Худовандо, муҳаббати Ту моро ҷустуҷӯ кард ва ёфт Дар ин биёбони васеъ саргардон будем, Ту моро ба оғӯш гирифтӣ, Барои мо азоб кашидӣ, хун рехтӣ ва мурдӣ. Эй ҷони ман, суруд хон! Ӯ туро дӯст дошт, Исо Худро барои ман дод.
Гӯш кун! Ин чӣ садоҳои гиряи талх аст, Аз он боғи танҳоӣ меояд, Ин Худованд аст, ки бедор аст, Дар ҳоле ки пайравонаш дар хобанд. Оҳ, ҷони ман, Ӯ туро дӯст дошт, Бале, Ӯ Худро барои ман дод.
Ӯ бо Падари Худ сухан мегӯяд, Он косаи талхро амиқ чашида, Аммо Ӯ онро мегирад, бо хоҳиши бештар Барои мо онро нӯшид. Оҳ, чӣ муҳаббат! Ӯ маро дӯст дошт! Худро, эй ҷони ман, барои ман дод.
Пас он саҳнаи охирини азоб; Ҳама мавҷҳо ва тӯфонҳои Худо Бар Ӯ ғалтиданд, ки дар он ҷо монд, то азоб кашад Дар салиб, то ҷони маро наҷот диҳад. Муҳаббати беҳамто! Чӣ қадар бузург, чӣ қадар озод, Исо Худро барои ман дод.
Боз гӯш кун! Фарёдҳои Ӯ бедор мекунанд Аксҳоро дар теппаи Голготаи торик; Худо, Худои ман, оё Ту тарк мекунӣ Ӯро, ки ҳамеша иродаи Туро иҷро мекард? Оҳ! ҷони ман, ин барои ту буд, Бале! Ӯ Худро барои ман дод.
Худовандо, мо шодем, ки заҳматҳои Ту ба охир расиданд, Хурсандем, ки замони азоби Ту гузашт, Ба тахти Падари Худ сууд кардӣ, Дар он ҷо Ту зиндагӣ мекунӣ, то дигар намирӣ. Бале, ҷони ман! Ӯ барои ту зиндагӣ мекунад, Ӯ, ки Худро барои ман дод.
Худовандо, мо Туро ибодат мекунем ва парастиш мекунем Барои файзи бой ва беҳамтои Ту, Ба зудӣ дар шодӣ дар пеши Ту комил мешавем, Мо Туро рӯ ба рӯ хоҳем дид. Аммо ҳатто ҳоло суруди мо ин хоҳад буд, Исо Худро барои ман дод. — Ҷ. Ҷ. Ҳопкинс (1786-1862)
«Соат меояд, ва ҳоло аст,
- вақте ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ
- Падарро ибодат хоҳанд кард
- бо рӯҳ ва ростӣ;
- зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд
- то Ӯро ибодат кунанд.» Юҳанно 4:23 NKJV
