«Пас ба мо омӯз, ки рӯзҳои худро ҳисоб кунем, то дили ҳикмат пайдо кунем» (Забур 90:12)Зиндагӣ дар нури абадият - ин тамаркузест, ки мо имрӯз боз ба он ниёз дорем. Ки мо аз худ савол медиҳем: Чӣ дар 10,000 сол муҳим хоҳад буд? Чӣ дар ҳақиқат муҳим хоҳад буд?
Дар 10,000 сол, муҳим нест, ки мо кадом мошинро рондем, кӣ дар чемпионати крикет ё баскетбол ғолиб омад, кӣ зеботарин сумкаро дошт ё беҳтарин таътили мо чӣ буд. Дар 10,000 сол, танҳо чизе, ки муҳим хоҳад буд, ин аст: кӣ дар осмон аст ва кӣ дар дӯзах! Кӣ Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул кардааст ва кӣ не.
Он вақт муҳим хоҳад буд, ки мо дар ҳаёти худ барои Худо чӣ қадар мева овардаем. Чӣ қадар монандӣ ба Масеҳ дар мо намоён шудааст. То чӣ андоза мо ба Худо бо садоқат хидмат кардаем ва барои дигар одамон баракат будем.
Биёед дар бораи ин савол бештар фикр кунем: Чӣ дар 10,000 сол муҳим хоҳад буд? Оё ман имрӯз кӯшиш мекунам, ки одамонро барои Масеҳ ба даст орам, то онҳо дар абадият дар осмон Худоро ибодат кунанд? Ва кадом чизҳо дар ҳаёти ман дар ҳақиқат арзиши абадӣ доранд?
