Матни имрӯза достони Библия дар як оят аст. Паёми Библия дуҷониба аст: он сабти таърихи гуноҳкории инсон аст ва он ҳамчунин нақшаи кушодашавии наҷот тавассути файз ва маслиҳатҳои Худо дар Масеҳ аст. Ин ду хусусият маҳз ҳамон чизест, ки дар Ишаъё 53:6 ошкор шудааст.
Боқимондаи яҳудиёни худотарс дар замони мусибати бузург тадриҷан ба Масеҳ имон хоҳанд овард; ба онҳо маълум хоҳад шуд, ки гуноҳкории худи онҳо онҳоро ба нуқтаи ниҳоӣ расонидааст ва Масеҳи онҳо, Исои Носирӣ, хашмеро, ки ба онҳо тааллуқ дошт, бардоштааст. Ишаъё 53:6 эътирофи онҳо дар он рӯз хоҳад буд.
Ин ҳамчунин эътирофи ҳар як гуноҳкор, яҳудӣ ё ғайрияҳудӣ, ки ба Масеҳ имон меорад: «Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23). Мо иродаи худро иҷро мекардем — ки ин таърифи гуноҳ аст — ва мисли гӯсфандон, роҳи худро мерафтем. Ҷавоби Худо фиристодани Писари Ӯ ба ҷаҳон буд ва Ӯ «гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт». Калимаи тарҷумашудаи «гузошт» маънои амиқтаре дорад, ки дар забони мо пайдо мешавад: он маънои «боиси ба Ӯ фуруд омадан» ё «боиси ба Ӯ вохӯрдан»-ро дорад. Хашми Худо дар салиб бо Масеҳ вохӯрд ё дар Ӯ мутамарказ шуд (2 Қӯр. 5:21).
Воизи бузурги асри 19, Д. Л. Муди, дар шаҳри Филаделфия маъракаи Инҷилро дошт. Дар охири ҳафта ӯ бо қатора аз шаҳр мерафт. Мардеро дидан мумкин буд, ки пас аз қатора дар платформаи истгоҳ, вақте ки он дур мешуд, медавад. «Ҷаноби Муди, барои наҷот ёфтан чӣ бояд кард?» Муди, ки дар қафои қатора истода буд, фарёд зад: «Ба хона равед ва Ишаъё 53:6-ро хонед. Аз «ҳама»-и аввал дохил шавед ва аз «ҳама»-и дуюм берун оед». Ин маслиҳати хуб барои ҳар яки мост.
