Яҳудо
«Эй маҳбубон, дар ҳоле ки ман хеле саъй мекардам, ки дар бораи наҷоти умумии мо ба шумо нависам, зарур донистам, ки ба шумо нависам ва шуморо насиҳат кунам, ки барои имоне, ки як бор ба муқаддасон дода шуда буд, боғайратона мубориза баред.» — Яҳудо 3 NKJV
Яҳудо маънои «ҳамду сано»-ро дорад. Ҳарчанд ӯ сахт мехост нависад, аммо ӯ ҳеҷ гоҳ қасд надошт, ки чунон ки кард, нависад. Навиштан дар бораи наҷоти умумӣ кори хеле гуворотар ва арзишмандтар мебуд. Аммо, Худо, ки ба ӯ хоҳиши навиштанро дода буд, қарор дод, ки паёми Яҳудо бояд як насиҳати ҷиддӣ бошад: муқаддасон бояд «барои имон боғайратона мубориза баранд».
Номаи ӯро ҳамчун мулоҳиза дар бораи таназзул ва марги масеҳият дар ҷаҳон тасвир кардаанд. Мавзӯи он куфр аст – дидаю дониста табдил додани файзи Худо ба шаҳват, ё нафсонӣ ё фаҳш, тавассути одамони бад, ки ба доираи масеҳияти эътирофкунанда ворид мешаванд.
Забони китоб қавӣ ва пешгӯист. Яҳудо таърихи ҳодисаҳои гузаштаи шӯриш бар зидди ҳокимияти файзбахши Худоро барои тасвири ҳолате, ки дар масеҳият дар рӯзҳои охир инкишоф меёбад, истифода бурд. Исроил аз Миср наҷот ёфта баракат ёфт, аммо аз сабаби беимонӣ бисёриҳо дар биёбон ҳалок шуданд. Ҳатто фариштагон, ки аз ҷониби Худо хеле баракат ёфта буданд, аз сабаби исён ба торикии абадӣ афтоданд. Садӯм ва Ғамӯра, Қобил, Бильом ва Қӯраҳ ҳама огоҳиҳои даҳшатноки доварии одилонаи Худоро медиҳанд.
Ҳарчанд ҳамаи ин ба назар манфии хира менамояд, суханони хотимавии Яҳудо, ки бо «Аммо шумо, маҳбубон» (ояти 20) оғоз мешаванд, як рӯҳбаландии зебо ва мусбат ба имонест, ки ба Худои зинда бовар мекунад. Ҳамду сано, чунон ки дар ду ояти охир дида мешавад, муносибати Масеҳро эҳтиромкунандаи фарзанди Худо дар ҷаҳоне боқӣ мемонад, ки номи бузурги Худо беобрӯ шудааст.
Ин сутун аз китоби: «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар» гирифта шудааст. Онро аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canada харидан мумкин аст.
