Андешаҳо дар бораи нома ба Филемон
Ин номаро як маҳбус навиштааст. Ду маротиба муаллиф худро «маҳбуси Исои Масеҳ» номидааст (Филемон 1,9 KJV). Ӯ барои имон ва муҳаббате, ки ба Худованд Исо дошт, дар банд буд.
Вақте ки ӯ дар зиндон буд, бо марде бо номи Онисим вохӯрд, ки ғуломи фирорӣ буд. Ӯ бешубҳа ба устоди худ хиёнат карда, ба Рум фирор карда буд. Ҳангоми дар Рум буданаш бо як маҳбуси пиронсол, Павлус, тамос гирифт, ки ӯро ба Худованд Исо роҳнамоӣ кард.
Онисим бояд ҳайрон шуда бошад аз шунидани он ки Павлус устоди ӯро хуб мешинохт ва дар бораи ӯ, ҳамроҳ бо хонаводааш, хеле баланд фикр мекард. Ӯ ҳамкори Павлус ва ҳамсафари ӯ буд. Ҳамчун масеҳиён, мо низ ҳамкорем: «мо ҳамкорони Худо ҳастем» (1 Қӯринтиён 3:9 NKJV). Биёед, «устувор, бетағйир, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошем, дониста бошем, ки меҳнати [мо] дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯринтиён 15:58).
Бирав кор кун; сарф кун, ва сарф шав Шодии ту иҷро кардани иродаи Падар аст; Ин роҳест, ки Устод рафт; Оё хизматгор набояд онро то ҳол тай кунад? — Ҳоратиус Бонар (1808–1889)
Ҳамчун масеҳиён, мо ҳамсафарем ки бояд «муборизаи неки имонро мубориза барем» (1 Тимотиюс 6:12). Ҳар яки мо «бояд ҳамчун сарбози хуби Исои Масеҳ душвориро таҳаммул кунем. Ҳеҷ кас, ки дар ҷанг иштирок мекунад, худро ба корҳои ин ҳаёт гирифтор намекунад, то ӯро, ки ӯро ҳамчун сарбоз ба хидмат гирифтааст, хушнуд кунад» (2 Тимотиюс 2:3-4). Инчунин, Худо барои мо зиреҳ таъмин кардааст: «Тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед, то шумо тавонед бар зидди найрангҳои шайтон истодагарӣ кунед» (Эфсӯсиён 6:11).
Сарбозони Масеҳ бархезед, ва зиреҳи худро ба бар кунед, Қавӣ дар қуввате, ки Худо ба воситаи Писари абадии худ медиҳад; Қавӣ дар Худованди лашкарҳо, ва дар қудрати бузурги Ӯ; Касе ки ба қудрати Исо эътимод дорад, аз ғолиб бештар аст. — Чарлз Уэсли (1707–1788)
Номи устоди Онисим Филемон буд, ки маънои «касе ки мебӯсад»-ро дорад. Номи ӯ нишон медиҳад, ки ӯ меҳрубон, дӯстона ва меҳрубон буд. Инҳо хислатҳои ахлоқӣ мебошанд, ки дар ҳаёти Худованд Исо равшан дурахшиданд ва бояд дар ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, дида шаванд. Павлус дар бораи муҳаббате, ки Филемон ба ҳамаи муқаддасон дошт, навишт (Филемон 5) ва гуфт: «Мо дар муҳаббати шумо шодӣ ва тасаллии бузург дорем» (Филемон 7).
Павлус Онисимро бо дархости он ки ӯро ҳамчун «дили худи ӯ» қабул кунад, ба устодаш баргардонд (Филемон 12). Онисим ҳамчун ғуломи Филемон рафт; ӯ ҳамчун бародари Филемон, «бародари маҳбуб» бармегашт (Филемон 16). Ӯ бо қарз рафт; ӯ бо қарзи худ, ки ба ҳисоби Павлус гузошта шуда буд, бармегашт (Филемон 18). Ӯ бо тарс рафт; ӯ дар сулҳ бармегашт. Бо донистани муҳаббате, ки Филемон ба Худованд Исо ва халқи Ӯ дошт, Онисим метавонист ҳамон эътимодеро дошта бошад, ки Павлус дошт, ки ҳама чиз дар бозгашти ӯ хуб хоҳад буд. Павлус медонист, ки Филемон «ҳатто бештар» аз он чиро, ки ҳавворӣ дархост карда буд, иҷро хоҳад кард (Филемон 21).
Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад, зеро тарс азобро дар бар мегирад. Аммо касе ки метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст. Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт (1 Юҳанно 4:18-19).
Муҳаббате, ки Филемон ба Худованд Исо ва ҳамаи муқаддасон дошт, ба ӯ имкон дод, ки Онисимро ба оғӯш гирад ва ӯро ба калисои хонааш истиқбол кунад.
Онисим маънои «фоидаовар»-ро дорад. Павлус ӯро «бародари содиқ ва маҳбуб» меномад (Қӯлассиён 4:9). Биёед ҳамаи мо кӯшиш кунем, ки ҳамчун хизматгорони Худованд Исо фоидаовар ва содиқ бошем.
Ин достони Онисим, ба як маъно, аз они мост. Мисли ғуломони саркаш мо дар роҳи худсаронаи худ ёфт шудем ва ба Устоди худ баргардонида шудем, на дигар таҳти ғуломӣ, балки ҳамчун онҳое, ки Ӯ онҳоро бародарони маҳбуби худ меномад (ниг. Филемон 16; Юҳанно 15:15). Павлус дар ин ҷо тасвири Худованд аст, ки қарзи моро мепардозад ва барои мо шафоат мекунад (Филемон 17-19). Бигзор ин нома ба мо омӯзонад, ки масеҳияти амалиро ба ҳаёти ҳаррӯзаи худ ворид кунем: худфаромӯшӣ, эҳтиёткорӣ, фурӯтанӣ, файз. Ба як сухан, ҳамаи далелҳои зиёди муҳаббат. —Жан Кохлин, Рӯз
