Аз паррандагон дар Хартум дарс мегирем
Бисёре аз махлуқоти Худо метавонанд ба мо дарсҳои арзишманд омӯзонанд. Дар рӯзи панҷуми офариниш Худо «ҳар як паррандаи болдорро» офарид, то «бар рӯи замин парвоз кунад» (Ҳастӣ 1:21,20 NKJV). Паррандаи бофанда яке аз чанд навъи махлуқоти болдори Худост, ки дар шаҳри ман, Хартум, зиндагӣ мекунад. Он зард ва сиёҳ буда, тақрибан понздаҳ сантиметр (6 дюйм) дарозӣ дорад ва дар атрофи нӯлаш каме сурхӣ дорад.
Ман чанде пеш бо як гурӯҳ дӯстон дар қитъаи кишоварзии Силетт будам ва чандто аз ин паррандагонро тамошо мекардам, ки чӣ тавр лонаҳои худро «мебофтанд». Онҳо аз алаф тӯбҳои холӣ месозанд, ки дар поёнаш сӯрох барои даромадгоҳ доранд. Онҳо аз шохаҳои дарахтон овезон буда, қариб ба мева монанданд. Колонияҳои онҳо аксар вақт пурғавғо мебошанд. Як бофанда садҳо сафарро ба пешу пас анҷом медиҳад, то мавод барои сохтани хонаи оилаи худ ҷамъ оварад. Паррандагон сахт меҳнат мекунанд ва Худо онҳоро ҳангоми кор таъмин мекунад. Худованди мо Исо ба пайравонаш гуфт:
Ба паррандагони осмон нигоҳ кунед, ки онҳо на мекоранд, на медараванд ва на ба анборҳо ҷамъ мекунанд; вале Падари осмонии шумо онҳоро таъмин мекунад. Оё шумо аз онҳо арзишмандтар нестед? (Матто 6:26)
Худо мехоҳад, ки мо бифаҳмем, ки Ӯ низ моро ҳангоми кор барои хӯрок, хона ва оилаамон таъмин хоҳад кард.
Мо ҳуқуқи аз ҷониби Худо додашуда надорем, ки аз ҷониби ҳукумат, ҷомеа ё ёварони беруна либос, хӯрок, манзил ва нигоҳубин карда шавем. Аммо мо қобилият ва масъулияти аз ҷониби Худо додашударо дорем, ки сахт меҳнат кунем. Бо ин усул Худо моро таъмин мекунад. Масеҳиёни аввалия медонистанд, ки ин дуруст аст, зеро Каломи Худо мегӯяд:
Агар касе кор кардан нахоҳад, набояд хӯрок ҳам хӯрад (2 Таслӯникиён 3:10)
Биёед аз паррандагон дарс гирем. Ӯ ҳатто бештар аз онҳо ба мо ғамхорӣ мекунад. Худо мехоҳад бо мо муносибате дошта бошад, ки то абад давом кунад. Чӣ тавр мо метавонем ба он дохил шавем? Китоби Муқаддас мегӯяд:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16)
Агар ба шумо барои дохил шудан ба ин муносибати муҳаббати ҷовидонӣ бо Худо кӯмак лозим бошад, бо мо тамос гиред. Мо метавонем кӯмак кунем!
