Зеро ӯ ва ҳамаи онҳое, ки бо ӯ буданд, аз сайди моҳӣ, ки гирифта буданд, дар ҳайрат монданд; ва ҳамчунин Яъқуб ва Юҳанно, писарони Забдой, ки шарикони Шимъӯн буданд. Ва Исо ба Шимъӯн гуфт: «Натарс. Аз ин пас ту одамонро сайд хоҳӣ кард.» Ҳамин тавр, вақте ки онҳо қаиқҳои худро ба соҳил оварданд, ҳама чизро тарк карда, аз паи Ӯ рафтанд. Луқо 5:9–11
Мо бори охир ба Луқо 5:1–11 муроҷиат мекунем, то як саволи ниҳоӣ диҳем. Вохӯрии Петрус бо Масеҳ моро водор кард, ки пурсем: «Мо ба нокомӣ чӣ гуна муносибат мекунем?» (оятҳои 1–2), «Мо ба ҳокимият чӣ гуна муносибат мекунем?» (оятҳои 3–5), ва «Мо ба муваффақият чӣ гуна муносибат мекунем?» Ҳоло, вақте ки мо оятҳои хотимавии ин вохӯриро баррасӣ мекунем, мепурсем, «Мо ба зиндагии имонӣ чӣ гуна муносибат мекунем?»
Петрус ва онҳое, ки бо ӯ буданд, шоҳидони қудрати бузурги Худованд Исо буданд, ва ин онҳоро тарсонд. Худованд на танҳо гуфт, «Натарс,» дилҳо ва ақлҳои изтиробомези онҳоро ором кард, балки ба онҳо даъвати нав низ дод: «Аз ин пас ту одамонро сайд хоҳӣ кард.» Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки қаблан, дар оятҳои 4 ва 9, калимаи «сайд» маънои сайд кардан барои куштанро дорад, аммо дар ин ҷо он маънои сайд кардан барои наҷот доданро дорад.
Тарс дар зиндагӣ ва коре, ки Худованд онҳоро даъват мекард, ҷой нахоҳад дошт. Дар Инҷили Луқо, мо ин мавзӯи такроршавандаи «Натарс» ҳафт маротиба (Луқо 1:13, 30; Луқо 2:10; Луқо 5:10; Луқо 8:50; Луқо 12:7, 32) мебинем. Худованд моро даъват мекунад, ки бо имон зиндагӣ кунем, на бо тарс:
«Бе имон ба Ӯ писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ ба Худо наздик мешавад, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд, мукофотдиҳанда аст.» (Ибриён 11:6)
Мо ин имонро чӣ гуна инкишоф медиҳем? Ҳамон тавре ки Петрус кард: «Ба каломи Ту» (Луқо 5:5).
«Имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз каломи Худо.» (Румиён 10:17)
Барои зиндагии имонӣ, мо бояд Худовандро ба Каломи Ӯ қабул кунем. Зиндагӣ бо Каломи Ӯ моро қавӣ мегардонад, то дар ҷаҳони торик ва мурда шоҳидони нури Ӯ бошем. Ин ҷаҳон пур аз онҳоест, ки ҳар рӯз дар тарс зиндагӣ мекунанд. Аммо:
«Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат ва муҳаббат ва ақли солимро.» (2 Тимотиюс 1:7)
Ҳаввории пиронсол Юҳанно низ ба мо хотиррасон мекунад:
«Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад, зеро тарс азобро дар бар мегирад. Аммо он кӣ метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст.» (1 Юҳанно 4:18)
Лаҳзаи имрӯза
Каломи Худо барои рӯҳбаландӣ ва сохтмони мо ба мо дода шудааст. Биёед ба Каломи Ӯ сахт часпем.
