Ҳавворӣ Юҳанно худро шогирде муаррифӣ кард, ки «Исо дӯст медошт» (Юҳанно 13:23 JND), зеро ӯ аз муҳаббати Худованд ба худ огоҳ буд. Худованд ҳамаи худро дӯст медорад; Ӯ моро бо хуни гаронбаҳои худ харидааст. Аммо мисли Юҳанно, мо бояд ин ҳақиқатро дарк кунем: ки ҳар як масеҳӣ шогирдест, ки Исо дӯст медорад. Дониши равшани муҳаббати Худованд дар ҳаёти мо моро тағир медиҳад – моро дигар мекунад, моро беҳтар мекунад – агар мо онро дар ҳақиқат дарк кунем ва ба он ҷавоб диҳем. Он Юҳанноро тағир дод; ӯ ва бародараш Яъқуб қаблан аз ҷониби Исо «Писарони раъд» номида шуда буданд (Марқӯс 3:17).
Дар ҳоле ки навиштаҳои илҳомбахши Юҳанно – Инҷил, номаҳо ва китоби Ваҳй – ҳақиқат, таълимот ва пешгӯиҳоро ошкор мекунанд, мо дар онҳо дар бораи муҳаббат низ бисёр мехонем. Биёед ба муҳаббате, ки Юҳанно аз синаи Исо омӯхтааст, бодиққат назар андозем: «Эй маҳбубон, биёед якдигарро дӯст дорем; зеро муҳаббат аз Худост, ва ҳар кӣ дӯст медорад, аз Худо таваллуд шудааст ва Худоро мешиносад. Касе ки дӯст намедорад, Худоро нашинохтааст; зеро Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:7-8).
Муҳаббат дар ҳуҷраи болоӣ
«Пеш аз иди Фисҳ, Исо, дониста, ки соати Ӯ расидааст, ки Ӯ аз ин ҷаҳон ба назди Падар равад, дӯстдорони худро, ки дар ҷаҳон буданд, то охир дӯст дошт» (Юҳанно 13:1). Рафтани Худованд аз ин ҷаҳон ба назди Падар тавассути салиб ба амал меомад. Худованд аз дасти инсон барои адолат ва аз дасти Худо барои гуноҳи мо сахт азоб мекашид. Сарфи назар аз ҳама чизе, ки дар пеши Ӯ буд, аз сабаби муҳаббаташ ба шогирдонаш, Ӯ онҳоро дар ҳуҷраи болоӣ тасаллӣ дод: Ӯ «дастмоле аз катон гирифт ва худро баст» ... ва пойҳои шогирдонро шуст» (Юҳанно 13:4-5). Ӯ ҷои пастро гирифт, хам шуда, амали хизматгорро иҷро кард. Ӯ пойҳои онҳоро ҳамчун амали муҳаббат – ва ҳамчун намуна барои мо шуст: «Агар Ман ... Худованд ва Устод, пойҳои шуморо шуста бошам, шумо низ бояд пойҳои якдигарро шӯед; зеро Ман ба шумо намунае додам, ки ... шумо низ бояд кунед» (Юҳанно 13:14-15).
Об на он қадар гарм ва на он қадар хунук буд, балки танҳо барои шустан ва ором кардани пойҳои онҳо мувофиқ буд. Салиб дар пеши Ӯ буд, аммо Ӯ дар бораи худ фикр мекард, ба онҳо ғамхорӣ мекард, ба онҳо хизмат мекард ва барои онҳо намуна мегузошт. Ва Юҳанно дар он ҷо буд, ки ин муҳаббатро эҳсос мекард. Сипас Худованд ба онҳо дар бораи хонаи Падар, баракати риояи аҳкоми Ӯ, Тасаллидиҳандае, ки барои сокин шудан дар онҳо меояд, муносибати ток ва шоха ва бисёр ҳақиқатҳои дигарро ҳангоми тасаллӣ додани онҳо таълим дод. Чӣ таҷрибаи наздики муҳаббат барои Юҳанно ва дигарон дар ҳуҷраи болоӣ! Юҳанно дар бораи ин муҳаббати агапе менавишт ва моро ба ифодаи он ташвиқ мекард.
Муҳаббат аз дуои саркоҳин
Пеш аз он ки Худованд худро дар ҷаҳон тарк кунад, Юҳанно амали дигари муҳаббатро дар дуои саркоҳинии Ӯ шоҳид буд. Дар он, Худованд худро ба Падар барои тасаллӣ ва муҳофизат супурд. Вақте ки Ӯ дуои худро оғоз кард, Ӯ изҳор дошт, ки «ҳеҷ яке аз онҳо ҳалок нашудааст, балки писари ҳалокат (Яҳудо), то ки Навишта иҷро шавад» (Юҳанно 17:12). Худованд худро ҳангоми бо онҳо будан нигоҳ дошт, ва акнун Ӯ онҳоро ба Падари худ барои муҳофизат, ягонагӣ, муҳаббат, тақдис ва шодӣ месупурд. Ӯ мехост, ки онҳо шоҳидон ва шаҳодати муҳаббати Худо бошанд. Бераҳмии инсон ва ҳамлаи Шайтон ҳама дар пеши Худованд буданд, аммо Ӯ барои худ дуо кард.
Ғайр аз муҳаббате, ки Юҳанно ва шогирдон дар давоми се соли хидмати оммавии Худованд эҳсос карда буданд, онҳо пеш аз рафтани Ӯ бо муҳаббати Ӯ фаро гирифта шуда буданд. Аз ин рӯ, Юҳанно метавонист нависад: «Ба Ӯ, ки моро дӯст медорад ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни худ шустааст ва моро салтанат, коҳинон ба Худо ва Падари худ гардонидааст: ба Ӯ ҷалол ва қудрат то абад бод. Омин» (Ваҳй 1:5-6). Дуои Худованд дар Юҳанно 17 муҳаббати Ӯро ба худ тасдиқ кард: он чизе ки дар абадият дар машваратҳои Худо оғоз ёфт, дар ҳаёт ва марги Масеҳ ба мо «тавсия» шуд (Румиён 4:5-8).
Шогирдон дар ин муҳаббат ҳангоми иштирок дар хидмати оммавии Худованд иҳота шуда буданд. Пеш аз он ки Ӯ онҳоро тарк кунад, ба онҳо итминон дод, ки Ӯ барои онҳо ҷой тайёр мекунад ва баргаштани худро ваъда дод, Ӯ дуо кард: «Падар, дар бораи онҳое, ки Ту ба Ман додаӣ, Ман мехоҳам, ки дар куҷое ки Ман ҳастам, онҳо низ бо Ман бошанд, то ки ҷалоли Маро, ки Ту ба Ман додаӣ, пеш аз бунёди ҷаҳон бубинанд» (Юҳанно 17:24). Чӣ муҳаббат! Ӯ ҳамеша дар бораи худ фикр мекард.
Муҳаббат дар боғи Ҷетсемани
«Аз ин рӯ, Ӯ аз онҳо боз пурсид: “Кӣ меҷӯед?” Ва онҳо гуфтанд: “Исои Носирӣ”. Исо ҷавоб дод: “Ман ба шумо гуфтам, ки Ман ҳастам: агар шумо Маро меҷӯед, бигзор инҳо раванд”; то ки сухане, ки Ӯ гуфта буд, иҷро шавад: “Дар бораи онҳое, ки Ту ба Ман додаӣ, Ман ҳеҷ яке аз онҳоро гум накардаам”» (Юҳанно 18:7-9). Юҳанно ва дигар шогирдон дар ин ҷо дарси дигарро омӯхтанд. Ғайр аз он ки Худованд дар дуо заҳмат мекашид, дар ҳоле ки онҳо хоб буданд, Ӯ гурези онҳоро таъмин кард. Ӯ худро то охир муҳофизат кард, зеро онҳоро дӯст медошт. Бо бӯса хиёнат карда шуд, аз ҷониби гурӯҳ дастгир карда шуд, Худованд боварӣ ҳосил кард, ки худаш озодона рафтанд. Шогирдон инчунин дар бораи бахшиш омӯхтанд, зеро Худованд гӯши Малхусро шифо дод. Шогирдон тавонистанд «раванд». Онҳо озод карда шуданд, зеро фишор ба Худованд афзоиш ёфт. Ӯ ҳеҷ касеро, ки Падар ба Ӯ дода буд, гум накард; Ӯ ҷои онҳоро гирифт. Юҳанно дарси дигарро дар бораи муҳофизат ва бахшиш гирифт.
Муҳаббат аз салиб
Шогирде, ки Исо дӯст медошт, сари худро ба синаи Ӯ гузошта буд; ӯ медонист, ки Худованд ӯро дӯст медорад. Дар пои салиб – бо модари Худованд, хоҳари модараш, Марям зани Клеопа ва Марями Маҷдалия – Юҳанно дар бораи муҳаббати Худованд омӯхтанро идома дод. Худованд гуфт: «Зане, писари худро бубин». Сипас Ӯ ба шогирд мегӯяд: «Модари худро бубин». Ва аз он соат шогирд ӯро ба хонаи худ бурд» (Юҳанно 19:27). Муҳаббат аз Худованди азобкашӣ ҷорӣ шуданро идома дод; фикрҳои Ӯ доимо дар бораи дигарон аст, на дар бораи худ. Ӯ модари худро ба нигоҳубини Юҳанно супурд. Чӣ дарси пурқувват барои Юҳанно ва ҳамаи имондорон! Муҳаббат медиҳад. Муҳаббат муҳофизат мекунад. Муҳаббат ба некӯаҳволии дигарон назар мекунад. Муҳаббат ҳамеша дар амал дида мешавад. Аз Юҳанно, ки ӯро ба хонаи худ бурд, ҷавоби фаврӣ буд.
Наздикии ҷисмонии Юҳанно ба Худованд ҳанӯз аён буд; дигар шогирдон Ӯро тарк карда, гурехта буданд. Шояд Юҳанно низ гурехта бошад, зеро Матто 26:56 мегӯяд, ки «ҳамаи шогирдон Ӯро тарк карда, гурехтанд». Аммо Юҳанно баргашт, дар назди Худованд дар назди салиб истода буд. Худованд дар салиб ҳафт чиз гуфт; Юҳанно сетои онҳоро сабт кард. Илова бар таъмини «писар» ва «хона» барои модараш, Ӯ гуфт: «Ман ташнаам» ва «Иҷро шуд» (Юҳанно 19:29-30). Ӯ таълимот ва омӯзиши Ӯро дар давоми хидмати оммавии Ӯ шунида буд. Ӯ мӯъҷизаҳоро дида буд. Ӯ шарҳи хусусии масалҳо ва мавъизаҳои душворро шунида буд. Ӯ бо Худованд зиндагӣ ва сафар карда буд. Ӯ бо Ӯ хидмат карда буд. Ҳоло, дар салиб ӯ суханони охирини Ӯро шунид, вақте ки Ӯ наҷоти моро ба анҷом расонд. Ва Юҳанно тағир ёфт. Худованд ӯро тавоно кард, ки дар бораи муҳаббат, нур ва зиндагӣ нависад.
Дарсҳо равшананд
Юҳанно аз Масеҳи эҳёшуда бисёр чизҳои дигарро омӯхт. Инҷил, се нома ва китоби Ваҳй пур аз дастурҳо барои мо мебошанд. Худо мутобиқатро меҷӯяд; Ӯ мехоҳад, ки мо «ба сурати Писари Ӯ мутобиқ шавем» (Румиён 8:29). Дарсҳо аз синаи Исо равшананд. Биёед кӯшиш кунем, ки ҷои пастро гирем ва якдигарро бо муҳаббат хидмат кунем. Ин метавонад шустани пойҳои як бародари имондорро талаб кунад. Ҷаҳон пур аз ифлосӣ аст; истифодаи моҳиронаи Калом барои пок кардани бародарони мо лозим аст. Худованд намунаи мост. Ӯ ваъда дода буд, ки Тасаллидиҳандаи дигарро мефиристад. Рӯҳи Муқаддас омадааст. Мо бояд дар Рӯҳ роҳ равем, аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ шавем ва аз Рӯҳ пур шавем. Дуои Худованд ба ягонагӣ тамаркуз мекунад. Оё мо муттаҳидем?
Дар боғ, Худованд дар бораи худ ғамхорӣ ва муҳаббат нишон дод; Ӯ инчунин душманро бахшид. Мо дар ин соҳаҳо чӣ гунаем? Аз салиб, Худованд дар бораи модараш ғамхорӣ кард. Мо бо оилаҳои худ чӣ гунаем? Биёед ин оятҳоро дар бораи Юҳанно дар хотир дорем: «Ҳоло дар сари дастархон яке аз шогирдони Ӯ дар синаи Исо буд, ки Исо ӯро дӯст медошт ... ба синаи Исо такя карда буд» (Юҳанно 13:23,25). Мо аз синаи Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ дарсҳои зиёдеро меомӯзем. Вақте ки мо ба Ӯ наздикем, мисли Юҳанно – шунидани тапиши дили Ӯ, шунидани таълимоти Ӯ, дар ҳолати гӯш кардани Ӯ будан – биёед он чизеро, ки Ӯ ба мо мегӯяд, иҷро кунем. Мо фоида мебинем, дигар масеҳиён сохта мешаванд, Масеҳ бузург мешавад ва Худо ҷалол меёбад.
