Ба наздикӣ, ман ба як порча аз номае дучор шудам, ки чанд сол пеш навишта шуда буд ва ба назар мерасад, ки имрӯз барои баъзеи мо хеле мувофиқ аст. Он чунин аст: -
«Баъзеҳо кӯшиш мекунанд, ки монеаҳои ҳақиқатро вайрон кунанд ва моро водор созанд, ки он чиро дорем, даст кашем. Агар ҷавонони мо, ки ба қарибӣ роҳбариро ба ӯҳда мегиранд, агар Худованд каме дигар таъхир кунад, дар амал ба ҳақиқат, на танҳо ба Инҷил, балки ба калисои Худо низ содиқ набошанд, худи ҳақиқат аз онҳо дур хоҳад шуд. Вақте ки ман рушдҳоро дар атроф мебинам, ман барои ҳақиқате, ки дорем, бо ҳасад месӯзам. Он моро дар амали худ, халқе месозад, ки аз ҷониби ҳама рад карда шудааст, аммо ноне дорад, ки ҳама ба он ниёз доранд. Агар мо аз ҳар ҳаракате, ки он чиро дар ҳақиқат хафа мекунад, тарк кунем, ҷудо бимонем; агар мо танҳо дар амал он чиро, ки ҳақиқат аст, зиндагӣ кунем, мо бешубҳа як халқи хурд, номаъқул хоҳем монд, аммо мо то охир зарфи ҳақиқати Худо барои тамоми калисои Ӯ дар рӯи замин хоҳем буд, ва ин дар тӯли абадият даҳ ҳазор маротиба беҳтар хоҳад буд, назар ба он ки дар хатҳои маъмулӣ барои муваффақияти бештар барои одамон будаем.»
