«Гӯсфандони Ӯ аз паси Ӯ мераванд, зеро овози Ӯро мешиносанд. Аммо онҳо ҳеҷ гоҳ аз паси бегона намераванд; дар асл, онҳо аз ӯ гурехта мераванд, зеро овози бегонаро намешиносанд». Юҳанно 10:4-5 NIV
Ман боре шунидам, ки як сухангӯ дар конфронси маориф бо чунин шарҳ ба хулоса омад: «Имрӯз дар ҷаҳон ин қадар овозҳои гуногун мавҷуданд. Ба гӯши ношинос, ҳамаи онҳо хеле боварибахш садо медиҳанд. Шумо аз куҷо медонед, ки кадомашро бояд пайравӣ кунед?» Суханони ӯ ба ман оятҳои дар боло зикршударо хеле ба ёд оварданд, ки ман қарор додам, ки бо ӯ дар бораи сарчашма ва маънои шарҳи ӯ сӯҳбат кунам.
Вақте ки ман бо ӯ дар хӯроки нисфирӯзӣ сӯҳбат кардам, ман ҳайрон шудам, ки ӯ дар бораи Исо ҳамчун Чӯпони Нек ҳеҷ чиз намедонист ва дар бораи Китоби Муқаддас хеле кам медонист. Ғайр аз ин, ӯ ба ман боадабона хабар дод, ки ӯ ба идомаи сӯҳбат дар самте, ки ман кӯшиш мекардам, таваҷҷӯҳ надорад. Азбаски ман ҳам ба самти ӯ таваҷҷӯҳ надоштам – яъне тахминҳои бемаънӣ дар бораи ояндаи инсоният ва ҳадафҳое, ки барои расидан ба он оянда бояд гузошта шаванд – мо зуд аз ҳам ҷудо шудем.
Вақте ки ман ба хонаи хобам баргаштам, ғамгин шудам, зеро фикр мекардам, ки ман боз як имконияти «кори башоратдиҳандаро иҷро кардан»-ро аз даст додам (2 Тимотиюс 4:5). Он гоҳ суханони Исо дар бораи Чӯпони Нек боз ба ёдам омад (Юҳанно 10:1-30). Худованд, албатта, Чӯпони Нек аст. Ман яке аз гӯсфандони Ӯ ҳастам ва ин сухангӯ бегона аст. Ман Худоро шукр гуфтам, ки ба ман нишон дод, ки агар мо гӯсфандон овози Ӯро донем, мо ҳеҷ мушкиле дар пайравӣ аз Ӯ надорем, ҳатто вақте ки бо овози бегона рӯ ба рӯ мешавем. Овози ҳақиқати Ӯ ҳамеша овози бегонаро мағлуб хоҳад кард.
Ман инчунин дарк кардам, ки Ӯ маро дар ин вазъияти мушаххас дар ин вақт на барои бовар кунонидани ин сухангӯ дар бораи Масеҳ, балки барои омӯзонидани аҳамияти «донистани овози Ӯ», ки Рӯҳ ва Каломи Худост, нагузоштааст. Ҳар қадаре ки мо онро бештар донем, ҳамон қадар беҳтар метавонем он чиро, ки мешунавем, доварӣ кунем, аз паси Ӯ равем ва аз бегонагон гурехта, на аз паси онҳо равем.
