Мо аксар вақт қисми Ибриён 11-ро ҳамчун боби қаҳрамонони имон баррасӣ мекунем. Дар он ҷо имон тасвир шудааст. Бисёре аз шахсиятҳо ба монанди Ҳанӯх, Нӯҳ, Иброҳим ва Соро ҳамчун намунаҳои имон барои рӯҳбаландии мо оварда шудаанд.
Вақте ки мо бобро мегузарем, тағироти тадриҷиро мушоҳида мекунем. Тағирот аз шахсиятҳо ва амалҳо ба танҳо номҳои инфиродӣ ва сипас танҳо амалҳо бидуни номҳо мегузарад. Аниқтараш, дар Ибриён 11:32 танҳо чанд ном бидуни амал зикр шудааст. Сипас ба мо рӯйхати амалҳои имон бидуни номҳо дар оятҳои 33-40 дода мешавад. Чунин ба назар мерасад, ки таваҷҷӯҳ ба мардону занон тадриҷан кам шуда, ба дараҷае мерасад, ки ҳатто номҳо ҳам дода намешаванд. Шояд ин барои он аст, ки мо ба намунаи олии имон дар боби 12 тамаркуз кунем. Камтар ва камтар аз инсон, бештар ва бештар аз Масеҳ! Чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда гуфт: «Ӯ бояд афзояд, аммо ман бояд кам шавам» (Юҳанно 3:30 NKJV).
Чӣ шодиест, ки мо ба Ибриён 12:2 мерасем! Тамаркузи мо аз инсон ба Худованд Исои Масеҳ гузаронида мешавад! Мо мехонем: «Ба Исо нигоҳ кунед, Муаллиф ва Комилкунандаи имони мо». Ӯ аз ҳамаи дигарон, ки пеш аз Ӯ омадаанд, болотар аст ва Ӯ аз ҳамаи дигарон, ки пас аз Ӯ омадаанд, болотар аст. Ӯ ҳам Муаллиф ва ҳам Комилкунандаи имон аст!
Чӣ имтиёзест барои мо, ки ба Ӯ ҷалол диҳем ва барои худ ҷалол наҷӯем. Он чизе ки мо бо имон мекунем, ҳама аз сабаби Ӯст. Мо бояд ба Ӯ барои ҳар коре, ки ба номи Ӯ анҷом медиҳем, эҳтиром гузорем! Худовандро ҳамду сано гӯед!
