Марями Байт-Ҳинӣ
Гӯш кардан – Луқо 10:38-42
Ин порча моро бо Марям шинос мекунад. Худованд Исоро ба хонаи Марто ва хоҳараш Марям дар Байт-Ҳинӣ даъват карда буданд. Ин оятҳо ба мо мегӯянд, ки Марто бо хидмати зиёд парешон буд. Чӣ қадар муҳим аст, ки мо бубинем, ки чӣ моро парешон мекунад ва моро аз он чизе, ки арзиши воқеӣ дорад, дур нигоҳ медорад: Худованд Исои Масеҳ!
Таваҷҷӯҳи асосии Марям ин буд, ки суханони Ӯро бишнавад, дар пойҳои Ӯ нишаста. Набудани кӯмаки ӯ дар хидмат Марторо ба ташвиш овард ё хашмгин кард. Вай ба Исо гуфт: ««Худовандо, оё ту парво надорӣ, ки хоҳарам маро танҳо гузоштааст, то хидмат кунам? Пас ба ӯ бигӯ, ки ба ман кӯмак кунад». Ва Исо ҷавоб дод ва ба ӯ гуфт: «Марто, Марто, ту дар бораи бисёр чизҳо ғамгин ва ташвишдорӣ. Аммо як чиз лозим аст, ва Марям он қисми хубро интихоб кардааст, ки аз ӯ гирифта нахоҳад шуд» (оятҳои 40-42 NKJV). Аҳамият диҳед, ки Марям интихоб кард ки дар пойҳои Исо нишинад ва сухани Ӯро бишнавад.
Вақте ки ман нав наҷот ёфта будам, фикр мекардам, ки ҳамаи воизони пеш аз чунин кор ба коллеҷҳои Библия мерафтанд, аз ин рӯ аз яке пурсидам, ки ӯ ба куҷо таҳсил кардааст. Ҷавоби ӯ «Донишгоҳи Сент-Марям» буд. Вақте ки аз ӯ пурсидам, ки он дар куҷост, ӯ ҷавоб дод: «Дар пойҳои Исо». Чӣ ҷавоби хуб ва дарсе барои мо!
Ғамгин шудан – Юҳанно 11:1-44
Ба Навиштаҳо баргашта, мебинем, ки Марям ва Марто бародаре доштанд, Лаъзор, ки хеле бемор шуд. Вақте ки ӯ қариб ба марг расида буд, хоҳаронаш ба Исо паём фиристоданд ва гуфтанд: «Худовандо, инак, он ки ту дӯст медорӣ, бемор аст» (ояти 3). Ҷавоби Исо ҷолиб аст: «Ин беморӣ ба марг нест, балки барои ҷалоли Худост, то ки Писари Худо ба воситаи он ҷалол ёбад» (ояти 4).
Худованд на танҳо Лаъзор, балки Марто ва Марямро низ дӯст медошт, аммо Ӯ дар он ҷо ду рӯзи дигар монд. Сипас, ба назар чунин менамуд, ки ба ҳайрати шогирдон, Исо гуфт: «Биёед, боз ба Яҳудо равем» (ояти 7). Баъзе шогирдон кӯшиш карданд, ки Ӯро аз рафтан боздоранд, зеро яҳудиён таҳдид карда буданд, ки Ӯро сангсор мекунанд. Ӯ ҷавоб дод: «Оё дар рӯз дувоздаҳ соат нест?» (ояти 9). Дар ҳоле ки мо инро метавонем маънои рӯзро донем, ман ҳис мекунам, ки Ӯ ба ҳаёти худ ишора мекард ва салиб ва эҳё кори Ӯро ба охир мерасонад.
Исо сипас гуфт: «Дӯсти мо Лаъзор хоб аст, аммо ман меравам, то ӯро бедор кунам» (ояти 11). Шогирдон нафаҳмиданд, аз ин рӯ ҷавоб доданд: «Худовандо, агар ӯ хоб бошад, сиҳат мешавад» (ояти 12). Исо маҷбур шуд, ки «ба онҳо ошкоро бигӯяд: «Лаъзор мурдааст. Ва ман барои шумо шодам, ки дар он ҷо набудам, то ки шумо имон оваред» (оятҳои 14-15). Ин муошират ба мо бисёр чизҳоро мегӯяд: Худо набояд ҳама чизро ба ман ва шумо фаҳмонад; мо бояд танҳо ба Ӯ бовар кунем.
Пас аз интизорӣ, Исо ва шогирдонаш ба Байт-Ҳинӣ рафтанд. Марто ба пешвози Ӯ баромад. Вай ба ниҳоии марг бовар дошт, аммо «Исо ба ӯ гуфт: «Бародари ту эҳё хоҳад шуд» (ояти 23). Марто гуфт: «Ман медонам, ки ӯ дар эҳёи рӯзи охир эҳё хоҳад шуд» (ояти 24). Исо бо суханоне ҷавоб дод, ки танҳо Ӯ метавонист бигӯяд: «Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам. Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳарчанд бимирад, зинда хоҳад шуд. Ва ҳар кӣ зинда бошад ва ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ нахоҳад мурд. Оё ба ин бовар дорӣ?» (ояти 25). Мо фарқи байни шарҳҳои Исо ва Марторо мушоҳида мекунем. Марто марги табииро дар назар дошт, аммо Исо ба марги рӯҳонӣ ишора мекард.
Вақте ки Марям ба назди Исо омад, ӯ низ, мисли Марто, изҳор дошт, ки агар Ӯ дар он ҷо мебуд, бародараш намемурд (ояти 32, нигаред ба ояти 21). Исо дере нагузашта пурсид, ки Лаъзорро дар куҷо гузоштаанд, ва «онҳо ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо, биё ва бубин» (ояти 34). Се маротиба дар ин ҳикоя, аз ҷумла дар ин ҷо, Исо эҳсосоти бузург нишон дод:
Ӯ дар рӯҳ нола кард ва ба ташвиш афтод (Юҳанно 11:33).
Исо гиря кард (Юҳанно 11:35).
Исо, боз дар худ нола карда, ба қабр омад (Юҳанно 11:38).
Мо вақте ки одамонро ғамгин ё азобкаш мебинем, чӣ гуна муносибат мекунем?
Дар ғор, қабре, ки Лаъзор дар он гузошта шуда буд, «Исо гуфт: «Сангро бардоред» (ояти 39). Марто аз кушодани қабр хеле нигарон буд. Вай фикр мекард, ки бояд бӯи бад бошад, зеро Лаъзор аллакай чор рӯз мурда буд. «Исо ба ӯ гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?» (ояти 40). Онҳо сангро бардоштанд, ва Исо дуо кард ва ба Падари худ ҷалол дод. Сипас Ӯ фармуд: «Лаъзор, берун о» (ояти 43). Бо ин фармон Лаъзор берун омад, ҳанӯз бо кафан баста. Исо гуфт: «Ӯро кушоед ва бигзоред, ки биравад» (ояти 44).
Тадҳин – Юҳанно 12:1-11
Ҳоло, шаш рӯз пеш аз Иди Фисҳ, Исо ва шогирдонаш боз дар хонаи Марям ва Марто буданд. Ҳангоме ки онҳо дар он ҷо буданд, «Марям як фунт равғани хеле гаронбаҳои нардро гирифт, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард. Ва хона аз бӯи равған пур шуд» (ояти 3). Оё чунин бӯи хуш аз ҳаёти мо меояд?
Аммо Яҳудо риёкории худро баён кард. Ӯ зоҳиран Исоро пайравӣ мекард, аммо ӯ дузд буд. Яҳудо гуфт: «Чаро ин равғани хушбӯй ба сесад динор фурӯхта нашуд ва ба камбағалон дода нашуд?» Дигар шогирдон ба танқиди Яҳудо ҳамроҳ шуданд, ҳарчанд ӯ ба таври возеҳ ба камбағалон парво надошт. Ба ҷои ин, ӯ «қуттии пулро дошт; ва ӯ он чиро, ки дар он гузошта мешуд, мегирифт» (оятҳои 5-6).
Исо сухан гуфт ва ба шогирдонаш гуфт, ки Марямро танҳо гузоранд: «Вай инро барои рӯзи дафни Ман нигоҳ доштааст. Зеро камбағалонро шумо ҳамеша бо худ доред, аммо Маро шумо ҳамеша надоред» (оятҳои 7-8). Шумо фикр мекунед, ки ӯ аз куҷо фаҳмид, ки Исо дафн карда мешавад? Оё мо дар ёд дорем, ки дар аввал ӯ қисми беҳтарро интихоб карда буд, бо нишастан дар пойҳои Ӯ ва гӯш кардани Ӯ? Умедворам, ки мо низ ҳамин тавр мекунем.
Исо илова кард: «Ба шумо мегӯям, ки дар ҳар куҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, он чи ин зан кардааст, ҳамчун ёдгорӣ барои ӯ низ гуфта хоҳад шуд» (Матто 26:13). Биёед намунаи Марямро ба назар гирем ва бо гузаронидани вақт дар ҳузури – ҳатто дар пойҳои – Худованд Исои Масеҳ онро пайравӣ кунем!
Бо шодӣ дилҳои ҳайроншудаи мо пайгирӣ мекунанд Роҳҳои Ту дар замин аз қудрат ва файз; Мо ҳамчун омӯзандагон дар пойҳои Ту менишинем, Суханони Ту аз асал хеле ширинтар. —Ҷеймс Ҷ. Дек (1816–1884)
