Малокӣ
«Он гоҳ онҳое ки аз Худованд метарсиданд, бо ҳамдигар сухан гуфтанд, ва Худованд гӯш дод ва онҳоро шунид; ва китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое ки аз Худованд метарсанд ва дар бораи номи Ӯ мулоҳиза мекунанд, навишта шуд.» —Малокӣ 3:16 NKJV
Малокӣ, ки маънои «паёмбари ман»-ро дорад, ба мо ҳолати бадбахтонаи худқаноатмандӣ, ё худқаноатмандии яҳудиёнро нишон медиҳад, ки аз асорати Бобил баргашта буданд. Энергияи онҳо ба зудӣ ба ҳолати бепарвоии бепарвоёна нисбат ба талаботи Худо – ҳолати худписандӣ – таназзул ёфта буд. Бо сухани амиқи илтиҷоомез, Худо нафрати дағалонаи онҳоро нисбат ба Ӯ, ки бо роҳҳои гуногун ифода ёфта буд, сарзаниш кард. Аммо онҳо бо далерӣ ҷавоб доданд, гӯё ки онҳо комилан бегуноҳ буданд! Аз ин рӯ, ин сухани охирини Худо ба Исроил буд, то 400 сол пас, вақте ки Ӯ Яҳёи Таъмиддиҳандаро фиристод. Исроил, ки аз гӯш кардани Худо саркашӣ кард, ба даравидани натиҷаҳои талхи интихоби мағруронаи худ гузошта шуд.
Аммо чӣ қадар арзишманд аст, ки ҳанӯз ҳам онҳое буданд, ки дар дил «аз Худованд метарсиданд», гарчанде ки зоҳиран танҳо як қисми хурди боқимондае, ки ба Яҳудо баргашта буданд. Ба онҳо номи хосе дода нашудааст, зеро номи Худованд барои онҳо арзишманд буд. Ин афрод аксар вақт бо ҳамдигар дар бораи чизҳои Худо сухан мегуфтанд, ва ин барои дили Ӯ шодӣ буд. Ӯ ба мо итминон медиҳад, ки ин фаромӯш нашудааст, балки дар «китоби ёдбуд» навишта шудааст.
Чӣ қадар мувофиқ аст, ки ин китоби охирини Аҳди Қадим нишон медиҳад, ки Яҳува на танҳо ба амалҳо, балки ба фикрҳо ва ниятҳои дилҳо низ таваҷҷӯҳ дорад. Ба ин мӯъминон баромадани «Офтоби Адолат» (Малокӣ 4:2) ваъда дода шуд, ки дар бораи Масеҳе сухан меронад, ки ҳанӯз бо қудрат ва ҷалоли бузург хоҳад омад.
Ин сутун аз китоб гирифта шудааст: «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар.» Онро аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canadaхаридан мумкин аст.
