Худо ҳама чизро дар бораи мо медонад
Дар наздикии оғози ҳар як нома, Худованд мегӯяд: «Ман аъмоли туро медонам» (Ваҳй 2:2,19; 3:1,8,15); ё «Ман ранҷу азоб ва фақирии туро медонам» (Ваҳй 2:9); ё «Ман медонам, ки ту дар куҷо зиндагӣ мекунӣ» (Ваҳй 2:13).
Худои мо ҳамадон аст: «Ӯ ҳама чизро медонад» (1 Юҳанно 3:20). Ӯ муҳити онҳоро медонист. Ӯ мушкилоти онҳоро медонист. Ӯ ҳама чизеро, ки ин калисоҳо карда буданд, медонист. Ҳамин тавр, Худо ҳамаи шароити зиндагии ҳар яки онҳоро медонист.
Ин тааҷҷубовар нест, зеро Исо ҳамчун «дар миёни» калисоҳо тасвир шудааст (Ваҳй 1:13). Ӯ инчунин ҳамаи шароити моро ҳамчун шахсони алоҳида медонад: «Ӯ ҳамаи одамонро медонист. Ӯ ба шаҳодати инсон дар бораи инсон ниёз надошт, зеро Ӯ медонист, ки дар инсон чӣ ҳаст» (Юҳанно 2:24-25).
Чӣ тавре ки Худо ҳама чизро дар бораи ҳаёт дар калисоҳои асри як медонист, Ӯ инчунин ҳама чизро дар бораи ҳаёт дар ҳамаи калисоҳои имрӯза медонад. Мо бояд инро дарк кунем. Ҳар чӣ вазъияти ҷамъиятӣ ё инфиродии мо бошад, он аз ҷониби Сарвари Калисо маълум аст (Қӯлассиён 1:18-19). Ин бояд дар ҷаҳоне, ки мушкилот ногузир аст, таскинбахш бошад (Юҳанно 16:33).
Ба паёмҳои Ӯ гӯш диҳед
Пас аз он ки паёми асосӣ аз ҷониби Худованд ба ҳар як калисо расонида шуд, Ӯ онҳоро даъват мекунад: «Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд» (Ваҳй 2:7,11,17,29; 3:6,13,22).
Дар нома ба ҳар як калисо, ин фармон – гӯш додан ба овози Рӯҳ ва шунидани он чизе, ки Ӯ мегӯяд – бо ваъда ба ғолиб зич алоқаманд аст. Ғолиб – ба гуфтаи Юҳанно, нависандаи Ваҳй – касест, ки «имон дорад, ки Исо Писари Худост» (1 Юҳанно 5:4-5).
Худо ба ҳар яке аз ин вазъиятҳои калисо тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки дар ҳар як имондор зиндагӣ мекунад, ҷавоб медиҳад (Румиён 8:11). Ҳамчунин имрӯз, Ӯ ба вазъиятҳои ҷамъиятӣ ва инфиродии мо тавассути Рӯҳи Муқаддас ҷавоб медиҳад. Худо ба мо паёмҳо мефиристад, чунон ки ба ҳар яке аз ҳафт калисо фиристод.
Ин паёмҳо метавонанд ба мо бо роҳҳои гуногун бирасанд. Аммо Китоби Муқаддас равшантарин паёми Худо ба мост, бо изҳороте, ки барои шароити гуногуни мо мувофиқанд. Шумо инчунин метавонед паёмҳоро тавассути дуо, аз як имондори дигар ё тавассути оромии рӯҳӣ дар бораи як рафтори муайян қабул кунед.
Қарори хуби Соли нав ин хоҳад буд, ки ҳамеша барои гӯш додан ба паёмҳои Худо омода бошем – ва мувофиқи онҳо амал кунем.
