Зиндагӣ ҳамчун ғолибон тавассути Масеҳ ва Рӯҳулқудс

На зиндагӣ дар шикаст, балки зиндагӣ ҳамчун ҒОЛИБ

Худо мӯъминро ба ҳамин монанд, тавассути қудрати Рӯҳулқудс, барои боло рафтан аз фасоди атроф муҷаҳҳаз месозад.

Илова бар мубориза бар зидди он чизе, ки берун аз мост, ду чизи дигар низ ҳаст:

• Ҷисм бар зидди Рӯҳулқудс дар мо, ки мавзӯъ дар Ғалотиён аст; ва
• Табиати гуноҳкори мо бар зидди табиати наве, ки мо лаҳзаи аз нав таваллуд шуданамон мегирем, ки мавзӯи ҳозираи мост.

Табиати нав гуноҳ намекунад ва наметавонад гуноҳ кунад:

Ҳар кӣ аз Худо таваллуд шудааст, гуноҳ намекунад, зеро тухми Ӯ дар вай мемонад, ва ӯ гуноҳ карда наметавонад, зеро ки аз Худо таваллуд шудааст (1 Юҳанно 3:9 NKJV).

«Тухми Ӯ» ба он чизе ишора мекунад, ки аз Худо таваллуд шудааст, ки ҳамеша нек ва бегуноҳ аст. Вақте ки Худованд Исо, Масеҳ, аз ҷониби халқи худ рад карда шуд, мо мехонем, ки

ба ҳамаи онҳое ки Ӯро қабул карданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд; ки на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд (Юҳанно 1:12).

Дар ин ҷо мо ба як сирр даст мезанем. Ҳеҷ кас нест, ки нек бошад,

зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23),

аммо шахсоне, ки ба Худо имон доранд, бо имон Онро, ки Ӯ фиристодааст, бидуни кӯшиши худ, пайдарпайӣ, имтиёзҳо ё мавқеъ қабул мекунанд. Ин дахолати Худоро дар назар дорад, аммо иштироки худи моро истисно намекунад: ба Ӯ эътимод кардан, ба Писари Ӯ имон овардан ва Ӯро қабул кардан. Ӯ лаҳзаи имон оварданамон ба ҳаёти мо дохил мешавад ва дар мо ба воя мерасад. Яҳёи Таъмиддиҳанда дар ин бора гуфт: «Ӯ бояд афзояд, аммо ман бояд кам шавам» (Юҳанно 3:30). Ҳар он чизе, ки аз Ӯ нест, бояд биравад, ва дар айни замон Худованд Исо дар ҳаёти мо бузургтар хоҳад шуд.

Ғолиб дар Румиён

Қонуни Худо «муқаддас» аст – чунон ки ҳар яке аз Даҳ Аҳком – «ва одилона ва нек» ва инчунин «рӯҳонӣ» аст (Румиён 7:12-14). Аммо чӣ гуна чизе ин қадар нек, ки аз ҷониби Худо дода шудааст, метавонад ба мо ин қадар мушкилот эҷод кунад? Ҷавоб ин аст, ки қонун ҳамчун оина амал мекунад, то ба мо нишон диҳад, ки мо чӣ бояд бошем ва кунем.2 Он наметавонад ягон тағйирот ё ҳаёт бахшад; он танҳо он чизеро маҳкум мекунад, ки мувофиқи қонуни Аҳди Қадим нест.

Он қонун табиати гуноҳкори инсонро, гӯё, барангехта, то ҳадди имкон кӯшиш кунад, ки аҳкоми Худоро риоя кунад. Ҷисм мегӯяд: «Ман мекунам». Аммо Каломи Худо дар асл мегӯяд: «Шумо наметавонед, сарфи назар аз кӯшишҳои беҳтарини худ». Ин раванд чизест, ки ҳар як мӯъмин бояд аз он гузарад, то ба Худо эътимод карданро ёд гирад, зеро ин табиат танҳо вақте мӯъминро тарк мекунад, ки ӯ «хоб рафтааст» ё «бо» муқаддасон дар рабудан «якҷоя гирифта шудааст» (1 Таслӯникиён 4:13-17).

Он чизе ки ҳавворӣ Павлус дар Румиён 7 дар бораи муноқишаи байни ду табиат тасвир кардааст, дастури Худо барои мост, он танҳо барои нақл кардани таҷрибаҳои Павлус нест. Бо пайравӣ аз ҳавворӣ, ки ӯ аз Масеҳ пайравӣ мекард (1 Қӯринтиён 11:1), мо аз муборизаҳои ӯ дарс мегирем. Тавассути онҳо, Павлус омӯхт, ки ба Худованд Исо, ки дар осмон аст, ба Он ки ӯро дар роҳи Димишқ вохӯрда буд, эътимод кунад.

Ҳамон Исо Рӯҳулқудсро ҳамчун Роҳнамо ва Ёвари мо фиристодааст. Тавассути мубориза мо меомӯзем, ки худро доварӣ кунем ва ба Масеҳ эътимод кунем, на танҳо ҳамчун Наҷотдиҳандаи мо, балки ҳамчун Роҳбари мо. Сарфи назар аз он ки Ӯ ҳоло дар осмон аст, Ӯ ба мо тавассути Рӯҳи Худ кӯмак мекунад.

Баъзе заминаҳо

Румиён ба таври мунтазам бисёр масъалаҳои доктриналиро пешниҳод мекунад, аммо мавзӯи асосии он адолати Худост. Боби 1-5 адолати Худоро дар инҳо нишон медиҳад:

• Фош кардан ва маҳкум кардани гуноҳ ва ҳар гуноҳкор, ва
• Эълон кардани «одилона» гуноҳкори тавбакарда, ки ба Худо имон дорад, ба монанди Иброҳим, падари ҳамаи мӯъминон. Худо ҳамаи амалҳои гуноҳкоронаи мӯъминонро бахшидааст (4:7,25-5:1; 1 Юҳанно 1:9-ро баррасӣ кунед).

Аз миёнаи Румиён 5 сар карда, мо мебинем, ки Худо бо решаи масъала, табиати гуноҳ, сарукор дошт ва нишон дод, ки он аз табобат берун аст. Ӯ гуноҳҳои эътирофшударо дар асоси қурбонии Писари Худ ва аз сабаби имони мо ба Ӯ мебахшад. Аммо, Худо табиати гуноҳро намебахшад; Ӯ онро абадӣ маҳкум мекунад, зеро аз он чизе нек баромада наметавонад. То он даме, ки мо ҳангоми кӯшиши писанди Худо будан ба худамон эътимод мекунем, мо аз заминаи нодуруст ва зери роҳбари нодуруст кор мекунем.

Румиён 6 нишон медиҳад, ки мо аз қудрати гуноҳ ва марг озод шудаем, ки аз ҷониби як Устоди нав, Худованди мо Исои Масеҳ харида шудаем. Ин дар назар дорад:

• Истифодаи воқеии имони шахс, муайян кардани худ бо Масеҳ, ки дар таъмид ифода ёфтааст;
• Кори муҳаббати Худо дар дилҳои мо, ки мо худро барои гуноҳ мурда ҳисоб кунем, ба ин васила аз таъсири устоди кӯҳна ба мо пешгирӣ кунем; ва
• Дахолати Рӯҳулқудс, вақте ки мо худро ва аъзои худро ба Ӯ медиҳем, то Ӯ назорати пурра дошта бошад, то Ӯ моро роҳнамоӣ кунад.

Мо дигар зери назорати ҷисм, худ ё устоди кӯҳна нестем. Румиён 7 тафсилоти бештарро пешниҳод мекунад ва ҷисмро бо беҳтарин ниятҳо ва кӯшишҳои худ, ҳатто дар мӯъмин комилан нотавон нишон медиҳад, ки чизҳоро худаш «ислоҳ» кунад ё Худоро писанд кунад.

Румиён 8 меомӯзонад, ки чӣ гуна Рӯҳулқудс захираҳои навро сафарбар мекунад, то моро аз шикаст боло барад. Ӯ инро тавассути ҷалб кардани мо бо Масеҳ ва он чизе ки Ӯ дар марг ва эҳёи Худ ба анҷом расонидааст, мекунад. Ҳамин тариқ, бо тамаркуз ба Ӯ, имон, ирода ва дилҳои мо – ҳамаи мо – ба Масеҳ ҷалб карда мешаванд ва аз Ӯ пур мешаванд. Павлус аз мисоли худ ва дарсҳое, ки ӯ омӯхтааст, нишон дод, ки ба берун аз худ нигоҳ кунад. Ҳамин тавр кардан моро водор мекунад, ки нотавонии худро эътироф кунем ва худро ба Ӯ, ки худро барои мо дод, супорем (Ғалотиён 2:20). Мо «ба Ӯ, ки аз мурдагон эҳё шуд, тааллуқ дорем, то ки мо барои Худо мева оварем» (Румиён 7:4). Ин масъалаи такя ба Худованд дар ҷалол аст – дар омӯхтан, роҳ рафтан, пайравӣ кардан ва итоат кардан – ва ҳама чизро бо қуввае, ки Рӯҳулқудс медиҳад, анҷом додан.

Ғолиб

Ба ҷои он ки аз худбинӣ, ноумедӣ ё ҳилаи душман мағлуб шавем, Худованд моро тавассути душвориҳо барои ғолиб шудан омода мекунад. Ба ҷои

Эй инсони бадбахт, ки ман ҳастам (7:24),

мо метавонем бо пирӯзӣ бигӯем,

Ман Худоро тавассути Исои Масеҳ, Худованди мо, шукр мегӯям (ояти 25).

Ман қиссаи мардеро хондам, ки аз киштӣ афтод. Наҷотдиҳандаи ӯ, ки фарёдҳои ноумедии ғарқшударо шунид, то он даме ки қурбонӣ зери об мерафт, интизор шуд. Сипас ӯ зуд мардро наҷот дод. Чаро интизорӣ? Наҷотдиҳанда интизор шуд, зеро дар акси ҳол ҳарду нобуд мешуданд. Ба ҳамин монанд, чунон ки Румиён 8 нишон медиҳад, Худованд интизор мешавад, то он даме ки мо ба нуқтаи таслими комил ба Ӯ ва ба Рӯҳулқудс расем, ва сипас Ӯ ба таври аҷиб кӯмак мекунад. Ҷолиб он аст, ки ояти 28 ин таҷрибаҳоро бо роҳҳои Худо бо мо, баъзан дар интизом ва танбеҳ, ки дар ниҳоят ба иҷрои маслиҳати Ӯ мерасонад (оятҳои 29-30) мепайвандад. Ин оятҳо муносибатҳои Худоро бо мо дар заминаи муносибати муҳаббат байни Ӯ ва мо ҷамъбаст мекунанд, зеро Ӯ ҳама чизро барои некӣ ба онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, якҷоя кор мекунад. Ӯ дар назорати комил аст ва мувофиқи мақсади Худ роҳнамоӣ мекунад, моро ба сурати Писари Худ табдил медиҳад, то ки мо ба Ӯ монанд бошем, ба Ӯ мувофиқат кунем.

Биёед ба моҳӣ дар аввали ин таҳқиқоти хурд баргардем. Мо ҳоло мефаҳмем, ки он на танҳо пулакҳо барои муҳофизат ва болҳо барои ҳаракат, балки энергияро низ талаб мекунад. Ду шакли рақобаткунандаи энергия вуҷуд дорад. Аввал ҷисм кӯшиш мекунад, ки иродаи Худоро иҷро кунад, аммо наметавонад, кӯшишҳои зиёд мекунад, аммо бидуни натиҷаҳои хуб. Сипас Рӯҳулқудс дар мо, ки бо Масеҳ дар осмон ва ҳаёти нав дар мо муайян мешавад, қувват медиҳад, то ғолиб ояд. Ин энергияи дуюм он чизест, ки мо барои ғолиб шудан ба он ниёз дорем.

Бештар дар бораи ғолибон

Худованд Исо шогирдони Худро омӯзонд, ки ғолиб бошанд, ва тавассути Номаҳо Ӯ имрӯз ба мо меомӯзонад, ки чунин зиндагӣ кунем, гарчанде ки ғолиб будан мубориза аст. Бори аввал ин мафҳум дар Аҳди Ҷадид зикр шудааст, ки маънои ин калимаро нишон медиҳад:

Вақте ки қавитар аз ӯ бар ӯ меояд ва ӯро мағлуб мекунад, ӯ ҳамаи силоҳи ӯро, ки ба он эътимод дошт, аз ӯ мегирад ва ғаниматҳои ӯро тақсим мекунад (Луқо 11:22).

Он ки ғолиб меояд, назорат дорад. Худованд Исо ин калимаро барои Худаш истифода бурд:

Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт; аммо дилшод бошед, ман ҷаҳонро мағлуб кардам (Юҳанно 16:33).

Барои ғолиб шудан мо бояд ба Худованд Исои Масеҳ эътимод кунем, ки бо Ғолиби бузург муайян шавем. Бо ба Ӯ нигоҳ кардан, аз Ӯ омӯхтан, худро ба Ӯ супурдан, аз Ӯ ҳама чизеро, ки лозим аст, гирифтан, дар ҳоле ки аз худ чизе интизор набудан, Рӯҳулқудс метавонад кӯмак кунад.

Мо то он даме, ки дар ин ҷаҳон ҳастем, бо ҳама гуна мушкилот рӯ ба рӯ хоҳем шуд. Павлус онҳоро чунин ҷамъбаст кард,

Аз бадӣ мағлуб нашавед, балки бадиро бо некӣ мағлуб кунед (Румиён 12:21).

Ӯ инчунин табобатро дод:

Бинобар ин, биёед корҳои торикиро аз худ дур кунем ва силоҳи нурро ба бар кунем (13:12).

Дар баробари ин дастури охирин, Павлус навишт,

Худованд Исои Масеҳро ба бар кунед ва барои ҷисм ҳеҷ гуна тадбир набинед, то хоҳишҳои онро иҷро кунед (ояти 14).

Ин як ӯҳдадории доимӣ аст ва ҳушёрӣ, худшиносӣ, эътирофи хатоҳо ва худро ба Ӯ супурданро талаб мекунад. Ин маънои дуо карданро дорад, чунон ки падар дар Марқӯс 9:24 гуфт: «Худовандо, ман имон дорам; ба беимонии ман кӯмак кун!» Дар асл, Худованд мехоҳад ба мо кӯмак кунад, ки ғолиб бошем.

Мо аз ғолибон бештарем тавассути Ӯ, ки моро дӯст дошт (Румиён 8:37)

пешниҳод мекунад, ки мо метавонем тавассути Ӯ супер-ғолибон бошем.

Навиштаҳои Юҳанно ба мо барои ғолиб шудан бисёр кӯмак мекунанд.3 Дигар ҳаввориён аллакай аз ин саҳна ғайб зада буданд, вақте ки Юҳанно навишт. Дар асл, ӯ муддати тӯлонӣ дар ин ҷо танҳо нафаре буд, ки аз онҳо зинда монд (Юҳанно 21:22-25-ро баррасӣ кунед). Он чизе ки Юҳанно дар Инҷили худ дар бисёр ҳолатҳо ва роҳҳо, ва дар боқимондаи навиштаҳои худ ҳамчун фармонҳо ва дастурҳо навишт, зарурати моро ҳамчун мӯъминон барои эътимод ба Худованд барои зинда мондан нишон медиҳад. Ҳама чиз дар ин системаи ҷаҳонӣ, зери худои ин аср ва ҳокими ин ҷаҳон, барои нест кардани ҳар як шаҳодати Худованд, ҳар чизе ки Ӯро намояндагӣ мекунад ва Ӯро эҳтиром мекунад, тарҳрезӣ шудааст. Дар чунин заминаи душвор Худованд нишон медиҳад, ки Ӯ чӣ қадар тавоно аст, бо имкон додани шогирдони Худ, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, то идома диҳанд ва зинда монанд, танҳо тавассути эътимоди онҳо ба Ӯ. Ҳатто вақте ки онҳо мемиранд, онҳо ҳамчун шаҳидон мемиранд, ки ин маънои онро дорад, ки онҳо ғолибонанд. Бигзор мо худро ба Устоди маҳбуби худ супорем, аз Ӯ пайравӣ кунем ва Ӯро эҳтиром кунем, то он даме ки Ӯ биёяд!

ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ

1. «Бояд», аз зарурати мутлақ, дар Юҳанно 3 се маротиба истифода шудааст. Аввал, «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (ояти 7, айнан «аз боло»). Баъд, «Писари Одам бояд баланд бардошта шавад» (ояти 14), ки ба салиб кашидани Ӯ ишора мекунад, зеро бидуни қурбонии Ӯ мо абадӣ гум мешудем. Изҳороти Яҳёи Таъмиддиҳанда дар бораи «бояд»-и сеюм ба якум ва дуюм асос ёфтааст, ки ягона воситаи рушд ё пешрафтро таъмин мекунад. Зарурати худшиносии доимӣ, бартараф кардани он чизе ки ба рушд монеъ мешавад, бо ӯҳдадории доимӣ ва садоқат ба Масеҳ дар назар дошта шудааст.
2. Мо зери қонуне нестем, ки ба Исроил дода шуда буд. Аммо, вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки иродаи Худоро бо қувваи худ иҷро кунем, худро ба ҳамин монанд зери қонун мегузорем ва ноком мешавем. Пас аз он ки мо дарсҳои дар ин мақола зикршударо омӯхтем, худро зери қонуни Масеҳ хоҳем ёфт (Ғалотиён 6:2), ки бо кӯмаки Ӯ метавонем иродаи Худоро иҷро кунем. Ин ба таълимоти Румиён 8 мувофиқат мекунад.
3. «Ғолиб», «мағлуб кардан», «фатҳ кардан» ва «пирӯзӣ» дар навиштаҳои Павлус ҳафт маротиба (Румиён 3:4, 8:37, 12:21; 1 Қӯринтиён 15:54,55,57) омадаанд. Дар 1 Юҳанно шакли феъл шаш маротиба (2:13-14, 4:4, 5:4-5) ва исми «пирӯзӣ», аз ҳамон решаи юнонӣ, як маротиба (5:4) – дар маҷмӯъ ҳафт маротиба дар он нома омадааст. Дар паёмҳои Худованд ба ҳафт калисо ҳамин истилоҳ ҳафт маротиба дар бораи мӯъминони пирӯз (Ваҳй 2:7,11,17,26, 3:5,12,21) ва як маротиба дар бораи Худованд (3:21) истифода шудааст. Дар боқимондаи Ваҳй ин истилоҳ дар маҷмӯъ нӯҳ маротиба истифода шудааст: дар бораи Худованд, Барра, мӯъминон ва душман.