Пас, шаш рӯз пеш аз Иди Фисҳ, Исо ба Байт-Ҳинӣ омад, ки дар он ҷо Лаъзор буд, ки мурда буд, ки Ӯро аз мурдагон эҳё карда буд. Дар он ҷо онҳо барои Ӯ шомӣ тайёр карданд; ва Марто хидмат мекард, аммо Лаъзор яке аз онҳое буд, ки бо Ӯ дар сари дастархон нишаста буд. Он гоҳ Марям як фунт равғани гаронбаҳои нардро гирифт, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард. Ва хона аз бӯи равған пур шуд.
- — Юҳанно 12:1-3 NKJV
Ибодат тадҳини Худованд аст
Намунаи зебои библиявии ибодат дар Юҳанно 12 оварда шудааст. Худованд мемурд, ва Марями Байт-Ҳинӣ инро медонист, зеро вай дар пойҳои Худованд нишаста, таълимоти Ӯро қабул карда буд. Вай ҳис мекард, ки чӣ рӯй медиҳад. Аз ин рӯ, вай мехост Ӯро тадҳин кунад, то Ӯро барои дафн омода созад. Худованд инро эътироф кард ва Ӯ миннатдории бузурги худро барои амали муҳаббати вай баён кард ва гуфт: «Вай инро [нарди гаронбаҳоро] барои рӯзи дафни Ман нигоҳ доштааст» (Юҳанно 12:7). Инро ҳикояҳои Матто ва Марқӯс тасдиқ мекунанд: «Вай инро барои дафни Ман кард» (Матто 26:12); «Вай пешакӣ омадааст, то ҷисми Маро барои дафн тадҳин кунад» (Марқӯс 14:8).
Ин тадҳин барои таъин кардани Ӯ ба вазифаи муайян набуд, чунон ки дар Аҳди Қадим одат буд, вақте ки одамон ҳамчун подшоҳон, коҳинон ё пайғамбарон тадҳин мешуданд. Албатта, Масеҳ ҳамчун Подшоҳ, Коҳин ва Пайғамбар тадҳин шуда буд. Инро Худо анҷом дод, ва дар ҳақиқат Худованд ҳамаи ин вазифаҳоро дорад.
Аммо тадҳин кардани Ӯ ҳамчун Он ки мурд, чизи дигар аст! Ин маънои онро дорад – ва ин арзиши рамзии амали Марям барои худи мост – мо Ӯро ҳамчун Он ки барои мо мурд, эҳтиром мекунем; мо Ӯро дар азобу марги Ӯ ёд мекунем ва марги Ӯро то омадани Ӯ эълон мекунем. Мо, ки қаблан мурда будем, аммо аз ҷониби Ӯ ба ҳаёти нав эҳё шудаем (чунон ки дар Лаъзор нишон дода шудааст), маркази саҳна нестем. Баръакс, марказ Худованд аст, ки омадааст, то ҷони худро фидо кунад; Шоҳзодаи Ҳаёт ихтиёран ба марг дохил шуд, то ҷони худро дар тарафи дигари марг ва қабр дубора гирад (Юҳанно 10:17-18; Аъмол 3:15).
Иди Фисҳ ва Шоми Худованд
Иди Фисҳ иди наҷоти Исроил аз Миср буд (Хуруҷ 12). Шоми Худованд иди наҷоти мо аз лаънати гуноҳ аст. Мо аз доварӣ наҷот ёфтаем; мо мурда будем ва дубора зинда шудем. Аммо Шоми Худованд махсусан ба ёди Ӯст (1 Қӯринтиён 11:23-26). Ин хӯрок барои Он ки моро то марг дӯст дошт, ва ҳадафи он эҳтиром ва бузург донистани Ӯст. Инро бо зиёфати бузурги арӯсӣ муқоиса кунед, ки Подшоҳ – тасвири Худои Падар – барои Писари худ тайёр кардааст (Матто 22:2). Мо инчунин метавонем дар бораи тӯйи Қоно фикр кунем, ки дар он ҷо Исо дар аввал танҳо яке аз меҳмонон буд, ҳамроҳи шогирдони худ. Аммо Ӯ дар он ҷо ба шахсияти марказӣ табдил ёфт, ҳамин ки Ӯ обро ба шароб табдил дод ва ба ин васила ҷалоли Худро ошкор кард (Юҳанно 2:11). Ин ҷалоли илоҳӣ низ дар эҳёи Лаъзор ошкор шуд (11:4,40).
Мувофиқи ин, дар ҳикояи Юҳанно як ҷузъиёти мувофиқ аст, ки Марям – дар он ҷо Писар ҷалоли илоҳии Худро ошкор кард – танҳо пойҳои Исоро тадҳин кард (12:3). Вай инчунин пойҳои Ӯро бо мӯи худ хушк кард, шараф ва ҷалоли худро дар пойҳои Ӯ гузошт (1 Қӯринтиён 11:15-ро баррасӣ кунед). Мувофиқи Матто ва Марқӯс, ки дар он ҷо мо Худовандро мутаносибан ҳамчун Подшоҳ ва Хизматгор-Пайғамбар мебинем, инчунин дуруст аст, ки равған ба сари Ӯ рехта шуд (Матто 26:7; Марқӯс 14:3). Бешубҳа, дар ин ҳодиса ҳам сар ва ҳам пойҳои Худованд тадҳин шуданд, аммо тасвири Юҳанно мувофиқи хислати баландест, ки Ӯ дар Инҷили худ нишон дода шудааст.
Ибодат ба мо ҳама чизро арзиш дорад
Танҳо Марқӯс зикр мекунад, ки шишаи алабастр бо нарди гаронбаҳо шикаста шуд (Марқӯс 14:3). Ин як амали рамзӣ бо маънои амиқ буд: ибодат ба мо ҳама чизро арзиш дорад. Масеҳ ҷони худро қурбон кард. Ӯ «барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд», ва қурбонии гаронбаҳои ҳаёти Ӯ «рехта шуд … то марг» (Ишаъё 53:5,12). Бо ганҷи гаронбаҳое, ки мо ҳамчун мӯъминон дар бадани худ дорем, фарқе нест. Ин «зарфҳои гилин» барои Исо ба марг супурда мешаванд, то ҳаёти Исо дар ҷисми фанопазири мо зоҳир шавад (2 Қӯринтиён 4:7-18; шикастани кӯзаҳо аз ҷониби мардони Гидъӯн дар Доварон 7:19-ро баррасӣ кунед).
Ғайр аз ин, дар Юҳанно 12 мо бо Марто кори хидматро мебинем. Марто хидмат мекард (ояти 2), чунон ки дар Луқо 10:40 кард. Аммо дар ин ҷо, вай дигар ба аҳамият ва маънои хидмати худ машғул набуд; ҳоло ҳама чиз дар мувофиқат бо Устод рӯй дод. Лаъзор ҷанбаи муошират, нишастан дар ҳузури Худовандро нишон медиҳад. Дар Марям, ки дар Луқо 10:39 дар пойҳои Худованд нишаста, каломи Ӯро гӯш мекард, мо дар Юҳанно 12 ба таври возеҳ ҷанбаи ибодатро дорем. Яке бе дигаре вуҷуд дошта наметавонад: гӯш кардани каломи Ӯ ба ибодати шахсияти Ӯ мерасонад. Муошират, хидмат ва ибодат дар ҳузури Устод се чизест, ки моро ҳамчун аъзои оилаи Худо тавсиф мекунанд.
Кори хуб ба Ӯ
Амали муҳаббати Марям ду таъсир дошт. Аввалан, бӯи нард хонаро пур кард. Атмосфераи баланд буд, ки ба он дар маъбад, ки дар он ҷо коҳинон хидмати ҳаррӯза мекарданд ва бухурҳои хушбӯйро дар қурбонгоҳи тиллоӣ месӯзонданд, хотиррасон мекард (Хуруҷ 30:7-8). Ин моро ба саволе дар бораи оилаҳои мӯъминон дар замони мо меорад. Оё Масеҳ меҳмони баланди он ҷост? Оё равғани тадҳин, аз ҷиҳати рӯҳонӣ, ибодат воқеият аст? Дар бораи ҷамъомадҳои мо чӣ? Оё онҳо, ҳамчун маъбадҳои ҳақиқии Худои зинда, аз бӯи ибодати Барра пур шудаанд?
Он чизе ки Марям кард, бо аксуламали Яҳудои Исқарют ва боқимондаи шогирдон пайравӣ шуд. Нури Масеҳ ҳама чизро ошкор кард ва фасоди дили инсонро нишон дод, зеро Яҳудо дузд буд (Юҳанно 12:4-6). Худованд ҳамеша бо шогирдон дар ин ҷо дар рӯи замин нахоҳад буд, аммо камбизоатон ҳамеша дар ин ҷо хоҳанд буд. Ӯ ба Падар бармегашт ва аз ин пас маркази ҷалоли осмонӣ хоҳад буд.
Марям барои Ӯ кори хубе карда буд, дар ҳоле ки дар ин ҷо дар рӯи замин имконпазир буд. Ин кори хуб кори шахсӣ барои Ӯ буд, амале, ки муҳаббат ва эҳтироми шахсии ӯро ба Ӯ ифода мекард (Матто 26:10; Марқӯс 14:6). Ин барои мо ҳамчун масеҳиён намунаи муҳим аст. Дар ҷашни Шоми Худованд мо метавонем якҷоя нарди гаронбаҳои ибодати худро ба Ӯ пешкаш кунем ва дили Устодро бо қурбониҳои ҳамду шукргузорӣ шод гардонем (ниг. Суруди Сурудҳо 1:12). Ва мо ҳеҷ чизро камӣ надорем, зеро бӯи равғани гаронбаҳо дар хонаи Худо дилҳои моро низ шод мегардонад. Дар ин, дар ин ҷо дар рӯи замин, мо пешгӯии зиёфати арӯсии осмонӣ – тӯйи Барраро дорем (Ваҳй 19:7-9).
Мо дар пойҳои муқаддаси Ту ибодат мекунем, эй Барраи пурҷалоли Худо; Хуни Ту моро аз гуноҳҳоямон шуст, Ва моро ба Худо наздик кард.
Мо дар пойҳои муқаддаси Ту ибодат мекунем, эй Носирии як замон нафратшуда; Дар нури беғубори осмон Ту ҳастӣ, Ҷалоли Худо дар Ту дида мешавад.
Мо дар пойҳои муқаддаси Ту ибодат мекунем; Ту ҳамеша яксон ҳастӣ, Аввал ва Охир, Содиқ, Ҳақиқӣ, Ҳама ҷалол ба номи Ту. —Самуил Томкинс (1841–1926)
