Пас Худо инсонро ба сурати худ офарид.... Ҳастӣ 1:27 Маймунҳо як рӯз ҷамъомади калон доштанд. Пешвои онҳо дар баландтарин дарахт нишаста буд. Ва бо ханда гуфт: «Эй ҳаммаймуни хуби ман, агар хандаи хуб хоҳӣ, ба ин партов гӯш деҳ. Баъзе муаллимони одамон дар ҷое бо номи «мактаб» ҳар як ҷавонро барои калон шудан ҳамчун аблаҳ таълим медиҳанд. Кӯдакон ваҳшӣ медаванд ва ҳеҷ гоҳ латукӯб намешаванд. Агар кӯдакони мо ин корро мекарданд, думҳояшон кашида мешуд.
Ҳеҷ маймуни хушмуомила ба пири худ фармон намедиҳад, полисро латукӯб намекунад ё ба муаллим тир намеандозад, кӯдакро заҳролуд намекунад ё бо таппонча намекушад, ва баъд намехандад ва намегӯяд: «Мо танҳо вақтхушӣ мекунем!»
Маймунҳо, дӯстони ман, ба ҳамдигар эҳтиром доранд. Мо ба падар ё модари худ ҳеҷ гуна беэҳтиромӣ намекунем. Тасвире, ки ман кашидам, шумо розӣ мешавед, ки хеле ғамангез аст. Аммо гӯш кунед, бародарони ман, ман аз хашм меҷӯшам.
Зеро ин аст он чизе, ки ба онҳо таълим дода мешавад — он аблаҳи бадбахт, он махлуқе, ки инсон ном дорад, як вақтҳо маймун буд! Як маймун мисли мо, ва аз ин ҳам бештар, агар хоҳед, ӯ даъво мекунад, ки як вақтҳо аз дарахтон меҷаҳид.
Ҳаммаймунҳо, ман фикр мекунам, ки ин аз ҳад зиёд аст. Мо ба хона, сарват ё мошини онҳо ҳасад намебарем. Аммо вақте ки онҳо чунин овозаи даҳшатнокро паҳн мекунанд, вақти он расидааст, ки ҳамаи маймунҳо юмори худро гум кунанд.
Пас, биёед, шумо бояд ба ман кӯмак кунед, ки як лавҳаи калон тайёр кунам, ки эътироз кунад, ки инсон аз насли ман нест. Агар эволютсия дуруст бошад, пас, бачаҳо, мо ғарқ шудаем; зеро ман беҳтар мебуд, ки падари муш ё скунс бошам.
Таърихи ҳақиқии инсон
Не, дӯсти ман, инсон дар аввал нек офарида шуда буд — ба сурати Худо: аммо аз сабаби гуноҳ, таърихи ӯ таърихи
«инқироз на эволютсия» буд.
Аблаҳ дар дили худ гуфтааст, ки Худо нест (Забур 14:1) Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31) Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст: (2 Қӯринтиён 5:17)
