«Ва баъд аз зилзила оташ; вале Худованд дар оташ набуд; ва баъд аз оташ овози ором ва нозук» (3 Подшоҳон 19:12).
«Зеро вақти он расидааст, ки доварӣ аз хонаи Худо оғоз шавад; ва агар он аввал аз мо оғоз шавад, оқибати онҳое, ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ хоҳад буд?» (1 Петрус 4:17).
«Ва Худованд Фиръавн ва хонаи ӯро ба сабаби Соро, зани Абрам, бо балоҳои бузург азоб дод» (Ҳастӣ 12:17).
Бо ҳушёрии асоснок, мо шоҳиди як бемории нав ва хатарнок ҳастем, ки дар саросари ҷаҳон паҳн мешавад. Ҳангоме ки фавтидагон зиёд мешаванд, мо чораҳо меандешем, то худро ва дигаронро муҳофизат кунем. Аммо, хатаре ҳаст, ки аз COVID-19 хеле бузургтар ва фарогиртар аст.
Дар ҳақиқат, ҳар як масеҳӣ овози Худовандро дар ҳама чизҳои атрофи мо эътироф мекунад: стресс ва нофаҳмиҳое, ки ҷаҳон ва роҳбарони онро фаро гирифтаанд; таъсир ба саломатӣ ва некӯаҳволии сокинони он; таъсир ба ҳамаи бахшҳои иқтисоди ҷаҳонӣ, хоҳ кишоварзӣ, тандурустӣ, таъминоти ғизо, истеҳсолот, занҷирҳои таъминот, варзиш ва фароғат. Ман мешунавам, ки масеҳиён мегӯянд, ва дуруст ҳам мегӯянд, ки гуноҳ ва беахлоқӣ, ки таҳаммул ва қонунӣ карда шудаанд, Худо аз ҷониби бахши давлатӣ рад карда шудааст, атеизм дар ҷаҳони академикии донишгоҳҳо ва бисёр дигар муассисаҳои таълимӣ паҳн мешавад, моддигароӣ, тамаъкорӣ, худхоҳӣ, нафрат ва паҳншавии мазҳабҳои асри нав ва рӯҳонӣ — инҳо сабабҳои он чизест, ки ҷаҳон имрӯз бо он рӯ ба рӯ аст. Бисёре аз масеҳиён дуо мекунанд ва бо паёми Инҷил барои наҷоти ҷонҳо ба Худованд Исо мерасанд ва тавба мекунанд ва Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул мекунанд.
Овози Худованд ба мо
Гарчанде ки ҳамаи ин хеле дуруст аст, ман метарсам, ки мо нуқтаи муҳимтаринро аз даст медиҳем, ва он овози Худост, ки ба мо ба таври инфиродӣ ҳамчун оилаҳо, ҳамчун ҷамъомадҳои маҳаллӣ ва ҳамчун як ҷамъияти ҷаҳонӣ сухан мегӯяд. Биёед бубинем, ки Худованд барои ҷалби таваҷҷӯҳи мо чӣ кор мекунад, то мо роҳҳои худро баррасӣ кунем.
Боздоштани ҷамъомадҳо
Ҷамъомади ҳарҳафтаинаи дастаҷамъӣ ва оммавӣ барои ёдбуди Худованд ва эълони марги Ӯ то омадани Ӯ дар айни замон дар қариб ҳар як кишвари ҷаҳон боздошта шудааст; ҳамин тавр, ҷаласаи ҳарҳафтаинаи дуо ва омӯзиши Китоби Муқаддас дар ҷамъомадҳои маҳаллӣ низ боздошта шудааст. Конфронсҳои Китоби Муқаддас лағв карда шудаанд ва бисёр имкониятҳо барои фаъолияти рӯҳонӣ ва муошират бо якдигар гузаронида намешаванд.
Бисёриҳо барои истифодаи технологияи мавҷуда шитофтанд, ки барои он мо Худовандро шукр мегӯем, то ҷаласаҳои хидматӣ, омӯзиши Китоби Муқаддас ва ҷаласаҳои дуоро ташкил кунанд. Ин, албатта, арзиши бузург дорад, ва бисёре аз муқаддасон дар ин замони тарс ва номуайянӣ аз ин манфиат гирифтанд.
Худованд ба мо чӣ мегӯяд?
Аммо саволе, ки дар зеҳни инсон боқӣ мемонад, ин аст: Худованд ба мо чӣ мегӯяд? Оё мо дар ҷонҳои худ дард ва талафотро эҳсос мекунем, зеро мо наметавонем шахсан якҷоя бошем, то Ӯро ёд кунем? Мо инро онлайн карда наметавонем, ва ҳамаи ин фаъолияти аҷиби онлайн набояд моро водор созад, ки мо роҳи қонеъ кардани ниёзҳои рӯҳонии худро пайдо кардаем.
Монеаҳое, ки ҷамъомади моро барои ёдбуди Худованд пешгирӣ мекунанд, бояд моро водор созанд, ки дар ҳузури Ӯ дар танзимоти шахсии худ ором нишинем ва ҳама чизро тафтиш кунем. Ин як вазъияти хеле беназир аст, муқаддасони азиз, ки ҳамаи мо бояд онро баррасӣ кунем. Зеро гарчанде ки мо ҷойҳои вохӯрӣ дорем, гарчанде ки мо воситаҳои нақлиёт дорем, гарчанде ки роҳҳо баста нестанд, гарчанде ки бисёре аз мо солим ва қодир ҳастем, аммо мо наметавонем якҷоя бошем, то бо Писари Худо вохӯрем. Оё мо дар дили худ вазнинӣ ва ғамгинӣ эҳсос мекунем, ки мо дар Рӯзи Худованд якҷоя буда наметавонем, то овози муҳаббати муқаддасро ба таври дастаҷамъӣ ҳамчун ҷамъомадҳо, чунон ки солҳои зиёд кардаем, гӯш кунем?
Оё мо он чизеро, ки рӯй медиҳад ва он чизеро, ки Худованд мекунад, ба ҷаҳони бехудои атрофи худ айбдор мекунем; ки Худованд онҳоро ба сабаби аъмоли шариронаи онҳо ҷазо медиҳад? Аммо чӣ мешавад, агар, шояд, мо сабаби он чизе бошем, ки ба ҷаҳони атрофи мо рӯй медиҳад, ки моро аз ҷамъомад дар Рӯзи Худованд пешгирӣ мекунад? Оё ба сабаби фикрҳо ва амалҳои Абрам набуд, ки «Худованд Фиръавн ва хонаи ӯро бо балоҳои бузург азоб дод»?
Бевафоӣ ва дунявияти мо
Оё ин бевафоӣ, моддигароӣ ва қабули чизҳо ва роҳҳои ҷаҳон ва тафаккури он дар ҳаёти мо, дар оилаҳои мо ва дар ҷамъомадҳои мост? Аммо мо ба вохӯрӣ меравем, то дар ҳузури Ӯ бошем ва чунон рафтор мекунем, ки гӯё ҳама чиз хуб аст.
Ҳасад, ҷустуҷӯи шӯҳрат, ҷанг, ғайбат, хиёнат, суханони бад, риёкорӣ, зиндагии дугона, эҳсоси бепарвоӣ нисбат ба Худованд ва чизҳои Ӯ. Аммо мо ба вохӯрӣ меравем, то дар ҳузури Ӯ бошем ва чунон рафтор мекунем, ки гӯё ҳама чиз хуб аст.
Садоқати шахсии мо ба Ӯ, хондани Каломи Ӯ ва гузаронидани вақт дар ҳузури Ӯ дар ҳаёти мо афзалият надорад, зеро мо бо иҷрои масъулиятҳо ва корҳои қонунии худ банд ҳастем; мо муҳаббати аввалини худро тарк кардаем. Аммо мо ба вохӯрӣ меравем, то дар ҳузури Ӯ бошем ва чунон рафтор мекунем, ки гӯё ҳама чиз хуб аст.
Аммо чашмони Худованд, ки «поктар… аз он аст, ки ба бадӣ нигоҳ кунад» (Ҳабаққуқ 1:13), ҳамаи инро мебинанд — ва бештар аз он, зеро ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Эҳсоси дили Ӯ чӣ гуна бояд бошад?
Масъулиятро ба дӯш гирифтан
Оё мо бояд мисли Довуд масъулиятро ба дӯш гирем? Ӯ эътироф кард, ки ғурур ва амалҳои ӯ буд, ки балоеро ба замин овард, ки дар он беш аз 70,000 нафар мурданд (2 Подшоҳон 24:15-17).
Шунидани овози Худованд
Оё мо метавонем овози Худовандро дар ҳамаи ин ба мо бишнавем?
«Барои худ дар адолат кишт кунед, дар раҳмат дарав кунед; замини бекорхобидаи худро шудгор кунед: зеро вақти он расидааст, ки Худовандро ҷӯед, то Ӯ ояд ва адолатро бар шумо борон кунад» (Ҳушаъ 10:12).
Файз ва интизом
Баъзеҳо шояд гӯянд, ки мо ҳоло дар замони Аҳди Ҷадид ҳастем ва ин рӯзи файз аст, ва аз ин рӯ мо инро ба худ татбиқ карда наметавонем. Дуруст аст, Худоро шукр, ки ин рӯзи файз аст. Аммо «пас чӣ гӯем? Оё дар гуноҳ идома диҳем, то файз фаровон шавад?» (Румиён 6:1).
Оё Падари Муқаддаси мо табиати худро дар рӯзи файз тағйир медиҳад? Оё дасти меҳрубони Ӯ дар интизом кардани фарзандони худ дар рӯзи файз татбиқ намешавад; оё Ибриён 12:6-11 ба мо таълим намедиҳад, ки он татбиқ мешавад? Оё шумо бояд овози Худовандро, ки ба калисоҳои Сардис ва Лаодикия сухан мегӯяд ва ҳушдор медиҳад, аз нав гӯш кунед?
«Инҳоро мегӯяд Ӯ, ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситораро дорад: Ман аъмоли туро медонам, ки ту ном дорӣ, ки зиндаӣ, ва мурдаӣ. Ҳушёр бош ва чизҳоеро, ки боқӣ мондаанд, ки қариб аст бимиранд, мустаҳкам кун, зеро Ман аъмоли туро дар назди Худои худ комил наёфтам. Пас, дар хотир дор… ва тавба кун» (Ваҳй 3:1-3).
Даъват ба тавба
Оё Худованд, дар ҳоле ки мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ хоб ҳастем, имтиёзи ҷамъомади моро барои ёдбуди Ӯ дар айни замон гирифтааст? (Суруди Сурудҳо 5:2-8).
Оё мо метавонем худро фурӯтан кунем, роҳҳои худро баррасӣ кунем, гуноҳҳои худро эътироф кунем, тавба кунем ва ба муҳаббати аввалини худ баргардем?
Бигзор Худованд ба хотири Номи Худ ба мо раҳм кунад.
