Гуноҳи Ерусалим такрор шуд; доварии Худо асоснок карда шуд
Ҳизқиёл 22 гуноҳи Ерусалим, пайғамбарони он, коҳинони он ва мирзоёни онро такрор мекунад. Чашми Худо касеро меҷуст, ки дар назди Ӯ истодагарӣ кунад ва касеро наёфт. Ғазаби Ӯ онҳоро нест хоҳад кард. Чӣ қувватеро пешгӯиҳо ба он суханони Худованд медиҳанд: «Чӣ қадар бор мехостам фарзандони шуморо ҷамъ кунам, чунон ки мурғ чӯҷаҳои худро зери болҳои худ ҷамъ мекунад, ва шумо намехостед!»
Дар Ҳизқиёл 23 Яҳува худро барои доварӣ кардани Ерусалим аз рӯи беинсофӣ ва бевафоии рафтори он асоснок мекунад. Зинои он бо халқҳои дигар рафтори аввалини онро ба ёд овард. Ҳамон рафтор ҳамон табиатро нишон дод. Он чунон ки оғоз карда буд, ба охир расид, зеро дар дил ҳамон буд. Насиби Самария насиби он хоҳад буд. Охирин хайма ё маскан номида мешавад, ва Ерусалим «Маскани Ман дар он».
