, ки ӯ намегуфт, ки ӯро аз дигар шогирдон бештар дӯст медоштанд, аммо панҷ маротиба ӯ худро «шогирде, ки Исо дӯст медошт» меномад, ва ин шаҳодатест, ки ӯ аз муҳаббати Худованд лаззат мебурд. Ва, ва, вале мо ҳама медонем, ки ӯ чӣ гуна марди бузург буд. Ӯ дар муҳаббати Худованд истироҳат мекард. Ва аз ин рӯ, шумо медонед, ин, ин хеле муҳим аст, зеро назари мо ба худ ба ҳар як соҳа ва ҷузъиёти ҳаёти мо таъсир мерасонад. Ва вақте ки мо метавонем озод шавем, ки аз худ дур нигоҳ кунем ва аз зиёфатҳои раҳмдилӣ, ки ногузир вақте ки шумо ба худ нигоҳ мекунед, меоянд, ин ҳам бадбахт аст. Манзурам, агар мо бадбахт намебудем, ба наҷот ниёз намедоштед.
Пас, шумо медонед, Худо нолаҳои Мисрро мегирад, ва онро бо суруди наҷот иваз мекунад, шумо медонед, дар тарафи дигари Баҳри Сурх. Ва ин ҷоест, ки, шумо медонед, мо мехостем ҳар қадар вақт, ки метавонем, сарф кунем. Мо ҳама дар ҳоли пешрафт ҳастем, аммо, шумо медонед, ин ҷоест, ки мо, мо мехоҳем нуқтаи назари дуруст дошта бошем. Истилоҳоти Қӯлассиён дар Қӯлассиён боби 2, ӯ дар ояти 20 мегӯяд: «Пас, агар шумо бо Масеҳ мурда бошед,» ва он гоҳ дар боби 3, ояти 1, «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед.» Пас, агар шумо бо Масеҳ мурда бошед, он гоҳ дигар, чунон ки ӯ дар ин ҷо мегӯяд, ин фармонҳое нест, ки шумо кӯшиш мекунед, ки Худоро тавассути риояи онҳо хушнуд кунед, зеро ин ҳаёти кӯҳна аст. Ин зери қонун аст. Ин вақтест, ки инсон кӯшиш мекунад, ки худро барои Худо қобили қабул, барои Худо хушнудкунанда гардонад. Аммо акнун мо бо Масеҳ мурдаем, ва азбаски ин, ин он чизест, ки мо, мо сазовори марг ҳастем. Дар табиати мо чизе нест, дар табиати мо чизе нест, шумо медонед, ки барои Худо қобили ситоиш бошад. Он, он бояд наҷот ёбад ва бояд муқаддас карда шавад. Ин маънои онро надорад, ки Худои мо ба мо шахсиятҳои моро надодааст, аммо вақте ки он, вақте ки он бо гуноҳ олуда шудааст ва аз он фасод шудааст, он гоҳ дар он арзише нест. Он бояд муқаддас карда шавад.
Ва аз ин рӯ, ӯ дар боби 3, ояти 1 мегӯяд: «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед,» ва «агар» шарт нест, ба маънои «шумо бо Масеҳ эҳё шудаед,» «он чизҳоеро, ки дар боло ҳастанд, ҷӯед.» Пас, ӯ ба мо мегӯяд, ки шумо акнун нуқтаи назари нав доред. Шумо ба Баҳри Сурх нигоҳ намекунед, ба қафо нигоҳ намекунед ва нолаҳо ва ғамҳои Мисрро ба ёд намеоред, балки шумо ба пеш нигоҳ мекунед ва ба боло нигоҳ мекунед, ва «он чизҳоеро, ки дар боло ҳастанд, ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст. Дӯстдории худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳои рӯи замин. Зеро шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо...» Пас, акнун ҳаёти нав «бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст.» Пас, мо, мо, мо қисман он чизеро, ки ин ҳаёти навтарин, ки Худо дар мо гузоштааст, таҷриба мекунем. Ин ҳаёти Масеҳ аст, чунон ки ӯ дар ин ҷо мегӯяд: «Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир шавад, он гоҳ ӯ бо ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳад шуд.»
Аммо ояти панҷум, ин аст, ки чаро ин чизи амалӣ, ки мо ба гуноҳ мурдаем, ин қадар муҳим аст, ва чаро мо бояд онро чунин ҳисоб кунем. Он сангҳое, ки онҳо бардоштанд, дувоздаҳ нафар бардоштанд ва бурданд, ин масъулияти инфиродӣ буд. Ин як вазн аст. Мо, мо бояд вазн ва масъулиятеро, ки ҳамчун онҳое, ки бо хуни Масеҳ наҷот ёфтаанд, дорем, эҳсос кунем, то мисли он зиндагӣ кунем. Ва ин маънои онро надорад, ки мо худро зери қонун мегузорем, то ин корро кунем. «Ман бояд ин корро кунам.» Не, «Ман бояд ба ӯ нигоҳ кунам. Ман бояд дарк кунам, ки ин кор ба анҷом расидааст, ва аз ин рӯ ман бояд он чизеро, ки Худо аллакай кардааст, бикушам. Ӯ бо Масеҳ маслуб шудааст. Ман дигар он чизе нестам, ки қаблан будам. Акнун ман дар некии он ҳастам. Ман бояд мисли он амал кунам.» Пас, вақте ки чизҳо ба ман меоянд, бикушам, ба марг расонам. Он аллакай мурдааст. Ҷисм аллакай мурдааст. Пас, мо бояд онро мурда ҳисоб кунем дар ҳамаи ин васвасаҳои гуногун, ки ба мо меоянд, ки дар ояти панҷум номбар шудаанд. Ва он гоҳ дар ояти 10, он мегӯяд, беш аз 9, он мегӯяд: «Пӯшидани» — мо дар Қӯлассиён 3:9 ҳастем — «пӯшидани одами кӯҳна бо аъмоли ӯ, пӯшидани одами нав.» Пас, дар ин ҷо масъулият вуҷуд дорад. Файз бо масъулият меояд. Вақте Павлус гуфт: «Ман он чизе ҳастам, ки ҳастам бо файзи Худо, ва файзи Ӯ бетаъсир набуд,» он гоҳ ӯ гуфт: «Ман аз ҳамаи дигарон бештар кор кардам, ҳарчанд на ман, балки файзи Худо, ки бо ман буд.» Қӯринфӣ 15.
Ояти 18: «Ва чунин шуд, ки вақте коҳиноне, ки сандуқи аҳди Худовандро мебардоштанд, аз миёни Урдун баромаданд, ва пойҳои коҳинон ба хушкӣ бардошта шуданд, обҳои Урдун ба ҷои худ баргаштанд, ва аз болои ҳамаи соҳилҳои худ ҷорӣ шуданд, чунон ки қаблан мекарданд.» «Ва қавм дар рӯзи даҳуми моҳи аввал аз Урдун баромаданд, ва дар Ҷилҷол, дар сарҳади шарқии Ериҳӯ, хайма заданд.»
Пас, ин ҷолиб аст. Ин рӯзи даҳуми моҳи аввал аст. Шумо дар хотир доред, ки дар рӯзи даҳуми моҳи аввал чӣ мешавад? Дуруст. Ин вақте буд, ки онҳо барраи Фисҳро гирифтанд, дуруст? Пас, ин оғоз аст. Ин бояд мебуд, мо дар ин ҷо ба он ишора надорем, аммо вақте ки онҳо барраро барои чор рӯз гирифтанд, бояд барраро мешинохтанд — дар замина каме садо ҳаст — шумо бояд барраро мешинохтед ва сипас онро дар рӯзи чордаҳум қурбонӣ мекардед. Аммо диққат диҳед, ки он дар куҷо рух медиҳад. Ин моҳи аввал дар Ҷилҷол, дар сарҳади шарқии Ериҳӯ аст. Ва онҳо, ва он дувоздаҳ сангеро, ки аз Урдун гирифтанд, Еҳушаъ дар Ҷилҷол гузошт. Пас, Ҷилҷол он чизест, ки мо дар боби оянда мебинем, ки дар он ҷо онҳо хатна карда мешаванд. Ин як ғелонда шудан аст. Пас, ин он ҷоест, ки, вақте ки мо аз Еҳушаъ мегузарем, онҳо пайваста ба Ҷилҷол бармегаштанд. Ин боз ҳамон чизи амалӣ аст, ки мо дар Қӯлассиён дар бораи куштани аъмоли ҷисм мехонем, ки онҳо пайваста ба Ҷилҷол бармегаштанд, зеро он ҷое буд, ки ин, ин қатъ кардани эътимод ба ҷисм вуҷуд дорад. Ин як ғелонда шудани нанги Миср аст, ва ин нангест, ки, шумо медонед, мо ҳамеша зери қудрати ҷаҳон ва ҳукмронии ҷисм будем. Ин нангест бар халқи Худо. Пас, ҳамеша ба Ҷилҷол баргаштан дар намуна вуҷуд дорад. Ба ибораи дигар, ки мо ҳамеша аъмоли ҷисмро ба марг мерасонем, зеро дар акси ҳол мо фасод хоҳем шуд. Мо ҳузури Рӯҳи Худоро аз даст медиҳем. Ӯ ғамгин хоҳад шуд. Мо дигар ба Худованд наздик нахоҳем буд. Ва он гоҳ ҳақиқате, ки мо дорем, як навъ чизи рукуд ва кӯҳна хоҳад буд, зеро мо дар он роҳ намеравем.
Чизи дигар дар бораи сандуқ, шумо медонед, сандуқ кӯзаи тиллоии манна, асои Ҳорун, ки сабзида буд, ва Даҳ Аҳкомро дошт. Пас, ва мо қудрати Худовандро мебинем, «Қонуни Туро дар дили худ навиштаам,» эҳёи Худованд дар ҳаво. Асои Ҳорун, ки сабзида буд, ӯ коҳин аст ба тартиби Малкисодақ. Пас, ӯ манна аст. Пас, ин ҷо, ин ҷо ҳузури Худованд аст, мисли он ки дар он Сандуқи Аҳд, Худо бо онҳо ҳузур дорад. Пас, дар манна, вақте ки шумо ба Замини ваъдашуда медароед, шумо бо худ фикри ёдбуд, ёдбудро мебаред, мисли он ки мо дар Шоми Худованд кардем, ёд кардани фурӯтании Худованди мо Исо, ёд кардани он ки ӯ, ки беохир баланд буд, ба ин ҷои пасти инсоният омад, чунон ки ман бовар дорам, бародар Марти дар дуо гуфт. Пас, ин, ин барои он буд, ки мо аз ӯ ғизо гирем. Аммо мо наметавонем аз ӯ дар зиндагӣ ғизо гирем. Мо танҳо метавонем аз ӯ тавассути марги ӯ ғизо гирем, зеро дар зиндагии ӯ мо, мо бо ӯ муошират надорем. Мо ҳама гуноҳкорем. Ӯ марди комил аст. Агар ӯ танҳо, агар ӯ танҳо ба осмон ҳамчун марди дуюм, чунон ки мо дар Қӯринфӣ 15 дорем, бе он ки Одами охирин бошад, танҳо марди дуюм, ӯ марди муқаддас аст. Дари осмон ба мо баста аст. Пас, ӯ бояд ба марг равад. Марди комил бояд бимирад. Он гоҳ мо метавонем аз ҳаёти ӯ ғизо гирем ва аз инсонияти ӯ шодӣ кунем, ва он барои ҷонҳои мо ғизо мешавад.
Он чизе ки онҳо дар ин ҷо дар ояти 13 низ диданд, дар бораи чил ҳазор нафар, ки барои ҷанг омода шуда буданд, пеш аз Худованд ба ҷанг гузаштанд. Ва вақте ки он мегӯяд «пеш аз Худованд гузаштанд,» ин сандуқ аст, дуруст? Ин ҳузури Худо аст. Онҳо пеш аз он ки ба ҷанг ба даштҳои Ериҳӯ омӯхтанд, гузаштанд. Пас, ин осмон нест, дуруст? Онҳо ба осмон намераванд, ин тасвири ба осмон рафтан ба Замини ваъдашуда нест. Ин он ҷоест, ки мо дар ин ҷаҳон дорем, аммо мавқеи воқеии мо дар Масеҳ аст. Мо дар ҷойҳои осмонӣ нишастаем, ва агар душманони рӯҳонӣ бошанд, ки мо бояд бо онҳо мубориза барем. Пас, ин, онҳо бояд ин заминро талаб мекарданд, ва барои талаб кардани он, онҳо бояд халқи эҳёшуда бошанд ва дар некии одами кӯҳна, ки бо Масеҳ маслуб шудааст, роҳ раванд ва худро барои гуноҳ мурда ва барои Худо тавассути Худованд Исои Масеҳ зинда ҳисоб кунанд. Онҳо бояд ақли худро ба чизҳои боло гузоранд, на ба чизҳои поён. Ба ибораи дигар, ин як ҷанги рӯҳонӣ аст, ки онҳо ба он медароянд, ки онҳо бояд барои он омода бошанд. Ва ин ҳақиқати Қӯлассиён аст.
Агар шумо ҳеҷ гоҳ, агар ба он чизе ки мо қаблан гуфта будем, баргардем, ман мутмаинам, ки ҳама масеҳиёнеро медонанд, ки бо шахсияти худ мубориза мебаранд ва то ҳол худро ҳамчун бозигарони бохташуда мебинанд, ба ҷои онҳое, ки тавассути ӯ, ки моро дӯст дошт, беш аз ғолибонанд, ва ҳеҷ гоҳ фарқи байни мавқеи мо дар Масеҳро, ки мо дар ин ҷо дар бораи он сухан меронем, дарк намекунанд, дар муқобили, шумо медонед, ҳолати мо, ки бо баргаштан ба Ҷилҷол, куштани аъмоли ҷисм, шумо медонед, ҳамаи навиштаҳое, ки дар бораи он сухан меронанд, ки мо бояд худро як зарфи тоза нигоҳ дорем. Аммо, шумо медонед, ин як хидмати бузургест, ки мо метавонем барои бародарони худ дар Масеҳ анҷом диҳем, ин аст, ки ба онҳо кӯмак кунем, ки бубинанд, ки онҳо дар Масеҳ кистанд. Шумо медонед, аз ин рӯ мо, вақте ки ба Амрикои Ҷанубӣ ва Африқо сафар кардем, шумо медонед, мо дар бораи он сӯҳбат кардем, мо кортҳои хурд дар бораи мард будан дар Масеҳ ё зан будан дар Масеҳ медиҳем, ва ин чӣ маъно дорад, шахсияти мо чист. Ин як корти ID буд, ва, ва, ва мо онро ба ҳама додем. Инро дар лагери Пайн Валли низ кардем. Пас, шумо корти ID-и худро доред. Пас, шумо кистед? Шумо медонед, «Ман мард дар Масеҳ ҳастам.» Ва, ва ин, ин хеле, манзурам, ин хеле озодкунанда аст. Ин комилан барои ҷон озодкунанда аст.
Манзурам, агар шумо хоҳед, ки дар дили худ суруд дошта бошед, шумо наметавонед ба худ нигоҳ кунед. Шумо, шумо бори гарон хоҳед шуд ва шумо афсурда хоҳед шуд ва шумо мисли Миср нола ва оҳ хоҳед кард. Агар шумо хоҳед, ки суруди наҷотро дошта бошед, пас шумо бояд ба Наҷотдиҳанда нигоҳ кунед. Ва ин як чизи хеле, хеле хушбахтона аст, ки дар бораи Масеҳ сухан гӯем, дар бораи он чизе ки ӯ дар салиби Ҷолҷота кард, сухан гӯем, дар бораи муҳаббати Худо, ки ба ҳар як аз мо дар он ҷо нишон дода шудааст, сухан гӯем, ва одамонро ташвиқ кунем, ки ин муҳаббатро қабул кунанд ва дарк кунанд, ки дар ин лаҳза Худо ба онҳо бо муҳаббате нигоҳ мекунад, ки ғайрифаҳмо аст, ва ин рӯҳбаландӣ ба ҷон меорад. Ин умед меорад, ки албатта, гуноҳ моро аз он маҳрум мекунад, ва ба худ нигоҳ кардан моро аз он маҳрум мекунад.
Аммо ин ҳама чиз, бисёр масеҳиён намефаҳманд, ки мо ба қонун мурдаем. Ва, ва, шумо медонед, ин ҳатто метавонад вақте бошад, ки шумо барои худ қоидаҳое мегузоред, ки ин корро мекунед ва он корро намекунед, ва шумо рӯйхати ашё доред, ва он гоҳ шумо ноком мешавед. Хуб, бале, шумо ноком хоҳед шуд, зеро қувват барои ҳаёти рӯҳонӣ дар муносибат ва лаззат бурдан аз он муносибат бо Худованд Исо аст. Лаззат бурдан — ман фикр мекунам вақти мо тамом шуд — аммо лаззат бурдан аз муносибати мо бо Худованд Исо, ин сирри ҳаёти рӯҳонӣ ва қувват дар ҳаёти рӯҳонӣ аст. Шумо бояд аз муносибат бо Худованд лаззат баред. Манзурам, ва, ва, ва шумо бояд ба он аз тарафи дигар низ нигоҳ кунед, ин аст, ки мо дар ин ҷо ҳастем, то ба дили Худо лаззат бахшем. Чӣ фикри рӯҳбаландкунанда ва фикри душвор барои касе, ки ноумед аст, шумо медонед, дар ноумедӣ. Ва ба онҳо бигӯед: «Гӯш кунед, Худо мехоҳад аз ҳаёти шумо лаззат барад.» Аммо аввалин посухи онҳо ин хоҳад буд: «Хуб, ин нахоҳад шуд,» зеро онҳо ба худ нигоҳ мекунанд. Пас, не, шумо намефаҳмед. Худо мехоҳад шуморо ба Масеҳ биёрад, ва тавассути Масеҳ он гоҳ, ва марги ӯ, ба шумо ҳаёти нав биёрад, шуморо бо Рӯҳи Муқаддас қувват бахшад, то ӯ аз шумо лаззат барад, зеро аз ин рӯ мо дар ин ҷо ҳастем. Ин барои он нест, ки мо шодӣ дошта бошем, зеро шумо метавонед шодӣ ҳамчун объект дошта бошед, шумо ҳеҷ гоҳ онро ба даст намеоред. Шумо бояд Масеҳро ҳамчун объект дошта бошед. Аммо Масеҳ объект мешавад, вақте ки мо мебинем, ки ӯ мехоҳад аз мо лаззат барад. Хуб, ман мехоҳам бо чунин касе роҳ равам, касе ки мехоҳад бо ман муошират кунад. Онҳо барои ман ҷолиб мешаванд. Ва ин ҳамон чизест, ки Румиён 7 дар бораи он аст. Агар шумо хоҳед, ки барои Худо мева оред, агар шумо хоҳед, ки ҳаёт ва хислати шумо тағйир ёбад, он бояд дар лаззат бурдан аз муносибат бо Масеҳ бошад. Аз ҳақиқати баландтарин оғоз кунед. Ҳақиқати баландтарин ин аст, ки ӯ дар мо шодӣ мекунад. Ва ман, бигзор ман танҳо он, он як оятро бихонам, ки дар китоби Сафанё ин қадар аҷиб аст, ва ҳама онро медонанд. Ин боби сеюм аст, Сафанё 3:17: «Худованд Худои ту дар миёни ту тавоно аст; ӯ наҷот хоҳад дод, ӯ бар ту бо шодӣ шодӣ хоҳад кард; ӯ дар муҳаббати худ истироҳат хоҳад кард, ӯ бар ту бо сурудхонӣ шодӣ хоҳад кард.» Ин ин қадар, ин оят ин қадар аҷиб аст. Ҳақиқате, ки он ифода мекунад, ин қадар аҷиб аст. Ин танҳо аҷиб аст. Манзурам, ин аҷиб аст. Ин зебо аст. Ин файз дар баландтарин сатҳ аст.
