Маънои Мико 5:2
«Аммо ту, Байт-Лаҳми Эфрото, ҳарчанд дар миёни ҳазорон Яҳудо хурдӣ, аз ту барои Ман Он ки ҳоким дар Исроил хоҳад буд, берун хоҳад омад; ки баромадани Ӯ аз қадим, аз азал аст». Мико 5:2 KJV
Машҳур дар Байт-Лаҳм
Пешгӯии Мико беш аз 3000 калимаро дар ҳафт боб дар бар мегирад. Дар ҳоле ки дигар Хусусият нависандагон метавонанд пешгӯии ӯро ба таври умум баррасӣ кунанд, ман суханони худро ба маънои як оят – Мико 5:2 маҳдуд мекунам. Ин иқтибоси классикӣ шарафи дар Инҷили Матто иқтибос шуданро дорад: «Ва ту, Байт-Лаҳм, дар замини Яҳудо, дар миёни ҳокимони Яҳудо камтарин нестӣ; зеро аз ту Ҳоким хоҳад омад, ки бар халқи Ман, Исроил, ҳукмронӣ хоҳад кард» (Матто 2:6).
Аввал ва охир
Имрӯз Байт-Лаҳмро онҳое зиёрат мекунанд, ки Худоро барои Писараш шукр мегӯянд. Ва дар роҳ ба шаҳр сайёҳон аз қабри Роҳел мегузаранд, ки барои яҳудиён муқаддас аст. Мико 5:2 охирин ишора ба Байт-Лаҳм дар миёни пайғамбарони Аҳди Қадим аст. Ишораи навбатӣ иҷрои пешгӯӣ аст! Ҳамин тавр, шарҳи илоҳӣ дар Матто тасдиқ мекунад: «Вақте ки Исо дар Байт-Лаҳми Яҳудо дар рӯзҳои Ҳиродуси подшоҳ таваллуд шуд, инак, мардони доно аз шарқ ба Ерусалим омаданд» (Матто 2:1). Аммо, ин охирин ишора дар Аҳди Қадим (Мико 5:2) баръакси аввалин аст, ки марги Роҳел, зани Яъқубро, ки ҳангоми таваллуди Бинёмин мурд (Ҳастӣ 35:18-19), ки номаш дар ибрӣ «писари дасти рости ман» аст, сабт мекунад. Чӣ тавр метавонад дигар бошад, вақте ки пайғамбар дар бораи Он ки дар Байт-Лаҳм таваллуд хоҳад шуд, мегӯяд: «ки баромадани Ӯ аз қадим, аз азал аст» (Мико 5:2)?
Писари Худо аз абадият берун омад, вақте ки Ӯ кӯдаки Байт-Лаҳм шуд (Матто 2:1). Аммо, азбаски Байт-Лаҳм дар аввал бо марг (Роҳел) алоқаманд буд, шамшери Ҳиродус дар шаҳр дар қатли бегуноҳон мегузашт. Ҳамаи кӯдакони дусола ва хурдтар дар кӯшиши Ҳиродус барои куштани Подшоҳи Яҳудиён кушта шуданд. Ва ҳамин тавр Ирмиё низ пешгӯӣ кард: «Дар Ромо овозе шунида шуд, нола, гиря ва мотами бузург, Роҳел барои фарзандонаш гиря мекард ва тасаллӣ намеёфт, зеро онҳо нестанд» (Матто 2:18; Ирмиё 31:15). Бо ин роҳ Байт-Лаҳми Яҳудо ҳам бо шодӣ ва ҳам бо ғам алоқаманд аст (Доварон 17:7).
Хонаи нон
Ин шаҳри хурд дар рӯзҳои Доварон низ бузург буд. Ҳамин тавр, он дар китоби Рут, ки дар он панҷ маротиба зикр шудааст, аҳамият пайдо кард. Дар ибрӣ маънои он «хонаи нон» аст. Аз Байт-Лаҳм Он ки баъдтар эълон кард: «Ман он нони ҳаёт ҳастам ... Ин нонест, ки аз осмон фуруд меояд, то ки одам аз он бихӯрад ва намирад» (Юҳанно 6:48-50).
Мо инчунин қайд мекунем, ки пайғамбар дар бораи макони Байт-Лаҳм мушаххас аст. Он дар Яҳудо аст, аз ин рӯ дар Рут 1:1 низ Байт-Лаҳми Яҳудо номида шудааст. Ин барои фарқ кардани он аз Байт-Лаҳми дуюм, ки дар мероси Забулун ҷойгир аст (Еҳушаъ 19:15), мебошад. Охирин аз ҷониби донишмандон шаҳре ҳисобида мешавад, ки ҳафт мил шимолу ғарби Носира воқеъ буд. Фарқи байни ин ду дар замонҳои қадим хуб муқаррар шуда буд. Зеро вақте ки мардум дар бораи шахсияти Худованд баҳс мекарданд, онҳо қайд карданд: «Оё Навишта нагуфтааст, ки Масеҳ аз насли Довуд ва аз шаҳри Байт-Лаҳм, ки Довуд дар он буд, меояд?» (Юҳанно 7:42). Ба ибораи дигар, шубҳакунандагон ба таври нодуруст баҳс мекарданд, ки алоқаи Худованд бо Носира як номувофиқатӣ аст.
Онҳо аз таваллуди бокира дар Байт-Лаҳм бехабар буданд, ҳарчанд пайғамбари худашон эълон карда буд: «Замини Забулун ва замини Нафталӣ ... дар он тарафи Урдун, Ҷалилияи халқҳо; халқе, ки дар торикӣ нишаста буд, нури бузургро дид, ва ба онҳое, ки дар минтақа ва сояи марг нишаста буданд, нур баромад» (Ишаъё 9:1-2; Матто 4:15-16). Ин оятҳо эътирозҳои коҳинонро, ки «аз Ҷалилия ҳеҷ пайғамбар намебарояд» (Юҳанно 7:52; 2 Подшоҳон 14:25), рад мекунанд.
Дар ҳар сурат, онҳое, ки имрӯз аз Ерусалим ба Байт-Лаҳм сафар мекунанд, бояд аз қабри Роҳел гузаранд, ки то имрӯз тасдиқ шудааст. Аммо бо як тақдири аҷиб, мо ҳеҷ гоҳ дар бораи боздиди Масеҳ аз зодгоҳаш намехонем. Оё 30 сол пас ҳам барои Ӯ дар меҳмонхона ҷой набуд (Луқо 2:7)?
Шаҳри хурди Байт-Лаҳм
Аз ҳамаи ин мо мебинем, ки суруди «Эй шаҳри хурди Байт-Лаҳм» ба мушоҳидаи Мико асос ёфтааст, ки ин ҷой «дар миёни ҳокимони Яҳудо камтарин набуд». Он аз рӯи масоҳат хурд буд, аммо аз рӯи мақоми рӯҳонӣ не. Аҳамияти он ба масоҳати он баръакс мутаносиб хоҳад буд, зеро Подшоҳи таваллудшуда ҳаёти инсонии худро дар он ҷо оғоз мекард. Ин факт барои яҳудиён хуб маълум буд, зеро онҳо тавонистанд Ҳиродусро дар ин бора огоҳ кунанд, вақте ки ӯ талаб кард, ки Масеҳ дар куҷо таваллуд шавад (Матто 2:4). Он инчунин ҳамчун «шаҳри Довуд» муайян карда шудааст (Луқо 2:11). Мо медонем, ки Рут Обеддро дар Байт-Лаҳм таваллуд кардааст ва ӯ «падари Ессей, падари Довуд» буд (Рут 4:17). Аммо агар ин ба шаҳр шуҳрат бахшида бошад, онро бо шукӯҳи бузургтари алоқаи он бо Писари Худо муқоиса кардан мумкин набуд. Зеро худи Довуд бояд паст будани худро нисбат ба Он ки Худо Ӯро Писари таваллудшудаи Худ тавсиф кардааст, эътироф мекард (Забур 2:7).
Подшоҳи подшоҳон
Забур 2 ҳукмронии умумиҷаҳонии Он ки дар дасти рости Худо нишастааст, ошкор мекунад (2:8). Подшоҳи дар Байт-Лаҳм таваллудшуда на танҳо «ҳоким дар Исроил» хоҳад буд, балки дар вақташ Ӯ ҳамчун «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худоён» дида хоҳад шуд (1 Тимотиюс 6:15; Ваҳй 17:14). Павлус тасдиқ мекунад, ки Исо дар осмон, дар замин ва бар дӯзах ҳукмронӣ хоҳад кард (Филиппиён 2:10). Ин ҳадаф марҳила ба марҳила ба даст хоҳад омад. Ҳатто ҳоло Ӯ «ба осмон рафтааст ва дар дасти рости Худост; фариштагон ва ҳокимиятҳо ва қудратҳо ба Ӯ тобеъ карда шудаанд» (1 Петрус 4:22).
Аммо Мико инчунин рӯзеро пешгӯӣ мекунад, ки Худованд аз осмон ба замин хоҳад омад, то ҳукмронии умумиҷаҳонии Худро бар Исроил ва халқҳо барқарор кунад. Мико эълон мекунад: «Зеро, инак, Худованд аз ҷои Худ берун меояд ва фуруд хоҳад омад ва бар ҷойҳои баланди замин қадам хоҳад зад» (Мико 1:3). Рӯзе меояд, ки Ӯ бармегардад ва кӯҳи Зайтунро мешиканад (Закарё 14:4). Он гоҳ Ӯ дубора ба Ерусалим дохил хоҳад шуд, то ҳамчун коҳин дар маъбади аз нав сохташуда ба тахт нишинад ва Ӯ дар ҷалол ҳукмронӣ хоҳад кард (Закарё 6:13). Ва забурнавис эълон мекунад, ки «Ӯ аз баҳр то баҳр ва ... то ба охири замин ҳукмронӣ хоҳад кард» (Забур 72:8).
Агар Он ки дар осмон ҳукмронӣ мекунад, баъдтар дар замин ҳукмронӣ кунад, ҳамин тавр Он ки «калидҳои дӯзах ва марг»-ро дорад (Ваҳй 1:18) олами зеризаминиро тобеъ хоҳад кард. Аввалан, Шайтон бояд дар Варта зиндонӣ шавад. Аммо дар охири Ҳазорсола Писари Худо дӯзахро холӣ карда, онро ба кӯли оташ «ки марги дуюм аст» (Ваҳй 21:8) мепартояд. Дар ин марҳилаҳои пешрафта Ӯ «чизҳои дар осмон, ва чизҳои дар замин, ва чизҳои зери замин»-ро тобеъ хоҳад кард (Филиппиён 2:10). Касе кам фикр мекард, ки чунин чизҳо хоҳанд шуд, вақте ки Марям «писари нахустзодаи худро таваллуд кард ва ӯро дар гаҳвора печонд ва дар охур гузошт, зеро барои онҳо дар меҳмонхона ҷой набуд» (Луқо 2:7).
Тобеъшавии умумӣ
Аксари одамон намефаҳманд, ки Худо фармудааст, ки «ҳар зону ба Масеҳ хам шавад» (Филиппиён 2:10). Ин танҳо як идеал нест, «Зеро Ӯ бояд ҳукмронӣ кунад, то даме ки ҳамаи душманонро зери пойҳои Худ нагузорад» (1 Қӯринтиён 15:25). Масеҳ мағлубнашаванда аст; онҳое, ки аз табдил шудан саркашӣ мекунанд, таҳқир хоҳанд шуд. Ҳамин тавр, худи Мико эълон мекунад: «Онҳо хокро мисли мор мелесанд, онҳо аз сӯрохиҳои худ мисли кирмҳои замин берун меоянд: онҳо аз Худованд Худои мо метарсанд ва аз Ту метарсанд» (Мико 7:17; Забур 72:9). Мико 7:17 ҳақиқати дигарро дар бораи Ҳокими ваъдашуда – барқарорсозии Исроил тасдиқ мекунад. Писари Худо ҳамчун Писари Довуд бар Исроил ва ҳамаи халқҳо ҳукмронӣ хоҳад кард (Забур 2:8; 89:27). Дар баробари ин ҳақиқатҳо, халқи Исроил бояд бо Масеҳ ҳукмронӣ кунад, вақте ки пас аз «мусибати бузург» (Матто 24:21) онҳо «сар, на дум» мешаванд (Такрори Шариат 28:13).
Ин як тағироти куллии ҳолати Исроил хоҳад буд. Ва ҳамин тавр дар давраи Ҳолокост, ки яҳудиён ба таври нодуруст онро «дардҳои таваллуди Масеҳ» тавсиф карданд, фарзандони Роҳел ҳамчун барраҳо барои қурбонӣ ҳисобида шуданд (Закарё 11:4,7). Зеро Худо онҳоро барои он ки Худовандро ҳамчун барра ба қурбонӣ бурданд ва Подшоҳро маслуб карданд, рад кардааст. Ва ин бояд то он даме, ки онҳо эътироф кунанд, ки Ӯ «барои гуноҳҳои мо захмдор шуд, барои бадкирдориҳои мо латукӯб шуд: ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд; ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:5), ҳамин тавр боқӣ мемонад. Дар ҳамин ҳол, сарфи назар аз ҳамаи ибодатҳои пурҳарорати онҳо, «Он гоҳ онҳо ба Худованд фарёд хоҳанд зад, аммо Ӯ онҳоро намешунавад; Ӯ ҳатто дар он вақт рӯи Худро аз онҳо пинҳон хоҳад кард, чунон ки онҳо дар корҳои худ бад рафтор кардаанд» (Мико 3:4).
Барои 40 сол пас аз Ҷолҷота Худо бо онҳое, ки Писарашро куштанд, бо файз муносибат кард, аммо пешгӯӣ бояд иҷро мешуд. Ҳарчанд Масеҳ аз харобии пешбинишудаи Ерусалим гиря кард, ашкҳои Ӯ натавонистанд шаҳрро аз харобшавӣ аз ҷониби румиён дар соли 70 мелодӣ пешгирӣ кунанд. Ва ҳамин тавр Калом иҷро шуд: «Бинобар ин, Сион ба хотири шумо ҳамчун киштзор шудгор хоҳад шуд, ва Ерусалим ба теппаҳо табдил хоҳад ёфт, ва кӯҳи хона ҳамчун ҷойҳои баланди ҷангал» (Мико 3:12).
Ҳеҷ чиз барои истилогари бутпараст, ки маъбадро хароб кард, муқаддас набуд (Матто 23:38). Инчунин мардум пароканда шуданд – бадтарин тарси онҳое, ки Масеҳро ҳамчун баҳона барои наҷот додани миллат кушта буданд (Юҳанно 11:50). Онҳое, ки пас аз муҳосира боқӣ монданд, барои саргардон шудан дар замин мисли Қобил ронда шуданд, ба дини қадимии худ часпиданд ва беҳуда интизори Масеҳ буданд, ки онҳоро барқарор кунад. Зеро аллакай навишта шуда буд, ки «онҳо аз баҳр то баҳр, ва аз шимол то ба шарқ саргардон хоҳанд шуд, онҳо барои ҷустуҷӯи каломи Худованд давида хоҳанд рафт, ва онро нахоҳанд ёфт» (Амос 8:12).
Тавба, имон, барқарорсозӣ
Пешгӯии Мико дар ниҳоят пешгӯии бахшиш ва барқарорсозӣ аст. Зеро вақте ки Масеҳ бармегардад, миллат ба шукӯҳи бузургтар аз рӯзҳои Сулаймон барқарор хоҳад шуд. Аз ин рӯ, пайғамбар фарёд зад: «Аммо дар рӯзҳои охир чунин хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд дар қуллаи кӯҳҳо барқарор хоҳад шуд, ва он аз теппаҳо баланд хоҳад шуд; ва халқҳо ба он ҷорӣ хоҳанд шуд» (Мико 4:1). Аммо ин барқарорсозӣ ба тавба ва имони онҳое, ки Шоҳзодаи Ҷалолро маслуб карданд, вобаста хоҳад буд. Пайғамбар Мико дар мавъизаи Инҷил суст нест. Баъзе изҳороти аҷиби Инҷил мавҷуданд, ки барои воизони асри бисту як тӯҳфа боқӣ мемонанд. Зеро Худои Исроил Худои мост ва тавассути имон ба Масеҳ Ӯ ҳамаи гуноҳҳои моро «ба умқи баҳр» партофтааст (Мико 7:19).
Аз ҷониби Том Саммерҳилл»
