«То омадани Ӯ»
«То омадани Ӯ» калимаҳои гаронбаҳоянд. Онҳо дар робита бо Шоми Худованд навишта шудаанд, ки Павлус дар 1 Қӯринтиён 11:23-36 зикр кардааст. Ин зиёфати муҳаббат ва ёдбуди меҳрубононаи Ӯст, ки кайҳо, дар шабе, ки Ӯро хиёнат карданд, нон ва ҷомро гирифт, ки рамзҳои баданест, ки Ӯ дод ва хунест, ки Ӯ рехт. «Инро ба ёди Ман кунед» (ояти 24 KJV). Оҳ! Он дархосте, ки Ӯ бо назардошти салиб бо азобу шарми он, бо амиқтарин қаъри доварӣ кард! Дар хотир доред, ки ин барои шумо буд; ва ҳоло Маро дар хотир доред. Аз ин рӯ, «ҳар гоҳ ки ин нонро мехӯред ва ин ҷомро менӯшед, марги Худовандро то омадани Ӯ эълон мекунед» (ояти 26).
Ҳар гоҳ ки мо дар рӯзи Худованд дар сари суфраи Худованд ҷамъ меоем, худи Худованд бояд ягона объекти пеши назари мо бошад, то ба Ӯ ибодати дилҳои худро, ҳамду санои лабҳои худро диҳем. Бо роҳбарии Рӯҳи Ӯ, мо Ӯро танҳо чунон хоҳем дид, ки Ӯ дӯст дошт ва худро барои мо дод; ва мо Ӯро чунон мебинем, ки Ӯ зинда аст, тахти пурҷалоли осмонро пур мекунад, ҳеҷ гоҳ худро фаромӯш намекунад, ҳамеша ғамхорӣ мекунад, дӯст медорад ва ҳар яки моро роҳнамоӣ мекунад. Вақте ки мо инро ба ёди Ӯ мекунем, мо инро «то омадани Ӯ» мекунем. Ҳамаи чунин ёдбудҳои зоҳирӣ вақте қатъ мешаванд, ки Ӯ ниҳоят халқи бо хун харидаи худро ба хона мебарад, ба хонаи Ӯ ва хонаи мо, ба Падари Ӯ ва Падари мо.
«То омадани Ӯ» мо муҳаббати Ӯро дар хотир дорем ва Ӯро ҳамду сано мегӯем ва ибодат мекунем.
«То омадани Ӯ.» Инҳо калимаҳое ҳастанд, ки ҳеҷ гоҳ набояд дилҳои моро тарк кунанд. Онҳоро метавон паёми осмонӣ барои халқи интизори Ӯ номид. Агар онҳо танҳо дар ҷонҳои мо садо диҳанд ва такрор шаванд, ҳама чиз бо мо хуб хоҳад буд. Шодию осоиш насиби ҳаррӯзаи мо хоҳад буд ва иттиҳод бо Ӯ пайваста воқеитар хоҳад шуд.
«То омадани Ӯ» мо хидмат мекунем, на бо иродаи худ, балки мувофиқи иродаи Ӯ, аз Ӯ мепурсем: «Худовандо, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» (Аъмол 9:6 kjv). Чӣ хидмате Ӯ мегирифт, агар ҳамааш бо ғайрат ва худдорӣ анҷом дода мешуд; чӣ ҷиддият ва садоқат ҳамаи кори моро барои Ӯ ҳамроҳӣ мекард! Чӣ гуна мо вақти худро, соатҳои гаронбаҳоеро, ки Ӯ ба мо медиҳад, ки аксар вақт агар мо танҳо «то омадани Ӯ»-ро дар хотир дорем, гунаҳкорона зоеъ мешаванд, истифода мебурдем! Чӣ энергия ва шӯҳратпарастӣ моро фаро мегирифт, агар ин калимаҳо ҳеҷ гоҳ фаромӯш намешуданд!
«То омадани Ӯ.» Ин фикр ба мо кӯмак мекунад ва моро дар он роҳ ва зиндагӣ нигоҳ медорад, ки файзи Ӯ моро ба он даъват кардааст. Баъзеҳо дар бораи зиндагии амиқтар ва дигарон дар бораи зиндагии баландтар сухан мегӯянд; беҳтарин ин аст, ки зиндагии фурӯтанонаро пеш барем. Ба ин мо даъват шудаем, ки роҳ равем, чунон ки Ӯ роҳ рафт, то аз Ӯ, ки фурӯтан ва хоксор буд, пайравӣ кунем. Мо бо хоҳиши худ аз паи Ӯ сахт хоҳем рафт, нанги Ӯро берун аз урдугоҳ хоҳем бардошт, агар танҳо дар хотир дорем, ки ҳамааш «то омадани Ӯ» аст.
«То омадани Ӯ.» Мубориза насиби мост, дар ҳоле ки дар ин ҷисм ҳастем. Он қатъ намешавад. Душманони мо рӯҳҳои шарир, ҷаҳон ва ҷисм ҳастанд, аммо пирӯзӣ аз они мост. Ӯ ғолиб омад, ва тавассути Ӯ мо ғолиб меоем. «То омадани Ӯ» мубориза идома дорад, аммо вақте ки Ӯ меояд, мубориза ба охир мерасад ва Шайтон комилан зери пойҳои мо пахш хоҳад шуд. Чӣ ангезае барои муборизаи хуби имон, барои пайваста муқовимат кардан, вақте ки ҳадаф дар назар аст!
«То омадани Ӯ» ҳадаф аст.
Озмоишҳо, мушкилот ва бори зиндагӣ – дар бораи инҳо чӣ? Тасаллои ҳозира, кӯмаки ҳозира вуҷуд дорад. Дуо паноҳгоҳи мост. Худованд бори бузургро мебардорад. Ба назди Ӯ биравед ва бори имрӯзро ба Ӯ гузоред. Ӯ онро мегирад, зеро Ӯ инро гуфтааст. На танҳо бори фардо ё ҳафтаи оянда, балки бори имрӯзро низ. Ҳатто вақте ки мо аз имтиёзи худ истифода мебарем ва бори худро ба Худованд мегузорем, мо бояд паёми осмонӣ ба худи Ӯро дар хотир дорем: «то омадани Ӯ.»
Оё дар ин асри торик ва бад, чунон ки имрӯз аст, вақти гиря ва нолаи зиёдтар буд? Ашкҳои дард, ашкҳои ғам, ашкҳои мотам! Азизони рабудашуда, дигарон бемор ва ба қабр наздик! Аммо – муборак бод номи Ӯ! Гиря шабро таҳаммул мекунад, «аммо шодӣ субҳ меояд» (Забур 30:5). Ҳамааш «то омадани Ӯ» аст. Ӯ ҳамаи ашкҳоро пок мекунад. Мо бо азизони наҷотёфта ва дӯстони худ дар ҳузури Ӯ вомехӯрем. «То омадани Ӯ» ҳоло ҳам барои ҳамаи дардҳои дили мо малҳам аст, ва бо имон мо метавонем аз байни ҳамаи ашкҳое, ки мерезем, табассум кунем.
«То омадани Ӯ.» Ин калимаҳои муборакро санҷед. Бубинед, ки оё дар ҳаёти шумо ҳамчун масеҳӣ чизе ҳаст, ки ба онҳо татбиқ нашавад. Онҳо ба ҳама чиз дохил мешаванд, агар мо танҳо онҳоро бештар чашмони худро ва дилҳои худро пур кунем. Он гоҳ мо дар ҳақиқат «то омадани Ӯ» машғул хоҳем шуд.
«То омадани Ӯ» ва Ӯ хоҳад омад. «Муддати кӯтоҳ» бояд як рӯзи муборак ба охир расад. «Муддати кӯтоҳ» ба охир мерасад – ва баъд чӣ? Оҳ, шодӣ! Мо Ӯро чунон хоҳем дид, ки Ӯ ҳаст. Ин кофӣ аст! Биёед аз ин ҷо равем ва ба Ӯ беҳтар хидмат кунем, ва «муддати кӯтоҳ»-ро содиқона ва садоқатмандона ба Ӯ «то омадани Ӯ» гузаронем.
