Анҷирҳои хубу бад; бевафоии инсон ва вафодории Худо
Ду чиз дар Ирмиё 24 таваҷҷӯҳи моро ба худ ҷалб мекунад. Аввалан, итоат ба доварии Худо ҳангоми иҷрои он далели фаҳмиш дар каломи Ӯ — рӯҳонияти ҳақиқӣ аст. Набудани имон на ба устувории ваъдаҳо, балки бо баҳонаи ваъдаҳо, ба устувории фармонҳо ва одамоне, ки аз онҳо баҳра мебаранд, такя мекунад. Онҳое, ки ба ин доварии Худо бар бевафоии инсон итоат мекунанд (доварие, ки ба лаззат бурдан аз ин ваъдаҳо мебарад ва барои бекор кардани фармонҳое, ки Худо устувории онҳоро кафолат надода буд, амал мекунад; аммо дар робита бо он инсон, агар вафодор мебуд, аз ваъдаҳо баҳра мебурд) — онҳо, такрор мекунам, ки ба ин доварӣ итоат мекунанд, аз таъсири пурра ва комили ин ваъдаҳо баҳра хоҳанд бурд, ки Худо ба онҳо бевафо буда наметавонад. Чизи дуюм, ки бояд қайд кард, ин аст, ки вақте Худо мехоҳад имони онҳоеро, ки ба доварии Ӯ итоат мекунанд (бо ин итоат ба эътиқоди муқаддас, ки инсон онро сазовор аст, водор карда мешаванд), ташвиқ кунад, Худо аз иҷрои пурра ва комили ваъдаҳо, ки ба вафодории Ӯ вобастаанд, новобаста аз бевафоии инсон, даст намекашад — иҷрое, ки танҳо ба воситаи кори Худо дар инсон, ки ӯро ба ҳолати мувофиқ ба ин иҷро меорад, метавонад ва хоҳад баҳра бурд (ниг. ояти 6, 73). Вазъияти халқ дар замони нубувватҳои Ирмиё имконияти равшанеро барои рушди ин ду принсип фароҳам овард; зеро халқ ва хонадони Довуд дар вафодории худ ба Худо комилан ноком шуда буданд. Ин хеле аламовар ва хеле хоркунанда аст, вақте ки мо маҷбур мешавем эътироф кунем, ки душманони Худо ҳақ ҳастанд. Тасаллии ягона ин аст, ки Худо ҳақ аст
(Ҳизқиёл 14:22-23)
ва дар ниҳоят Ӯ наметавонад ваъдаҳои меҳрубононаи Худро иҷро накунад.
