Садоқати Марям: Исо ибодат ва хидмати ҳақиқиро ҳимоя мекунад

Ӯро танҳо гузоред

Шаш рӯз пеш аз Иди Фисҳ Исо ба Байт-Ҳинӣ омад, то ки ҳамаи он чизе, ки дар байни Юҳанно 12:1 ва Юҳанно 20:25 сабт шудааст, ба як давраи кӯтоҳи ҳафт ё ҳашт рӯз рост меояд – бешубҳа, аҷибтарин ҳафта дар таърихи ҷаҳон. Дар хонаи Байт-Ҳинӣ се нафар зиндагӣ мекарданд, ки мавриди муҳаббати Ӯ буданд ва Ӯро дӯст медоштанд. Ҳоло барои онҳо имконияти муносибе фаро расида буд, ки инро шаҳодат диҳанд. Дар паси онҳо марги Лаъзор ва ба ҳаёт даъват кардани ӯ бо овози Писари Худо буд. Дар пеш марг ва эҳёи худи Писари Худо буд.

Дар охири Луқо 10 мо ин хонаводаро бо андозае бетартибӣ ва шикоят мебинем; аммо дар ин ҷо, пас аз намоиши қудрати эҳёи Худованд, ҳама чиз дар тартиб ва ҳамоҳангӣ ёфт мешавад. Мурофиаи оддии он шом дар атрофи Масеҳ мутамарказ буд. Ӯ объекти гиромии ҳар як ва ҳама буд, зеро «онҳо барои Ӯ зиёфат оростанд» (Юҳанно 12:2 KJV). Мо метавонем дар ин воқеан як масалро бубинем. Вақте ки Масеҳ объекти олӣ аст ва қудрати эҳёи Ӯ маълум аст, ҳама чиз ба ҷои худ меафтад.

Марто мизбон буд ва ба Ӯ хидмат мекард. Лаъзор дар сари дастархон бо Ӯ буд. Марям садоқати дили худро ба Ӯ бо харҷ кардани равғани гаронбаҳои худ ба Ӯ изҳор кард. Ҳамин тавр, мо мебинем, ки чӣ тавр дониши Ӯ ва қудрати эҳёи Ӯ ба хидмат, ба муошират ва ба ибодат оварда расонд. Ҳама чиз хушбахтона дар тартиб буд, ва маҳз аз ҳамин сабаб, овози танқиди душманона шунида шуд, ки ба амали Марям нигаронида шуда буд. Он аз Яҳудои Исқарют сарчашма гирифт, гарчанде ки дигар шогирдон суханони ӯро такрор карданд, чунон ки Инҷили Матто нишон медиҳад (26:6-13).

Ҷаҳон қодир нест, ки ибодати ҳақиқиро қадр кунад, ва сарфи назар аз зоҳири зебои худ, Яҳудо комилан аз ҷаҳон буд. Яҳудо, ки аз тамаъкорӣ идора мешуд, дузд шуда буд; ва на танҳо дузд, балки риёкор, худхоҳии худро бо изҳори ғамхорӣ ба камбағалон пинҳон мекард. Ӯ худро ҳамчун як марди хеле амалӣ нишон медод, ки ба арзиши манфиатҳои моддӣ ва устувор барои камбағалон комилан огоҳ буд, дар ҳоле ки Марям аз назари ӯ моддаи арзишмандро аз рӯи ҳиссиёти бемаънӣ исроф мекард. Ҷаҳон имрӯз маҳз ҳамин ақидаро дорад. Дине, ки ба завқи он мувофиқ аст, динест, ки тамоми таваҷҷӯҳро ба манфиатҳои моддӣ ва заминӣ барои инсоният равона мекунад. Ва имрӯз, мисли он вақт, имондорони ҷисмонӣ хеле майл доранд, ки бо ҷаҳон розӣ бошанд ва ақидаҳои онро такрор кунанд.

Исо бо гуфтани «Ӯро танҳо гузоред» (Юҳанно 12:7) танқиди душманонаро хомӯш кард. Ин се калимаро метавон ба хотираи мо навишт. Ибодати ҳақиқӣ дар байни ҷони имондор ва Худованд аст, ва ҳеҷ каси дигар наметавонад дахолат кунад. Дар Румиён 14 имондор ҳамчун хизматгор дида мешавад, ва рӯҳи он боб боз «Ӯро танҳо гузоред» аст. Ғайр аз ин, Худованд медонист, ки чӣ тавр амали ӯро тафсир кунад. Ӯ, бешубҳа, тавзеҳи пурратар аз он чизе, ки худи Марям пешниҳод карда метавонист, дод; гарчанде ки ӯ нафрати пешвоёнро медонист ва ба таври интуитивӣ марги Ӯро наздик медонист. Ин ҳам муҳим аст, ки Марями Байт-Ҳинӣ ба дигар занон дар зиёрати қабри Ӯ бо ҳанутҳое, ки онҳо омода карда буданд, ҳамроҳ нашуд.

Дар бораи Марям мо метавонем бигӯем ки он чизе, ки ӯ кард, «танҳо барои Исо» (ояти 9) карда шуд. Бо Яҳудо «камбағалон» (ояти 5) буд, ва ҳатто бо дигар шогирдон, ба маъное, Исо ва камбағалон буданд. Бо бисёре аз яҳудиён, ки дар ин вақт ба Байт-Ҳинӣ ҷамъ омада буданд, ин барои дидани Исо ва Лаъзор буд, зеро онҳо кунҷков буданд, ки мардеро бубинанд, ки аз мурдагон эҳё шуда буд. Хонаводаи Байт-Ҳинӣ муҳаббати ҳақиқии худро ба Исо равона карда буданд. Баръакс, саркоҳинон ба Ӯ нафрати марговарро равона карданд, ки онҳоро чунон кӯр кард, ки онҳо куштани Лаъзорро, ки шоҳиди қудрати Ӯ буд, дар назар доштанд. Онҳо хеле диндор, вале хеле беинсоф буданд. Онҳо огоҳии Забур 82:1-5-ро фаромӯш карданд, ки дар он мехонем: «Худо дар ҷамъомади тавоноён истодааст; Ӯ дар байни худоён доварӣ мекунад. То кай ноодилона доварӣ хоҳед кард ва шахсони шариронро қабул хоҳед кард? Селоҳ. Камбағалон ва ятимонро ҳимоя кунед: ба ранҷдидагон ва муҳтоҷон адолат кунед. Камбағалон ва муҳтоҷонро наҷот диҳед: онҳоро аз дасти шарирон раҳо кунед. Онҳо намедонанд, ва на хоҳанд фаҳмид; онҳо дар торикӣ роҳ мераванд: ҳамаи асосҳои замин аз масир берун шудаанд.»