Эътимод ҳангоми ранҷу азоб
Аммо ман ба Ту, Худованд, эътимод кардам; гуфтам: «Ту Худои ман ҳастӣ». — Забур 31:14 JND
Барои имондор ба Худованд Исои Масеҳ хондани Забур муфид аст. Мулоҳизаи ором дар бораи ин Забури зебои пеши мо ранҷу азобҳои амиқеро, ки Писари Одам аз сар гузаронидааст, ошкор хоҳад кард. Забур ба мо нақл мекунад, ки дар дили Худованд Исо ҳангоми дар рӯи замин буданаш чӣ рӯй додааст. Эҳсосоти ботинии Ӯ ошкор карда мешаванд. Онҳо нишон медиҳанд, ки Ӯ на танҳо дар салиб, балки дар тамоми ҳаёти беайби худ чӣ қадар азоб кашидааст. Шахсияти муқаддаси Ӯ аз он чизе, ки Ӯро иҳота карда буд, чунон таъсир карда буд, ки Ӯ метавонист бигӯяд: «Ҳаёти ман бо ғам гузашт, ва солҳои ман бо оҳ кашидан» (ояти 10).
Танҳо Худованд умқ ва миқёси ранҷу азобҳои моро медонад, гарчанде ки онҳоро бо он чизе, ки Ӯ азоб кашидааст, муқоиса кардан мумкин нест. Чӣ баракатест донистани он ки Ӯ аз ҳамон озмоишҳое, ки мо аз сар мегузаронем, гузаштааст, аммо бе гуноҳ. Дар ҳама ранҷу азобҳои мо Ӯ азоб кашид. Мо имтиёзи бузурге дорем, ки Касеро мешиносем, ки метавонад ба вазъияти мо воқеан дохил шавад. Ӯ метавонад ҳамдардӣ кунад, ки ҳеҷ каси дигар наметавонад. Номи ин Мард Исо аст!
Забури мо эътимод, ё боварӣ, ки Худованд ба Касе, ки Ӯро фиристода буд, дошт, нишон медиҳад. Пеш аз он ки озмоишҳо ва ранҷу азобҳо дар Забур 31 номбар карда шуданд, садои пирӯзии имон эълон карда шуд: «Ба Ту, Худованд, ман эътимод дорам ... маро дар адолати Худ наҷот деҳ» (ояти 1). Ин забони ҷони изтиробомезест, ки ба боло менигарад ва Касеро мебинад, ки аз ҳама болотар аст – Касе, ки метавонад наҷот диҳад!
Чӣ дарсҳои бузургеро мо метавонем аз ҳаёт ва эҳсосоти ботинии Худованд Исо омӯзем, ки барои мо дар китоби гаронбаҳои Забур сабт шудаанд.
Худовандро дӯст доред, эй ҳамаи муқаддасони Ӯ! Зеро Худованд содиқонро ҳифз мекунад ... Далер бошед, ва Ӯ дили шуморо қавӣ хоҳад кард, эй ҳамаи шумо, ки ба Худованд умед доред. — Забур 31:23-24 NKJV
