САВОЛ: Мо чӣ гуна воқеан медонем, ки кай бахшида шудаем?
ҶАВОБ: Вақте ки мо ба Инҷилҳо назар мекунем, баъзе чизҳоеро, ки Худованд Исо гуфта ва кардааст, дар як Инҷил ба мо гуфта мешавад, дар ҳоле ки дигар ҳодисаҳо дар ду, се ё ҳар чор китоб ҳастанд. Вобаста аз он ки Худованд Исо дар як Инҷили муайян чӣ гуна муаррифӣ шудааст, далелҳои иловагӣ метавонанд дар яке дода шаванд, ки дар дигаре зикр нашудаанд. Ба ҳамин монанд, далелҳо ва таълимоти иловагӣ метавонанд дар дигар китобҳои Китоби Муқаддас низ ба мо дода шаванд. Худо таълимоти муҳимро дар тамоми Каломи Худ пароканда кардааст, аммо дар тамоми Китоби Муқаддас як ҳамоҳангии зебо вуҷуд дорад. Барои мо муфид ва муҳим аст, ки худро бо тамоми Каломи Худо шинос кунем.
Ҳикояи марди фалаҷшуда, ки аз ҷониби чаҳор дӯсташ ба назди Худованд Исо оварда шудааст, дар Матто 9, Марқӯс 2 ва Луқо 5 ба мо дода шудааст. Аз сабаби издиҳом, чаҳор нафар маҷбур шуданд, ки боми хонаеро, ки Худованд дар он буд, кушоянд, то дӯсташонро пеши Ӯ фуроваранд. Ба ҳайрати онҳо ва зарбаи китобдорон, ки ҳозир буданд, ба ҷои он ки Худованд фавран мардро шифо диҳад, ба ӯ гуфт: «Писар, гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». Пас аз пурсидан, ки кадомаш осонтар аст, бахшидани гуноҳҳо ё шифо додани фалаҷ, Ӯ ба ҳозирон ишора кард, ки Ӯ, Писари Одам, дар рӯи замин қудрат дорад, ки гуноҳҳоро бахшад, ва сипас ба шифо додани мард шурӯъ кард. Қудрати Ӯ дар тӯли 2000 соли охир кам нашудааст; он ҳеҷ гоҳ кам намешавад ва нахоҳад шуд. Қудрати Ӯ дар осмон низ бемаҳдуд аст.
Мо шояд мехоҳем ҳайрон шавем, ки оё марди шифоёфта ҳангоми ба хона рафтан саволҳое дошт, ба монанди: «Оё ман Ӯро дуруст фаҳмидам, вақте ки Ӯ гуфт: “Писар, гуноҳҳои ту бахшида шудаанд”? Ӯ ҳеҷ шарте илова накард, ҳамин тавр не?» ё «Хуб, ман воқеан бовар карда наметавонам, ки ин қадар содда аст ва ман ҳеҷ чиз пардохт кардан ё кардан надорам». Аммо саволҳои ин гуна нишон медиҳанд, ки мард ба каломи Худованд Исои Масеҳ, Писари Худо, ки ба ҳамин монанд фалаҷи ӯро танҳо бо гуфтани як калима шифо дода буд, шубҳа дошт.
Аз як кофир даъват карда мешавад, ки тавба кунад ва ба Каломе, ки ба ӯ оварда шудааст, имон оварад. Дар тамоми китоби Аъмол мо ҳам гурӯҳҳо ва ҳам шахсонеро мебинем, ки тавассути имон ба Масеҳ ба наҷот меоянд. Вобаста ба шароит ва ҳолати дили шунаванда, паём гуногун аст. Яҳудиёне, ки паёми Петрусро дар Аъмол 2 шунида буданд, баръало ба он чизе ки ӯ мавъиза карда буд, бовар карданд ва пурсиданд, ки чӣ кор кунанд. Ба онҳо гуфта шуд, ки тавба кунанд ва таъмид гиранд, ки онҳоро аз оммаи яҳудиёне, ки Масеҳро рад карда буданд ва хуни Ӯро бар худ ва фарзандонашон талаб карда буданд, ҷудо кард. Дар Аъмол 16 мо зиндонбони Филиппиро мебинем, ки меларзид ва дар остонаи худкушӣ буд, ба ӯ гуфта шуд, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон оварад ва наҷот ёбад. Тавба зикр нашуда буд, зеро он ба таври возеҳ дар он ҷо буд.
Вақте ки сухан дар бораи имондори имрӯза меравад, ҳамаи гуноҳҳои ӯ дар оянда буданд, вақте ки Масеҳ барои онҳо мурд. Ҳамин тавр, ҳамаи гуноҳҳои шахсе, ки наҷот ёфтааст, мувофиқи Каломи Худо кафорат ва бахшида шудаанд. Ӯ наҷот ёфтааст. Ӯ ҳаёти ҷовидонӣ дорад. Ӯ фарзанди Худост. Ӯ наметавонад наҷоти худро аз даст диҳад, зеро ӯ дар дасти Худованд Исо ва Худои Падар бехатар аст.
Аммо дар 1 Юҳанно 1:9 ба мо имондорон гуфта шудааст,
Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад (NKJV). Диққат диҳед, ки ҳатто намегӯяд, ки мо бояд бахшиш пурсем. Худованд ба мо бахшишро кафолат медиҳад, агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем. Оё мо ба он чизе ки Ӯ дар Каломи Худ мегӯяд, бовар дорем? Агар мо ба 1 Юҳанно 1:9 бодиққат назар кунем, мебинем, ки он намегӯяд, ки мо бахшидашуда эҳсос хоҳем кард, балки Ӯ ба мо мегӯяд, ки Ӯ гуноҳҳои моро мебахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок мекунад,вақте ки мо гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор мекунем. Оё мо ба Ӯ бовар дорем? Оё Ӯ боэътимод аст? Мо воқеан медонем, ки бахшида шудаем, зеро мо метавонем ба он чизе ки Ӯ мегӯяд, такя кунем.
Эҳсосоти одамон пайваста тағйир меёбанд ва ба онҳо такя кардан мумкин нест. Аммо, Худованд Исо содиқ аст. Ӯ дурӯғ гуфта наметавонад. Бигзор мо аз донистани ин шодӣ кунем ва бо Худованди худ роҳ равем, ҳар рӯз бо Ӯ ҳисобҳои кӯтоҳ дошта бошем!
Шумо бо кори Масеҳ наҷот ёфтаед, шумо бо Каломи Худо итминон доред ва шодии шумо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас, ки дар шумо сокин аст, нигоҳ дошта мешавад. Аммо ҳар як шахси наҷотёфта ҳанӯз табиати кӯҳнаи гуноҳро дорад, ки бо он таваллуд шудааст. Рӯҳи Муқаддас ба табиати кӯҳна муқобилат мекунад, аммо аз ҳар фикр, сухан ё амале, ки аз он бармеояд, ғамгин мешавад. Вақте ки шумо «шоистаи Худованд» роҳ меравед, Рӯҳи Муқаддас дар шумо меваи мубораки Худро ба вуҷуд меорад:
муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, садоқат, фурӯтанӣ, худдорӣ (Ғалотиён 5:22 NKJV). Дар ҳоле ки кори Масеҳ ва наҷоти шумо якҷоя устувор меистанд – зеро Ӯ ноком шуда наметавонад – роҳравӣ ва лаззати шумо якҷоя меистанд ё меафтанд, зеро яке аз дигаре вобаста аст.» —Ҷорҷ Каттинг
