Ноумедиҳои зиндагӣ дар асл танҳо фармонҳои муҳаббатанд.
Имрӯз барои ту, фарзанди Ман, паёме дорам. Онро оҳиста ба гӯшат пичиррос мезанам, то абрҳои тӯфоние, ки пайдо мешаванд, бо ҷалол оро дода шаванд ва хорҳое, ки шояд бар онҳо қадам занӣ, кунд гарданд. Паём кӯтоҳ аст – як ҷумлаи хурд – аммо бигзор он ба умқи дилат фурӯ равад ва барои ту мисли болиште бошад, ки сари хастаатро бар он ниҳӣ:
«Ин чиз аз Ман аст».
Таъминоти илоҳӣ
Оё ҳеҷ гоҳ фикр накардаӣ, ки ҳар он чизе, ки ба ту дахл дорад, ба Ман низ дахл дорад? Ҳар кӣ туро ламс кунад, гавҳараки чашми Маро ламс мекунад (Закарё 2:8). Ту дар назари Ман азиз будӣ, аз ин рӯ Ман ба тарбияи ту таваҷҷӯҳи хоса дорам.
Вақте ки васваса ба ту ҳамла мекунад ва «душман мисли обхезӣ меояд», Ман мехоҳам, ки ту бидонӣ, ки
«Ин чиз аз Ман аст».
Ман Худои ҳолатҳо ҳастам. Ту дар ҷое, ки ҳастӣ, тасодуфӣ ҷойгир нашудаӣ, балки аз он сабаб, ки ин ҷойро Ман барои ту интихоб кардаам. Оё ту хоҳиш накардаӣ, ки фурӯтан шавӣ? Инак, Ман туро дар ҳамон ҷое гузоштаам, ки ин дарсро бояд омӯхт. Ин тавассути муҳити атроф ва ҳамроҳони туст, ки иҷрои иродаи Ман ба амал меояд.
Мушкилоти пулӣ
Оё мушкилоти пулӣ дорӣ? Оё нигоҳ доштани даромади худ душвор аст?
«Ин чиз аз Ман аст».
Зеро Ман Ҳастам, ки ҳама чизро дорам. Ман мехоҳам, ки ту ҳама чизро аз Ман гирӣ ва комилан ба Ман такя кунӣ. Сарватҳои Ман беҳадданд (Филиппиён 4:19). Ваъдаи Маро санҷ, то дар бораи ту гуфта нашавад: «Бо вуҷуди ин, шумо ба Худованд Худои худ бовар накардед».
Шаби ранҷу азоб
Оё ту аз шаби ранҷу азоб мегузарӣ?
«Ин чиз аз Ман аст».
Ман марди ғамҳо ва ошно бо андӯҳ ҳастам (Ишаъё 53:3). Ман туро бе дастгирии инсонӣ гузоштаам, то бо рӯ овардан ба Ман тасаллӣ ёбӣ (2 Таслӯникиён 2:16,17).
Ноумедии дӯст
Оё ягон дӯст туро ноумед кардааст? Касе, ки дилатро ба ӯ кушодаӣ?
«Ин чиз аз Ман аст».
Ман ин ноумедиро иҷозат додам, то ту бидонӣ, ки беҳтарин Дӯст Исо аст. Ман мехоҳам, ки махфигоҳи ту бошам.
Тӯҳматҳои бардурӯғ ва нақшаҳои барҳамхӯрда
Оё касе дар бораи ту суханони бардурӯғ гуфтааст? Инро тарк кун ва ба Ман наздиктар шав, зери болҳои Ман, дур аз ҷои баҳси дунявӣ, зеро Ман адолати туро мисли рӯшноӣ ва доварии туро мисли нисфирӯзӣ берун меорам (Забур 37:6).
Оё нақшаҳои ту ҳама барҳам хӯрдаанд? Оё ту шикаста ва хастаӣ?
«Ин чиз аз Ман аст».
Оё ту нақшаҳо кашидаӣ ва сипас омада, аз Ман хоҳиш кардаӣ, ки онҳоро баракат диҳам? Ман мехоҳам, ки нақшаҳои туро барои ту тартиб диҳам. Ман масъулиятро ба дӯш мегирам, зеро он барои ту хеле вазнин аст, ту наметавонистӣ онро танҳо иҷро кунӣ (Хуруҷ 18:18). Ту танҳо як абзор ҳастӣ, на як агент.
Беморӣ ва бефаъолиятӣ
Оё ту бо шавқу шӯр мехостӣ, ки барои Ман коре бузург кунӣ? Ба ҷои ин, туро дар як тараф, дар бистари беморӣ ва ранҷу азоб гузоштаанд.
«Ин чиз аз Ман аст».
Ман наметавонистам таваҷҷӯҳи туро ҷалб кунам, вақте ки ту ин қадар фаъол будӣ. Ман мехоҳам ба ту баъзе аз дарсҳои амиқи Худро омӯзам. Танҳо онҳое, ки сабр карданро омӯхтаанд, метавонанд ба Ман хидмат кунанд. Бузургтарин коргарони Ман баъзан онҳое ҳастанд, ки аз хидмати фаъол канор гузошта шудаанд, то онҳо омӯзанд, ки силоҳи дуоро истифода баранд.
Вазифаҳои душвор ва масъулиятҳо
Оё ту ногаҳон ба ишғоли вазифаи душвор ва пур аз масъулият даъват шудаӣ? Ба пеш рав, ба Ман такя кун. Ман ба ту вазифаи пур аз душвориҳоро медиҳам, зеро Худованд Худои ту туро дар ҳама корҳоят ва дар ҳама корҳои дастҳоят баракат медиҳад (Такрори Шариат 15:18).
Имрӯз Ман ба дасти ту як кӯзаи равғани муқаддас мегузорам. Аз он озодона бигир, фарзанди Ман, то ҳама ҳолатҳое, ки дар роҳ пайдо мешаванд, ҳар сухане, ки ба ту дард меорад, ҳар зуҳури заъфи ту, бо ин равған тадҳин карда шаванд.
Дар хотир дор, ки қатъкуниҳо дастурҳои илоҳӣ мебошанд. Дард ба андозае аз байн меравад, ки ту Маро дар ҳама чиз мебинӣ. Аз ин рӯ, дили худро ба ҳама корҳое, ки Ман имрӯз ба шумо шаҳодат медиҳам, бигузоред. Зеро ин ҳаёти шумост (Такрори Шариат 32:46, 47).
