Сар хам кардан дар Малакут
Ба наздикӣ, вақте ки ман дар бораи Худованд Исои Масеҳ ва «малакут» фикр мекардам, аввалин порчаи Китоби Муқаддас, ки ба ёдам омад, дар бораи ворид шудани Худованд Исо ба Ерусалим пеш аз маргаш буд – ки имрӯз маъмулан ҳамчун «Якшанбеи Палм» ҷашн гирифта мешавад. Мардум Ӯро бо фарёдҳои «Ҳусанно ба Писари Довуд; Муборак аст Ӯ, ки ба исми Худованд меояд; Ҳусанно дар баландтарин!» пешвоз гирифтанд (Матто 21:9 NASB). Танҳо чанд рӯз пас мо мебинем, ки ҳамон мардум фарёд мезананд, ки Худовандро маслуб кунанд, ки нафрат нишон медиҳанд, на муҳаббат ва исбот мекунанд, ки эътирофи оммавии Ӯ ҳамчун Подшоҳи худ (ки дар ибораи «Писари Довуд» дида мешавад) дар дилҳои онҳо маънои воқеӣ надошт.
Ин барои ҳамаи мо, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон овардаем, вақте ки мо малакути Худо ва аҳамияти онро имрӯз баррасӣ мекунем, як мушкилот эҷод мекунад. Оё мо дар ҳақиқат ҳамчун онҳое зиндагӣ мекунем, ки дар малакути Худо ҳастанд, ҳамчун тобеони содиқ ва вафодор бо дилҳои пур аз ибодат сар хам мекунем?
Малакут дар Навиштаҳо бо чанд роҳи гуногун пешниҳод шудааст. Ду ибораи маъмултарин «малакути Худо» ва «малакути осмон» мебошанд. Дар Луғати мухтасари Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «дар бисёр ҷиҳатҳо ин ду ибора якхелаанд, аммо «малакути осмон» танҳо дар Инҷили Матто омадааст ва дар муқоиса бо Масеҳ дар рӯи замин қарор дорад. Он ба ҳукмронии он чизе, ки Худо дар осмон муқаррар кардааст, ишора мекунад ва вақте ки Масеҳ ба осмон рафт, оғоз ёфт. Онро метавон бо чароғҳое, ки Худо дар осмон гузоштааст, то рӯшноӣ диҳанд ва бар замин ҳукмронӣ кунанд, тасвир кард. «Малакути Худо» бештар бо ҳолати ахлоқие, ки дар инсон барқарор шудааст, алоқаманд аст».
«Ахлоқӣ», ба мо хотиррасон карда мешавад, ба он чизе, ки дуруст аст – рафторҳо ва эътиқодҳое, ки ба он чизе, ки мувофиқи Каломи Худо қобили қабул аст ва не, алоқаманд аст. Ба ибораи дигар, ҷанбаҳои аҷиби малакути Худо мустақиман бо он чизе, ки мо дуруст мешуморем ва чӣ гуна рафтор мекунем, алоқаманданд. Онҳо хеле амалӣ мешаванд.
