Қиссаи дузде, ки дар салиб имон овард, як тасвири бениҳоят зебои кори бузурги Худо дар ҷон аст — тағйироти куллӣ дар инсон. Ва ба ғайр аз ин, мо дар ин саҳна кори бузурги Масеҳро барои ӯ мебинем, ки ба ӯ имкон дод, ки дар ҳамон рӯз бо Масеҳ ҷои худро гирад.
Қиссаи дузди дигар низ воқеан ва амиқан ҷиддӣ аст — ҷоне, ки аз ин дунё ба дунёи дигар мегузарад, ба дарвозаҳои абадият наздик мешавад, ки аз он бозгаште нест, бо тамасхур дар лабонаш ва таҳқир барои Муборак дар даҳонаш: «Агар Ту Масеҳ бошӣ, худро ва моро наҷот деҳ». Чунин соати охири умри кӯтоҳи инсон дар ин ҷо, бе Масеҳ, бе имон, бар зидди ҷони худ гуноҳ кардан, амиқан ҷиддӣ аст. Хуб, дар бораи шарирон гуфта шудааст: «Дар марги онҳо бандҳо нест; аммо қуввати онҳо мустаҳкам аст. Онҳо мисли дигар одамон дар мушкилӣ нестанд» (Забур 73:4-5).
Дузд имон овард ва тарси Худо
Биёед ба ҳамон соат дар ҳаёти дузди дигар назар кунем — равшантарин соате, ки ӯ то ҳол дониста буд. «Дигаре ҷавоб дода, ӯро сарзаниш кард ва гуфт: «Оё ту аз Худо наметарсӣ?» — тасвири бузурги кори Худо дар ҷон. Он танҳо бо як калимаи хурд оғоз ёфт, аммо калимае, ки тавассути он дилеро мехонад, ки дар роҳҳои ҳикмат таълим гирифта буд, зеро «тарси Худованд ибтидои ҳикмат аст» (Масалҳо 9:10). Мо дар ин калимаи хурд кори гаронбаҳои Худоро дар ҷони ӯ мебинем. Дар бораи шарирон гуфта шудааст: «Дар пеши чашмони онҳо тарси Худо нест» (Румиён 3:18). Худо дар ҳама фикрҳои онҳо нест. «Оё ту аз Худо наметарсӣ?»
Ин решаи ин тағйироти бузург дар ин мард буд: тарси муқаддаси Худо. Худо дар фикрҳои ӯ ҷои муносиби худро дошт, гарчанде ки ӯро ҳанӯз ҳамчун Наҷотдиҳанда намедонист. Ин ба шарҳи Иброҳим дар бораи мардони Ҷерар монанд буд: «Албатта, тарси Худо дар ин ҷо нест; ва онҳо маро ба хотири занам мекушанд».
Ин тарси Худо буд, ки дили Юсуфро дар сарзамини ғурбаташ ҳифз кард: «Пас, чӣ гуна ман ин бадии бузургро карда, бар зидди Худо гуноҳ кунам?» Ин аст он чизе, ки дилро дар ҷаҳони гуноҳ ҳифз мекунад. Ин ибтидои ҳикмат аст. Набудани он барои амалҳои иродаи фасод ва шарири инсон ҷой мегузорад.
Принсипи роҳнамои тарси илоҳӣ
Оё мо метавонем пурсем, ки бо мо чӣ гуна аст? Оё мо метавонем бигӯем, ки ин тарси муқаддаси Худо роҳнамо ва шаклдиҳандаи ҳама фикрҳо ва ниятҳои дили мо, амалҳои ҳаёти мо ва ангезаҳое буд, ки роҳҳои моро идора мекарданд? Оё ҳамаи инҳо аз тарси Худованд идора мешуданд? Оё тарси Ӯ иродаи моро боздошт? Айюб марде буд, ки «аз Худо метарсид ва аз бадӣ дурӣ меҷуст»; Корнилюс, касе, ки «аз Худо метарсид, бо тамоми хонаводааш». «Онҳое, ки аз Худованд метарсиданд, аксар вақт бо ҳамдигар сухан мегуфтанд; ва Худованд гӯш дод ва шунид, ва китоби ёдгорӣ дар пеши Ӯ барои онҳое, ки аз Худованд метарсиданд ва дар бораи номи Ӯ фикр мекарданд, навишта шуд» (Малокӣ 3:16). Ин далели имони Иброҳим буд: «Ҳоло ман медонам, ки ту аз Худо метарсӣ» (Ҳастӣ 22:12). Ҳоло ин «тарси Худованд чашмаи ҳаёт аст, то аз домҳои марг дур шавад» (Масалҳо 14:27). Он «ба ҳаёт майл дорад» (Масалҳо 19:23),
ва мо инро дар дузд дар салиб ба таври назаррас мебинем. Ин ӯро водор кард, ки ҷои ҳақиқии худро дар назди Худо гирад. Сулҳи муборак — комилан эътироф кардани ҳолати ҳақиқӣ ва муносиби худ дар назди Худо ва ба ин васила ҳукми маргро ба ҷони худ қабул кардан, чунон ки ӯ кард. Чӣ гуна кори Худо торафт равшантар мешуд, то он даме ки ӯ бо Масеҳ дар биҳишт буд! Худо дар ҷони ӯ ҷои ҳақиқии худро дошт, ва ӯ дар ҷои ҳақиқии худ дар назди Худо буд!
